Monday, December 23, 2013

Histori Krishtlindjesh me masa kundër mbrapshtive

Ai ligji i Mërfit, sipas të cilit edhe nëse ka ndonjë mundësi, sado të vogël, që gjërat të shkojnë mbrapsht, do shkojnë gjithmonë mbrapsht, duket se është shpikur për mua. Ja, përshembull, koha është e vrenjtur dhe nuk bie shi, unë dal nga lokali pa çadër, me këpucë kastori, për të shkuar deri te makina, parkuar fare afër – pikërisht në atë kohë fillon një shi me gjyma, breshër madje. Sapo unë nis makinën, shiu normal që pushon. Ose shkoj të lyej kokën te parukierja: fiks në momentin kur vë kokën në lavaman, uji ikën, edhe aty, në sallonin në bllok, ku uji nuk ikën kurrë. E kotë të them,që pasi unë arrij të laj kokën me njëqind picira duke ngrohur ujë të blerë nëpër tenxhere e duke u shplarë me kanaçe, uji vjen furishëm… Të mos flasim pastaj për mamin: ajo merr në telefon fiks kur nuk duhet, kur je në mbledhje, kur të ka kapur në semafor polici, kur sapo je ulur në WC, kur je duke u zënë me të dashurin… Sa i takon pastaj këtij të fundit, terset me të as që do i përmend fare sot. Veç atij të fundit:  natën e Krishtlindjeve, pasi e kishim lënë që do rrinim bashkë pranë oxhakut, fiks pasi unë jam krehur e rregulluar te parukierja, ai më thotë që nuk do rrimë bashkë, sepse ka punë… Punë domethënë një gjë me ata të shpisë, a një gjë e ngjashme, që nuk e marr vesh deri në fund çfarë është. Por që të mos e kaloj natën e Krishtlindjeve si shitësja e vogël e shkrepëseve (në kuptimin e figurshëm, kuptohet, se nuk më la mendja të rri në të ftohtë te tuneli poshtë pallatit, kur kam alament shtëpie), i bashkangjitem grupit të mikeshave, për të shkuar në shtëpinë e një mikut tonë, i cili prej vitesh në datën 24 dhjetor mbledh një shoqëri gazmore dhe mbi të gjitha shërben ushqim dhe verëra nga më të mirat.
Janë të njëjtët miq gazmorë që kam takuar edhe pesë vjet më parë, kur kam qenë në këtë festë për herë të fundit. Vecse në vend të bebes së atëhershme të çiftit, tani në shtëpi vrapon një vajzë gati gjashtëvjeçare, e ndjekur nga ulërimat e vëllait tre vjeçar. Një çun tjetër katër vjeç bën çmos të marrë kutitë e dhuratave dhe bërrtet me sa ka në kokë, një vajzë moshatare me të parën, shëtit karrocën me kukullën – bebe, nja dy rroçapoça të tjerë të ngatërrohen nëpër këmbë, teksa nis një konkurs recitimi, që pasohet nga duartrokitje dhe thirrje prindërish. Afrohem tek të rriturit dhe takoj mjaft të njohura, vajza të këndshme, të veshura bukur, me të cilat ia vlen të flitet për rroba, kombinime, ulje çmimesh. “Shtatëzaninë e parë nuk e ndjeva fare, kurse këtë tani e kam me shumë gjumë”, thotë ajo, tek e cila kisha më shumë shpresë për nja një orë llomotitje… Një tjetër mezi pret të më tregojë në celular fotot e bebes (me këtë rast i tregoj dhe unë të maces, edhe ajo si shpirt është). Pak më tej, njëra i tregon tjetrës se si i mblodhi gjiri dhe si pastaj iu shërua, kurse dy të tjera shkëmbejnë mendimet se si janë të shëndosha, kurse ajo tjetra i ka humbur të gjitha kilet pas lindjes… Çaj përpara me gotën e verës në dorë (është vërtetë e hatashme), pasi i kam nxjerrë fundin një pjate me karkaleca të pjekur, mbështjellë me proshutë (ushqimi qenka bërë më i mirë se ç’e mbaja mend madje) dhe diku pranë kuzhinës, në një kanape shoh të ulura ngjitur e ngjitur katër shoqet e mia, mesa duket katër beqaret e vetme të festës. Puthemi, shkëmbejmë shpejt e shpejt të rejat dhe duartokasim, here për konkursin e këngëve dhe recitimeve e here për të gjithë kalamajtë që u thërritet emri që të shkojnë të marrin dhuratat tek bredhi. Ndonjëherë ndonjë nga mamat e reja afrohet te grupi dhe na qan hallin, se si ka dy vjet që nuk bën kurrë më shumë se tre orë rresht gjumë, apo që nuk e drejton dot kurrizin nga lodhja e pesha e fëmijës, duke na thënë sa rehat dhe sa pa halle jemi. Ndonjë here, ndonjë tjetër, pa na u afruar fare na bërtet nga larg duke ngritur lart gotën me verë: “hajt tani, në kokën e beqareve. Hë ç’bëni akoma, s’keni kohë! Kaq të humbura jeni?”… (tani dhe për aq të humbura nuk e dimë veten, por të edukuar po…).Themi thjesht “rrofsh zemër” dhe sapo kalamajtë e pare nisin të grinden se u vjen gjumë, përfitojmë nga rasti t’ia mbathim dhe ne, duke përmendur gjumin.
Në klubet ku shkojmë, për të hequr shijen e gjithë atij shpërthimi mëmësie, na përndjek ligji i Mërfit – pa rezervim s’kemi shans të gjejmë një cep, edhe pse pesë vajza bashkë. Përfundojmë në një kafene të vogël, sa për të marrë veten dhe për të shkruar ca vendime për Vitin e Ri:
- Do rrimë pak më shumë me njëra – tjetrën dhe do qeshim shumë, edhe atëherë kur nuk kemi arsye.
- Nuk do shkojmë në festa nate kur ka shumë fëmijë.
-Nëse vitin tjetër, ndonjëra nga ne do ketë beb të vogël, natën e Krishtlindjeve nuk do zërë në gojë fjalët “shtatëzani, gji, qumësht, pelenë, vjehërr e mama”. Lejohet biseda për çarjet e lëkurës dhe mënyrat për parandalimin e tyre.
-Nëse vitin tjetër, ndonjëra nga ne do ketë beb të vogël, ndalohet t’i tregojë foton e tij kujtdo që takon. Kurse unë ndalohem në përgjithësi që të tregoj foton e maces dhe të ndonjë kafshe tjetër që mund të birësoj në të ardhmen.
-Do grindemi më pak me të dashurit që kemi dhe do biem në dashuri keq me ata që ende s’kemi, por që do njohim këtë vit.
-Dhe e fundit: nuk do lejojmë në asnjë mënyrë që ligji i Mërfit të vërtetohet në jetën tonë. Për të qenë e sigurt, unë bëj mire që kur jam në mbledhje, kur shkoj në banjo apo kur të jem duke u zënë me të dashurin, ta fik telefonin, sepse me mamin tim nuk i dihet kurrë. Dhe një gjë tjetër: këtë vit bredhin e kam blerë me model kokëposhtë. Me majën poshtë dhe bazën lart, model allasoj që dhe Mërfi vetë do e kish zili. Ndaj këtë vit, do më marrë të keqen!

Tuesday, November 26, 2013

Dua të bëhem supergrua

Ka ca javë që duken të pafundme që të hënën në orën 10 të mëngjesit. Ca punë që i kishe shtyrë e shtyrë  e shtyrë nuk presin dot më dhe kësaj radhe e di që e ke pisk dhe duhen bërë patjetër. Pastaj është dhe ai dreq shiu që s’pushon për asnjë moment dhe hedh mbi ty gjithë pikëllimin e botës… Eshtë dhe ajo puna ekstra që duhet të bësh, ajo e koleges së zyrës që sot në mëngjes ka telefonuar në sekretari dhe ka lajmëruar se është e sëmurë me këtë virozën e tmerrshme, që sapo ka rënë ndaj dhe do mungojë.
E di që duart të ngadalësohen mbi tastierë vetëm kur mendon çfarë fati i ka qëlluar. Ja ti je në zyrën e zymtë me një mal me gjëra për të bërë, kurse ajo është si zonjë në divanin e shtëpisë së saj, me ndonjë revistë në prehër dhe pultin e televizorit në dorë. Eh, një sëmundje do ishte shpëtimi. Të rrije në shtëpi siç nuk e bën kurrë të dielën, nga mëngjësi në darkë dhe të shmpish kockat. Ka nevojë i shkreti njeri për një sëmundje një herë në kaq. Një herë në kaq domethënë një herë në javë. Të hënën përshëmbull. Ose më mirë të mërkurën. Kështu me një ditë pushim në mes, java sikur thyhet më kollaj. Kështu të enjten dhe të premten i bie të punosh më me qejf.
Dhe ja ku ndodh: siç thotë proverbi i vjetër kur e dëshiron diçka me gjithë zemër, ndodh të realizohet. Të mërkurën në mëngjes gryka është copë. Temperatura tridhjeteshatë e gjysmë dhe ajo dhimbja e trupit në çdo cep kanë vetëm një emër: virozë.
Urrraaaaaa!!!
Rrofshin pra virozat!
Një telefonatë në sekretari. Pastaj revista Elle, botimi i shtatorit që ka nja tetëqind faqe. Një çaj me mjaltë. Batanija e butë. Pulti i televizorit në dorë. Dhe macja që bën një gërr gërr të lumtur tek këmbët. Kjo po që është jetë.
Në një ekran ka emision mëngjesi. Një vajzë dhe një grua po gatuajnë. Se ç‘u bëjnë ca kërpudhave. Pastaj fusin ca gjëra në një mikser dhe nxjerrin një alamet salce. Njëkohësisht bëjnë ca role mishit të mbushura me lloj lloj gjërash të shijshme, të cilat i shtrojnë në një pjatë të bukur krah kërpudhave dhe të gjitha i spërkasin me atë salcën që duket sikur bëhet shumë thjesht,  por që mua më duket sprova më e vështirë në jetë.
Mjam mjam mjam! Mund të vdiset nga nepsi duke parë të tillë program. Vuajtje e madhe duhet të jetë ta shohësh çdo ditë.
Në një tjetër kanal televiziv drejtuesja e emisionit është ulur në studio përballë një gruaje.  Flasin për karrierën. Ajo e pyet “sa e vështirë është për një grua të bëjë karrierë?”, kurse tjetra përgjigjet që nuk është aspak e lehtë, se kshu dhe ashtu, se ata burrat s’na lënë të bëjmë përpara dhe se ne jemi të zonjat t’i bëjmë të gjitha, edhe më mirë se burrat. Pffffff, ça muhabeti që në pikë të mëngjesit.
Në një tjetër ekran, biseda duket më interesante. Dy gra dhe prezantuesja po flasin për firmat e veshjeve. Thonë që nuk janë të rëndësishme. Se rëndësi ka shija e mirë. Dhe se veshjet nuk e bëjnë njeriun, por janë të tjera vlerat në jetë. Njëra prej tyre ka një fustan nga ata me kuadrata që të thonë: “Unë blej Burrberry se vetëm kështu jam e sigurt që e njohin të gjithë, që është mall firmato”, kurse tjetra ka marrë masat që bluza e pambukut të lexojë YSL (jam e bindur që kam parë në treg plot bluza të tilla).
S’qenka gjë as ky emision. Tjetri në radhë ka në studio dy drejtues. Një djalë dhe një vajzë. Të ftuarit janë katër, dy femra e dy meshkuj të moshave nga më të ndryshme. Po hahen me njëri tjetrin për temën “kush është shtylla e shtëpisë, burri apo gruaja”. Mes gjithfarë argumentash, të gjithë janë dakort që gruaja është forcë e madhe. Se pas një burri të fuqishëm është një grua e fuqishme. Dhe se gratë e tyre dhe gratë në studio janë të zonjat për të bërë karrierë, për të mbajtur familjen, për të ndihmuar fëmijët me mësimet, pjanë amvisa të shkëlqyera, gatuajnë shkëlqyeshëm, janë njerëz të mrekullueshëm, të jashtëzakonshëm... Një bisedë që të magjeps. Aq sa të vjen keq që mbaron aq shpejt, për t’ia lënë vendin një tjetër rubrike. Një VIP kësaj radhe në shtëpinë e vet që gatuan. Dhe jo gatim të thjeshtë. Por nga ai me pesë yje. Nga ai që s’ke menduar ndonjëherë se mund të bëhet në një apartament shqiptar. Eh, mendo të ishe VIP dhe të të vinin gazetarët në shtëpi? C’do u gatuaje ëëëë??? Bukë të skuqur me vezë? Turp i VIP-ave do ishe.
E mban pultin në një tjetër ekran. Mooooos!!!!! Një kuzhinë restoranti. Një shef që po gatuan. Normal, ka ardhur dreka dhe ti ke mbetur me filxhanin e çajit me mjaltë në dorë. Dynjaja gatuan, ti vret mendjen se cila nga piceritë është më e përshtatshme për t’u telefonuar kur je sëmurë. Jo ajo që gatuan më mirë. Por ajo që ta sjell ushqimin deri në shtëpi, pa pasur nevojë të zbresësh poshtë pallatit pasi je zënë ca herë ne telefon me motorristin që nuk ta gjen hyrjen.
Pastaj pasdite sudiot fillojnë sërish. Diku katër gra, dyshe dyshe mikesha me njëra tjetrën. Këto veç njëqind punëve, fëmijëve e mëthetëthashë, na shkokan bashkë dhe nëpër palestra apo bëjnë gliko në shtëpitë e njëra tjetrës. Kurse në një tjetër studio, një tjetër femër, flet për karriërën. “Sa e vështirë është për ju?”, pyet gazetarja…

Boooooll!!!! Po si nuk tha asnjëra që mezi pres të më bjerë viroza e të mbledh njëçik kockat në shtëpi?! Në këtë botë me supergra, që i bëjnë të gjitha, vetëm unë na qenkam më e pazonja?! S’ja vleka të rrish as në shtëpi. Se këto supetrgratë arritën të të helmojnë dhe atë virozën që dukej më e ëmbla në botë.  

Tuesday, October 29, 2013

Në pritje të së dielës

Eshtë vetëm e hënë në mëngjes dhe mezi pres të vijë e premtja, që të hallakatem kot të shtunën dhe më në fund të mbledh një çik kockat të dielën. Pa nisur ende punët e javës, pa nisur nervat, mërzitë apo dhe euforizmat, ja tek e gjej veten duke u ngritur me përtim e duke menduar se të dielën tjetër, ndryshe nga e djeshmja, që as vetë nuk e di se si iku, do merrem vetëm me veten. Do rregulloj patjetër dollapin e rrobave, të heq ato të verës e të nxjerr të dimrit, që të mos vazhdoj të dal me gishtat e këmbës jashtë, se sikur jemi futur pak në nëntor… Pastaj do ndërroj dhe atë dheun e atyre tre luleve, që janë aq të forta, sa vijojnë të rezistojnë në ballkonin tim dhe në vazot me kërcej të tharë, e pastaj do mbjell disa të reja (në fund të fundit dy qese me dhé, dorezat, gërsherët dhe ca vegla të papara kopshtarie, bashkë me një përparëse kam një një vit që i kam blerë, me shpresën se do vijë dita dhe ballkonin e shtëpisë do e kthej në verandë të gjelbëruar, ndërkohë që nga ballkonet e tjera fqinjët më shohin ashtu të pajisur gjithë stil!).
Nisem më në fund për të dalë nga dhoma dhe pengohem në dy libra dhe ca revista që janë përtokë – aty marr vendimin që të dielën tjetër të sistemoj të gjithë librat, revistat bashkë me cd-të e dvd-të. Pra, do bëj si do bëj edhe këtë javë me disa rroba të reja, që kam blerë këtë fillim sezoni dhe me rroba vere (në fund të fundit në makinë jam), do duroj dhe rrëmujën e librave dhe do dal gjatë javës të blej ca fidanë lulesh apo fara, në mënyrë që të dielën të merrem vetëm me veten time, pra me shtëpinë time.
Për fat dielli është aleati im më i mirë këto ditë. Kështu dhe një palë këpucë të reja me gishtat e hapur që kam blerë nja një muaj më parë, mund t’i vesh gati çdo ditë, fustanet e verës shkojnë të gjitha me një triko të gjatë e një palë çizme të reja, revistat dhe librat nuk është se më japin dhe aq shqetësim (për aq kohë sa nuk kam mama në shtëpi që të më thotë dhjetë herë në ditë se s’ka parë dhomë më rrëmujaxhije se kjo e imja), ndërsa sa u takon luleve, përderisa kam ndenjur gjithë këto kohë me verandë të zhveshur, ca ditë më shumë s’janë asgjë.
Kështu kalon java, herë në punë e herë në kafe, ja dhe ca dreka pune dhe ca dreka me shoqet, që i raportoj si dreka pune dhe më në fund e premte. Dita kur dilet vetëm me goca për të ngrënë një darkë të qetë e kthehesh në shtëpi pa dashje në 5 të mëngjesit. Kështu e shtuna ikën me gjumë deri në drekë dhe pasdite shkoj me Zemrën time në kinema. Pastaj dhe një birrë me shokët e tij dhe të dy shkojmë në shtëpinë time diku nga ora 2 (i kam thënë gjatë gjithë javës që do merrem me shtëpinë dhe ai më ka thënë që ka të tjera plane – do shkojë bashkë me të ëmën tek tezja në Durrës).
Në përgjithësi nuk jam nga ato që më del gjumi herët – por të dielën e shumëpritur më del shumë më vonë. Diku nga ora 12 e gjysmë ngrihemi dhe hamë ca vezë të skuqura (plani me mamin qenka anulluar por ai me premton që nuk do më bezdisë fare, të-bëj-ça-të-dua-se-ai-zëre-se-s’është). Nga ora 1, pasi kam larë pjatat e mëngjes-drekës, mendoj se kam kohë gjithë pasditen për të bërë ato punët që mezi pres. Ndaj sapo fillon filmi “Notting Hill” ulemi të dy për ta parë – normalisht ai nuk do shihte kurrë një film të tillë, po të mos ishte për atë idiotin Spike. Pas tij shohim një film action, që unë nuk do e shihja kurrë, nëse ngjarjet nuk do zhvilloheshin në planetin Mars (gjithmonë jam kuriozuar se si vishen meshkujt në atë planet. Po femrat a bëjnë tualet dhe si i mbajnë flokët?!). Ndërkohë dhe pak dhe fillojnë ndeshjet. Zemra ime më pyet nëse bezdisem nëse ai i sheh (jo mo çne?!) dhe befas nxjerr nga portofoli kartën e marrësit satelitor, ku unë normal që s’kam abonim për kanalet sportive (se pse e mban me vete kartën ai, një dreq e di, apo s’dihet ku e zë ndeshja e radhës?!) dhe më thotë atë fjalën magjike “Zemër, do bësh ndonjë gjë për të ngrënë?”.

Dal nga shtëpia dhe nisem për në supermarket. Dal që dal, meqë duhet blerë dhe ca ujë, pra duhet marrë makina, vendos të shkoj tek ai në dalje të qytetit. Aty mendoj që duhet të blej ushqime të freskëta, të bëj një gatim për të qenë. Pra fruta perime me shumicë. Po dhe ca kokoshka për qejf. Po dhe ca aceton duhet se ka mbaruar, e me këtë rast kujtohem që më ka humbur lima e thonëve, që mezi e gjej ku e kanë fshehur mes rafteve. Ujë, ilaç rrobash, shampo trupi dhe maskë flokësh, zbutës dhe aromatizues sirtarësh (zgjedhja e këtij të fundit merr së paku gjysmë ore, në dilemë mes aromës së livandos dhe luleblirit). Po dhe një gjysmë ore tjetër shkon tek frigoriferi për zgjedhjen e akullores – unë e ha me qershi, kurse ai do çokollatë dhe karamele, në fund i marr këto të dyja dhe një me pistak, që ishte me çmim oferte. Bisedoj ca me një grua për vajin e ullirit extravergine dhe ku ndryshon ai nga superextravergine, ndërkohë që nuk e kam parë fare nje mesazh në celular: “zemër po vdes për të ngrënë dhe po porosis picë. Ti e do me katër djathrat si unë, apo do gjë tjetër?” Ç”është kjo picë!? Unë do gatuaja ushqimet e freskëta. Ora qenka 8 pa një cerek! Të kisha rregulluar rrrobat të paktën, pa lulet s’kam pse i mbjell fare në nëntor. Apo do jetë prapë diell deri të dielën tjetër?!

Tuesday, October 15, 2013

Zonjë shtëpie po! Mblese kurrë më!

Ua kam thënë ndonjëherë që unë jetoj vetëm në shtëpi? E pra, nëse jo, po e tregoj tani – kam bërë realitet ëndrrën e fëmijërisë, jo për të pasur thjesht një dhomë për vete, por një shtëpi të tërë. Kjo nuk do të thotë medoemos që jam kaq e zonja për të fituar lekë (dhe aq e pazonja nuk jam në fund të fundit), por do të thotë që me ndihmën e prindërve (sidomos të gjyshërve, që iu prehtë shpirti në paqe që na lanë një copë truall), unë kam mundur të blej një apartament, që përkthehet në pavarësi. Nga ajo lloj pavarësie, me të cilën mund të bësh ç’të duash (shumicën e rasteve të flesh që në 10 e gjysmë e mos të të bezdisë njeri).  
Mund të ftosh kë të duash në shpëpi, madje dhe me ditë të tëra. Në fund të fundit, përse të mos ndihmoj ata që kanë nevojë, si përshembull motrën e një shoqes sime, që ka ardhur nga Vlora në kërkim të një pune në Tiranë dhe nuk ka se ku të banojë për momentin?! E ç’më kushton mua ta bujt për disa javë ose muaj?! Plus që vogëlushja (në krahasim me mua, 22 vitet e saj vogëlushe e bëjnë), është mjaft e këndshme, nuk ka lënë cep të shpisë pa larë e pa krruar, shtrydh çdo mëngjes portokallet, të dielën bën palaçinkat më të mira në botë dhe…
Dhe shokët e mi kanë lënë mendjen pas saj. Ai më i ngushti ca s’po bën që t’i tërheqë vëmendjen, asaj dhe mua bashkë me të, që si e si të krijohet mundësia që të dalin njëherë bashkë.
 Dhe këmbëngulja vjen dita që shpërblehet, pasi lutet e lutet që ta ftojmë në shtëpi për një çaj, më në fund e ftojmë të dielën pasdite (plani është që pas vizitës në shtëpi, ai do na ftojë për të pirë nga një birrë jashtë, dhe meqë unë do jem e lodhur dhe me dhimbje koke, mikesha ime do dalë vetëm me të).
Ai po normal, merr që në mëngjes në telefon dhe thotë që vjen që vjen, t’i bëjmë ndonjë gjë të mirë për të ngrënë në darkë. Pak më vonë vjen dhe një sms ku ai kërkon që mundësisht të gatuajmë kërpudha të mbushura…
Epo mirë, marrim masat që t’i gatuajmë. Kur diku nga pasditja e vonë ai merr në telefon dhe thotë që sikur nuk ka lezet të vijë vetëm dhe po merr dhe atë shokun tjetër, që unë nuk e kam dhe aq mik, por ja që do u bëkërkemi meqënëse ai po më vjen për darkë në shtëpi (ja, po të mos isha kaq e pavarur nuk do kisha kshu sikletesh!)
Normalisht që nuk e jap veten, por sillem si një zonjë perfekte shtëpie, shtroj tryezën, kujdesem që të shërbej gjatë gjithë kohës, që të pyes mos duan dhe reçel mbi akullore, biskota bashkë me kafetë… Pikërisht teksa pijmë kafetë, i bëj me sy nga ora që ka kaluar dhjetën, me idenë që ai do ta kuptojë që duhet të ngrihen. “uuuuu po thotë ai, sa paska shkuar ora, hapeni pak televizorin se na ikën lajmet”. Dystohemi në divane për lajmet, shohim një palë te Top-i, pastaj mbarojnë ato fillojnë të tjerat te Klan-i, diskutojmë të gjithë linjën editoriale, po flasim dhe pak se kush do hyjë e kush s’do hyjë te qeveria e re...
Ndërkohë ka filluar një film që është i papam dhe e mbajmë televizorin aty. Hedh sytë nga “vogëlushja” që rri në një cep të divanit dhe kafshon thonjtë (me siguri po mendon se çdo veshë kur të dalin për birra), pastaj hedh një sy tjetër nga shoku im, të cilit ka filluar t’i varet pak koka (ngrihu pra të hëngërt dhe dil!)...
Një gërhimë e lehtë dëgjohet nga e djathta ime, pikërisht andej nga është ai. Nuk dua ta kthej kokën e ta shoh, sepse po ta bëj e di që mezi do ta përballoj dëshirën që t’ia marr frymën me një jastëk.
Kur befas ndjej një dorë që lehtë lehtë më krruan kurrizin: shoku tjetër, ai që mbiu sot në shtëpinë time, pa e ftuar unë, me fytyrën më naive në botë sheh filmin ndërkohë që shëtit dorën në shpinën time...
Epo kjo pikë e zezë!!!
Sikur nuk ishim mbledhur për mua sot?!
Mos e kam tepruar me këtë pavarësinë time?!
O mamiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Thursday, September 5, 2013

Në shtëpi me “armikun”

Kur vjen puna për disa gjëra, unë kënaqem me eksperiencën e të tjerëve, pa u dashur ta kaloj mbi shpatullat e mia. Përshembull e di që duhani të plak lëkurën dhe të zverdh dhëmbët, ndaj dhe nuk e kam provuar kurrë. Apo se dekoloranti të shkatërron flokët dhe se një brune natyrale pas një jave duket një biode rrënjëzezë me pamje tmerrësisht të rëndomtë, ndaj dhe nuk kam guxuar ndonjëherë të bëhem e tillë. Apo se jetesa me vjehrrën në shtëpi është një sakrificfë jashtëzakonshme , një luftë e përditshme që nuk të shpie asgjëkundi, e në fund të së cilës, të gjithë dalin të humbur…
Nuk kam pse ta provoj në kurriz (edhe pse të them të drejtën nuk është se deri tani ndokush më ka propozuar zyrtarisht që mamaja e tij të bëhet vjehrra ime), për ta ditur se thjesht me atë gruan, të cilën nuk e njoh, nuk kam si të jetoj në një shtëpi. Sepse shembuj vërdallë ka nga të gjithë, që nga më komikët e deri tek ata tragjikët fare, ku vetëm vdekja e vjehrrës (nga shkaqe natyrore ama, asnjëherë nga kërpudhat), ka bërë që në fund fare të gjithë të jetojnë të lumtur.
Kur themi komikë, të tillë më duken mua, sepse ato nuset që i kanë këto vjehrra, i përjetojnë si gjëja më tragjike në botë. Përshembull një shoqja ime kalon në krizë nervash, kur në shtëpi gatuhen spageti: në kujtim të kohëve të dikurshme dhe atyre makanorave të zeza e të gjata të paketuara në letër kafe, e vjehrra ka ruajtur zakonin e thyerjes së spagetit “Barilla” më tresh. E kotë të themi sa është munduar kjo shoqja ime t’ja mbushë mendjen se kuzhina kontemporane nuk e pranon këtë huq, vjehrra nuk dëgjon madje nga ajo anë. Nuk është dakort as edhe që spagetit të marrin valë në dy tenxhere të ndryshme, në njërën të thyera, e në tjetrën të pathyera dhe të kënaqen të gjitha palët, sepse familja është familje dhe në të, ushqimi është i përbashkët… Ndërsa shoqja ime nuk dorëzohet: shpik lloj lloj marifetesh që të arrijë e para tek tenxherja ku vlon uji, por s’ja del dot të arrijë përpara të vjehrrës që është aty, vigjiliente, me pakon e “Barilla”-s në dorë… Dhe ai ‘krrak, krrak’ që i ndan spagetit më tresh do t’i shkaktojë infarkt ndonjë ditë.
Janë pastaj dhe ato historitë e tjera, ku vjehrrat nxjerrin rrobat nga lavartiçja për t’ja treguar të birit e për t’i thënë: “shiko gruaja jote, mirë që i ka të thara e s’lan dot me dorë, po s’di as t’i fusë në lavatriçe, ndaj dhe na i ka bërë çarçafët për turp”. Apo ato të tjerat, që kanë të bëjnë me zgjim të hershëm edhe kur s’ke punë, sepse ndryshe vjehrra do i ankohet fqinjëve që nusja fle deri në drekë dhe s’do t’ja dijë për gjë. Apo ca histori të tjera ku nusja nuk ndrron dot modelin e kolltukëve, ngjyrën e mureve apo të perdeve, sepse nuk është ajo zonjë shtëpie, por ajo tjetra, që ka qeverisur aty për vite me radhë dhe nuk do e lejë pushtetin si pa të keq, vetëm se një pispiruqe pretendon se ka më shumë gusto se ajo. Pale pastaj fëmijët e vegjël: ata janë gjithmonë të bukur, të zgjuar dhe plot temperament si i ati. Dhe nëse janë shëndetlig, grindavecë apo largqoftë kanë nevojë të vënë syze, gjithmonë i ngjajnë të ëmës… Shoqet e nuses nuk shkelin kurrë në shtëpi, sepse shtëpia nuk është han me katër porta për llogje grash. Kurse kushërirat e vjehrrës dhe sorollopi mund të hanë, të pinë, të flejnë me ditë të tëra aty dhe duhet të rrespektohen deri në detaj. Menyja për të tilla dreka festive është standarte, si sebepet e 20 viteve më parë: sallatë me domate e kastravec, dekoruar me ullinj anës e përqark (në pjatë të përbashkët ku fusin pirunin të tërë, jo tas dhe pjata të vockla të veçanta, siç propozon nusja), byrek me djathë, pulë e pjekur dhe pilaf që hidhet në pjatë me formën e filxhanit të çajit… Epo mirë, do thonë mamatë tona, ç’të keqe ka këtu? Kush pa keq nga pilafi dhe byreku me djathë?! Asnjë të keqe, do thonin nuset, veç asaj, që asnjë ditë nuk e ndjen veten si në shtëpinë tënde, ku gatuan dhe ha si të duash, i lan ose nuk i lan rrobat, si të kesh qejf dhe fle sa të ta dojë kokrra e qejfit…
Kjo për rastet komike, që dhe mund të durohen. Sepse ka dhe ca raste të tjera, që fatmirësisht janë shumë të rralla. Nga ato rastet ku doktor Frojdi do vinte vulën “kompleksi i Edipit” dhe do ikte pa dhënë ndonjë përgjigje, nga ato rastet kur vjehrra e shikon nusen si atë armiken që i mori çunin… Dhe këtu nis tragjedia. Jo me ankesa tek fqinjët e muhabete me gratë e fisit, por me sherre e shamatë, nga ato që e bëjnë të mundur bashkëjetesën.
Ja këtë nis të më tregojë mikesha ime që pasi u martua dhe jetoi dy vjet me një vjehrrë të tillë, nuk ia doli me dhe u kthye tek e ëma, ku jetoi pesë vjet të tjerë, duke e kthyer burrin në të fejuar, me të cilin dilnin, shkonin andej këndej  dhe në mbrëmje ai kthehej në shtëpi, përndryshe të ëmën e kapnin krizat e ankthit dhe rriskonte të vdiste… Derisa një ditë zemra nuk e mbajti më. “E shkreta gjynah… Ama po të mos ndodhte, s’dihej sa mund të vazhdonim ashtu. Rrezik nuk do jetonim kurrë bashkë dhe nuk do e kishim as vajzën”, - thotë kjo shoqja ime teksa po gatuan darkën, ku na ka mbledhur ne vajzat. Kur ‘krrap, krrap’ vjen një zhurmë nga aneksi… “Nuk i ha dot makaronat pa i thyer”, thotë.

Po kjo ia paska futur kot fare?! Këto paskan qenë shpirtra binjakë me njëra – tjetrën: mund të kishte jetuar njëqind vjet rehat me të vjehrrën e të kënaqeshin si shoqe të ngushta, duke thyer  makarona.

Thursday, August 29, 2013

Hë taniiii!!! Vendos!

“Hë tani, ç‘pret? Pse nuk vendos?”
Eshtë fjalia që dëgjon më shumë nëse je e pamartuar. Mund të jesh njëzetepakë dhe tridhjetëeshumë. Pyetja është “He, ç‘pret më?”
Mund të jesh e bukura e dheut por mund të jesh dhe në pikë të hallit nga pamja e jashtme e të mos të të interesojë fare ajo dhe të tjerët  sërish: “Jepi ça pret? Nuk i sheh shoqet e tua?”
Mund të jesh ende në derën e prindërve që mezi të japin atë dy mijë lekëshin për të pirë makiaton me qumësht të ftohtë, por mund të jesh dhe me gjithë të mirat, me shtëpinë tënde në qendër të Tiranës, prapë do dëgjosh vetëm një fjali: “he tani gjeje dhe ti një burrë. Nuk rrihet vetëm”.
E thonë të gjithë. E thotë mbi të gjitha fisi. Në çdo festë të vitit të ri, ditëlindje, bajram, pashkë dhe ditë hashureje, e thonë në dimër dhe në behar, kur janë në qejf dhe kur janë duke qarë: “Hajde tani në dasmën tënde!”.
Nuk ke ç‘bën. Shtrëngon dhëmbët dhe buzëqesh me zor. Mos bëj gabim të rrish e të sqarohesh se nuk ka mbetur puna të vendosësh ti, se duhet të vendosë ai tjetri më parë, që as që e ka ndonjë mendje të tillë…  E imagjonon dot sikur ta thoshe??? Largqoftë! Do nisnin një fjalim që niste me fraza të tilla “E pse ç’je ti, që s’të merrka ai? E ç‘i duket atij vetja?” Për të përfunduar më keq akoma në orë të tëra morali: “po kur të gjen ty ai, i lumtë”. Ose edhe drama të tipit: “po ç‘paskemi bërë në këtë jetë që të na turpërosh ti në këtë mënyrë!?”
Ndaj mos nxirr nga goja të tilla justifikime. As me shaka, autoironi apo autosarkazëm. Pjesëtarët e fisit nuk e njohin këtë gjuhë. Thjesht buzëqesh me mirësjellje. Idealja  është të thuash thjesht një “faleminderit” dhe kështu edhe quhesh gocë e mirë dhe siguron që të të lënë rehat deri në rastin tjetër, kur një tjetër sebep do t’i bëjë t’u dalë sërish nga zemra ajo fjalia “në dasëm”.
Pak më keq e ke me gjyshet. Ato nuk dorëzohen edhe para buzëqeshjes më të pafajshme. Nuk dorëzohen madje edhe nëse në vend të asaj “faleminderit!” të thatë ti të thoje një “rrofsh!” me gjithë shpirt. Sido që t’u përgjigjesh, ato do mbajnë një fjalim të gjatë, me nota dramatike, se si duan të rrojnë dhe pak, sa të të shohin ty nuse dhe pastaj mund të vdesin rehat… Ndërkohë, që të mos ndihesh kriminelja, që nuk po i jep as kaq pak gëzim asaj gjyshes në ditët e saj të fundit, duhet të kujtosh se si të njëjtën gjë ia thoshte dhe vajzës së xhaxhait nja pesëmbëdhjetë vjet më parë dhe të jesh e bindur që nëse ti do ia bësh qejfin dhe do vishesh nuse, gjëja tjetër që ajo do kërkojë është të shohë nuse edhe stërmbesën… Nejse, jetë të gjatë gjysheve, edhe pse ndonjëherë ta nxijnë! Siç i ndodhi një shoqes sime, që në një nga ato momentet kur i kishte ardhur në majë të hundës me një lidhje dhjetë vjeçare të tipit as-të-mban-as-të-lëshon e që ia dinte gjithë fisi, dëgjonte nëpër shtëpi fjalimin e gjyshes që i thoshte: “çupë do të të marrë ai ty, apo mbahu Muço me gajret?!”
Janë pastaj dhe ajo pjesa tjetër e njerëzve, që të shohin si personazh negativ, vetëm se nuk je martuar, kurse fëmijët e tyre si personazhe pozitive, shembujt e të cilëve t’i përplasin në fytyrë që ti të bësh kthesë. Këtyre ti do doje shumë, po shumë ama, tu përplasje në fytyrë ca histori që kë dëgjuar për dhëndrin e vajzës, apo thjesht t’u thoje që fati i vajzës së saj, që është mbyllur në shtëpi prej dhjetë vjetësh dhe ngjarjen më të shënuar në jetë, të denjë për ta pasqyruar në facebook ka daljen në fotografi në hyrje të asaj qendrës tregtare me statuja mermeri, ty ta bën mishin kokërr… Por, e qep. Sepse e para, ajo që ke përballë nuk do besonte që jeta jote dhe gjithë të mirat që ke arritur e të bëjnë krenare është vërtetë e bukur dhe sepse e dyta dhe më e rëndësishmja është se ajo menjëherë do të të kërkonte t’i gjeje një punë të mirë vajzës… Duke i ndërruar kështu rrolet në sekondë e duke të kthyer në personazh pozitiv.
Nuk ia vlen pra t’i thuash asgjë kësaj tipeje. As asaj tjetrës që të thotë “Hajt me një fat të mirë dhe ty se nuk i dihet” nuk ia vlen t’i thuash: vërtetë nuk i dihet, nuk ka mbetur  laraskë pa bisht dhe se ja, kur gjete burrë edhe ti, çdo gjë mund të ndodhë.
Nuk ia vlen në fakt të merresh  fare. Në fund të fundit ti u jep të gjithëve një argument për të bërë ca muhabet. Se me çfarë do merreshin ata nëse nuk do kishin në mes një beqare? Me borxhin publik apo me vrimën e ozonit? E shikon pra që ti ua bën të larmishme bisedat?

Ndaj hë tani, ç‘pret? Pse nuk vendos? Vendos shpejt e shpejt që pastaj ata të nxjerrin atë pyetjen tjetër që e kanë në majë të gjuhës: po një bebe kur do e bëni? 

Thursday, July 25, 2013

Ankthi i lidhjes (së të tjerëve)

Ja pra ku jemi. Në ankth. Edhe atëherë kur gjërat duket se shkojnë më së miri. Kur ti përpiqesh të shfaqesh sa më pak trape-fiksimaxhije-naziste (të shfaqem, ëëëë, jo të mos jem fare, se nuk do dal nga vetja unë) ndërsa ai përpiqet të marrë pjesë sa më shumë në gjërat e tua (kjo s’do të thotë që ai arrin të dallojë nëse një fustan është i ri, apo është veshur edhe më parë).
Në përgjithësi shkojmë mirë dhe e shohim njëri- tjetrin në sy gjithë dashuri. Edhe shoqet e mia thonë që jemi çift jashtëzakonisht i bukur dhe se duhet të mbajmë patjetër hudhër me vete (do kisha mbajtur vërtetë nëse nuk do shihja që në Facebook kështu u thuhet të gjithëve në çdo foto).
Nejse, me ose pa hudhër, jemi më së miri bashkë. Miqtë kanë dëshirë të rrinë me ne. Ca më shumë nga ç’duhet ndoshta. Si shokët e tij. Ata që normalisht duhej t’i takoja rrallë e për mall. Dhe akoma më rrallë gratë e tyre, ato që më fusin veçanërisht ankthin.
Përshembull një natë i shmang. E di që janë mbledhur nja shtatë veta në një restorant, ku duhej të isha dhe unë, që e kam justifikimin e gatshëm: kemi një deadline në zyrë dhe duhet të punoj deri në mesnatë. Normalisht që planifikoj të dal me shoqen time, të endem ca dyqaneve dhe pastaj të bëjmë një dorë thashethemesh. Ç’bëjnë ata ndërkohë? Bisedojnë vetëm për mua. “Ç’është kjo punë kështu”, - thotë gruaja e një shokut të tij, - “s’mund të punojë femra orar e pa orar, jo për gjë por shefi i asaj zyrës, ku punon ajo, nuk e ka namin shumë të mirë…”. Zemra ime nis të më justifikojë, sa më shumë që e bën, aq me më shumë keqardhje e shohin në tavolinë. “Sot e gjete të bredhësh dyqaneve? Mundohu të vish sa më parë dhe kur të arrish thuaj që shefi nuk ju mban kurrë pas orarit”, shkruan ai me sms… Nervi vetëm sa i ndihet. Katër orë më vonë në shtëpi përfundon patjetër në sherr, sepse befas ai zbulon se nuk ka qejf të bëjë në tavolina rolin e “gjynafit”.
Ndërsa një çift tjetër vetëftohen në shtëpinë e të dashurit tim dhe me këtë rast thonë që unë do gatuaj kurse ata do sjellin verën (se si u ndanë kështu këto role, as short nuk hodhëm as ndonjë gjë të ngjashme). Përpiqem të mos e jap vetes dhe i futem punës që të nderohem me gatimet. Domethënë shkoj e porosis tek ai restoranti i njohur, pastaj e vendos lazanjën në tavë, tavën në furrë dhe furrën e nxeh ca sa të marrë shtëpia aromën e gatimit. Sallata po kollaj, raguja e gatshme e viçit po ashtu, për shtrim tavoline jam njish fare dhe opa ja ku jam: amvisa e përsosur. Por ja që i paskam bërë hesapet pa hanxhinë. Domethënë pa gruan e çiftit të vetëftuar, e cila më mban një leksion të gjatë se si mishi i kuq është i dëmshëm dhe se lazanja ka më tepër sesa duhet karbohidrate dhe se unë duhet të gatuaj pak më shumë gjëra crudo, ose maksimumi me avull . “Nuk hahet më si qëmoti”, më thotë gjithë ton, teksa tregon për kuzhinën light dhe delikate, që në shtëpinë e saj e kanë trashëgim nga gjyshja e të atit (light dhe delikate kuzhina tiranse, nga është kjo me origjinë? Për qoftet a tavat e dheut të jetë duke folur kjo?! Apo mos e ka fjalën vetëm për taratorin?)
Pas një jave jemi ne që shkojmë miq në një shtëpi. Një çift që kanë pesë vjet bashkë. PESE VJET. Aq sa i duhen asaj të na tregojë si u njohën, si u puthën, si e kuptuan menjëherë që ishin bërë për njëri – tjetrin e sesi nuk u ndanë më asnjë çast të atyre dreq-pesë-vjetëve që ajo i rrëfen ditë pas dite, javë pas jave derisa na dalin thinjat (ndërkohë vras mendjen se në cilin moment kur ata nuk ndaheshin ai pati atë lidhjen dy vjeçare me atë bionden e zyrës që e di gjithë Tirana). Kuptohet që nuk hap gojën. Dhe pendohem si dreqi. Sepse ajo nuk e ka fare problem të flasë për ish-in e Zemrës sime, të tregojë se si e ka takuar një ditë, sa e bukur ishte bërë, sa mirë mbahej në trup, të pyesë madje edhe se pse janë ndarë (po ia vesha një grusht turinjve kësaj a bëhem dhe unë një ish me trup të mbajtur mirë?!)

I bindem si rrallë herë atij proverbit të vjetër, sipas të cilit duhet të numërosh deri në njëqind përpara se të nisësh një sherr. Kur arrij tek pesëqinda, dëshira për sherr është po aq e madhe. Sepse sado që unë mund të ndihem mirë me gjërat e mia, të mos kem pikën e ankthit se ç’po ndodh me lidhjen time, nuk të lënë të tjerët. Këta miqtë. Po armiqtë?! Si mund të jenë vallë?! Ndoshta nuk do ishte keq ideja e hudhrës. Jo një kokë, e as një thelpi. Por një kile e gjithë, e qëruar dhe e shtypur. Që qelb aq shumë sa të mos dojë më asnjë të rrijë me ne. Dhe të shpëtojmë.

Tuesday, July 9, 2013

Dhe sekreti është… indiferenca


Tipa të dashura apo të ftohtë qofshim, optimiste apo cinike, të dhimsura apo shpirtkatran, ka një gjë që e bëjmë njëlloj ne femrat – kur u japim këshilla shoqeve zemërvrara. Kur mikesha na qan një hall, ne fap si eksperte, hapim sirtarët e përvojës sonë dhe me pamje kompetente të japim menjëherë zgjidhjen. Dhe gjithë përvoja jonë jetësore, përmblidhet në dy tre fraza. Kur shoqja ndahet, në vartësi të ndarjes, themi “ai s’të meriton” (kur ai i ka bërë të qartë që nuk do ta shohë më me sy dhe i ka hequr çdo shans që ajo ta marrë ndonjë ditë në telefon, qoftë dhe për t’i uruar ditëlindjen) dhe “me siguri ai mendon që nuk është në lartësinë tëndë dhe ka frikë nga përkushtimi” (kjo në rastet kur ai është zhdukur nga faqja e dheut dhe nuk ka marrë mundimin as ta lajmërojë që janë ndarë, dhe ajo duhet ta gjejë vetë edhe këtë).
Kuptohet në të dyja rastet rastet, themi dhe ca fjalë të tipit “ka për ta kuptuar se ç’ka humbur por atëherë do jetë shumë vonë (epo ç’shoqe do ishim që në momentin më të keq t’i themi që atij thjesht nuk i plas për ty?!). Kurse në rastet kur ajo që e kërkon ndarjen është shoqja jonë, normalisht nuk ka nevojë për ngushëllime, kjo nënkupton që ne, një grup shoqesh të ngushta, dhe shoqesh të shoqeve, kemi nja një vit që e dimë që ajo ose del dhe me një tjetër, ose nuk e sheh dot më të dashurin me sy, ka shkuar ndërkohë dhe me një shokun e tij të ngushtë, por nuk po di si t’ia thotë që lidhja nuk funksionon më…
Nejse, nuk do merrem sot me histori gallate, por me gjëra serioze. Siç është ngushëllimi i mikeshave zemërthyera. Që kur nuk ndahen, duhet të ngushëllohen për lidhjet që nuk ecin mirë. Në këtë rast ne kemi një këshillë të artë, që thuhet se funksionon dorë me një. Ai sillet keq? Ai nuk të përkëdhel sa duhet? Ai nuk të merr gjithë ditën në telefon? Ai nuk të do, aq sa e do ti? Zgjidhja është një dhe vetëm një: mos bëj sherr, por bëj indiferenten.
Në një moment të jetës të gjithave na është dhënë kjo këshillë. Nuk e kemi ndjekur, normal, (por ama kemi dëgjuar se ato që durojnë, fitojnë), por edhe e kemi dhënë sa herë që na ka ardhur rasti (në kësi rastesh bëjmë be se sa herë kemi qenë indiferente, kemi arritur rezultate befasuese në lidhje). Mbaj mend përshembull një shoqe, që këshillonte një tjetër. Sa herë që kjo i tregonte një problem, tjetra ia priste shkurt “mos ia var! të kam thënë mos ia var…”. Deri sa e varfra shpërtheu “Nuk po ja var mi motre, por po var veten…”.
Ose një shoqe tjetër, që mikeshës se vet i mori celularin dhe nuk ia dha për tre ditë, (duke i prishur dhe shumë punë pune), vetëm e vetëm që të mos merrte të dashurin, që në ato ditë po bënte interesantin dhe thoshte se kishte punë...
Kurse unë vetë, nuk e dija që mund të nxirrja të tilla fjalë nga goja, deri tre ditë më parë. Kur zemërthyera e radhës qëlloi të ishte Kaltra, një vajzë katër vjeç, vajza e miqve të mi. Thjesht për të hapur një bisedë fëmijësh (urrej pyetjen kë do më shumë mamin apo babin), e pyeta se cilin nga dy miqtë e saj të lojrave, 5 vjeçarë që të dy, donte më shumë. “Aleksin dua, por ai sillet me mua shumë keq”, më tha duke psherëtirë. Dhe krejt natyrshëm, duke harruar kë po këshilloja, i thashë që të bëhej indiferente. Normalisht që ajo nuk e dinte se ç’domethënë ky llafi, ia shpjegova bashkë me dukurinë që djemtë e çdo moshe, kur e marrin vesh që ne i duam, bëjnë si interesantë. Dhe ne atëherë nuk duhet t’ua varim. Dmth nuk sillemi keq, por i tregojmë që nuk nuk na interesojnë…

Kjo pra është të jesh indiferente. Që për të voglën Kaltra u përkthye që ajo nuk do t’ja japë më topin Aleksit… Kaq e thjeshtë qenka pra. E ndreq apo jo sjelljen Aleksi, rëndësi ka që mikesha ime vogëlushe ndihet më mirë. Ajo e ka një plan. Kjo puna e indiferencës funksionoka për të gjitha femrat. Duke filluar nga katër vjeç.

Tuesday, June 18, 2013

Na duhet nje mur

Tetor, 2025!
Ajo që kishte frikë bota prej mëse 80 vitesh ndodhi: Irani kryen një shpërthim bërthamor. Pasoja katastrofale. Jo vetëm qindra mijëra të vdekur e të infektuar por edhe black out total teknologjik. Gjithë sistemet dalin nga funksioni.
Tiranë!
Ajo hap sytë dhe zgjat dorën tek Blacberry Extra Bold Galactic: asnjë sinjal. Shkon me vrap tek priza ku është lënë në karikim iPhon 69. Edhe aty asnjë sinjal.
Shkon me vrap tek divani, ku një natë më parë ka lënë të ndezur laptopin Mac Super Pro, ku po shkarkoheshin këngët e Rita Orës (që vazhdon të ketë çdo javë tituj në shtyp që është me origjinë shqiptare), kompiuteri as jep as merr.
Televizori vetëm miza. Radioja gjithashtu.
Po tani?
Hap sytë vërdallë. Në kolltukun me ngjyrë gri (a nuk ishin të bardhë kolltukët, kur u ble shtëpia), një vajzë pesëmbëdhjetë vjeçare po lyen thonjtë me një manikyr ngjyrë kafe. Në aneks, një tjetër vajzë, nja dy tre vjet më e vogël, po përzien ca corn flakes me majonezë… Nuk e kishte menduar sa ishin rritur ndërkaq… Ja vetëm dje,  (apo ca ditë më parë?) ajo e vogla kishte ardhur dhe e kishte pyetur për një problem të matematikës, teksa ajo i kishte thënë të fliste më vonë se po komentonte në facebook mbi një debat televiziv. Por sikur i kishte të gjata e me onde të verdha flokët? Pse tani i ka të shkurta pas kokës dhe të gjebra??? Uuuuu po, i leu para tre muajsh, atëherë kur ajo po bënte një status në facebook se si Angelina Jolie kishte birësuar një fëmijë të pestë, pas 6 të tillëve biologjikë…
Si ikën koha ëëë??? Hiç nuk e kupton! Ja ti bën ca statuse, pastaj kthen dhe ca përgjigje, pastaj shkon në punë dhe bën rrugës një status në blackberry dhe… Dhe vajzat qenkan rritur ca pa e vënë re.
“Ka ikur në punë babi?”, pyet shpejt e shpejt nëpër dhëmbë… Vajzat ngrenë supet… Uuuu pooooo, tani kujtohet. Babai i vajzave ka dhjetë vjet që ka ikur nga shtëpia, jeton me atë bionden, kanë një djalë dhe ajo paguan rregullisht pensionin ushqimor dhe kredinë e tij të shtëpisë, siç u nda pasuria përgjysmë pas divorcit.
Nuk e jep veten. Shkon në tualet. Në ditë normale do kishte marrë me vete dhe celularin. Do thoshte mirëmengjes në facebook dhe do tregonte se si ishte dita ideale. Do shkarkonte një këngë ku do u uronte të gjithëve “mirëmëngjes” dhe pastaj teksa vishej për të shkuar në punë, do hapte një diskutim të madh: çokollata bën mirë apo bën keq për puçrrat.
Por ja që telefon dhe internet nuk ka. Vjen pak vërdallë nëpër banjo dhe ndalon para pasqyrës: ç’janë këta flokë me yndyrë? Po ajo mbante mend që herën e fundit i ka bërë me rrënjë të errëta dhe maja të verdha, të derdhura mbi supe e me onde të mëdha, fiks si të atij yllit të televizionit, që flet gjithë dashuri dhe energji… Uuuaaaa, kishte ide tjetër për veten. Le që nuk e dinte që kishte puçrra. Po thonjtë? Ç’janë këta thonj!? Tre me xhel, dy të gërryer??? Me siguri parmbrëmë, kur po shante pronarin e një unversiteti privat në facebook dhe nja pesë mijë vetë pas saj ça nuk po thonin, nga ngazëllimi i ka ngrënë pak me dhëmbë…
Meqë s’ka ç’të bëjë, ashtu pa celular dhe internet futet në dush: sa i kishte munguar kjo ndjesi! …Të rrijë me nge nën ujin e ngrohtë, të shkumohet e pastaj të lyhet me një vaj trupi, pa nxituar tek blackberry mbi bide, që rri gjithë kohën me dritën e kuqe të ndezur.
Shkon të dhomë dhe hap dollapin. Ku e ka atë trikon e kashmirit, që kishte në plan ta blinte, pasi ia pa atij yllit televiziv, që dukej aq bukur me to? Po fustanin e mëndafshit? Po atë xhaketën me prerje fantastike? Ncuq ncuq ncuq!
Merr me vrap një fund të gjerë të zi me lule dhe një palë geta portokalli. Vesh sipër një bluzë të zezë, xhaketë bezhë dhe një palë çizme të gjera të zëza. I hedh një sy vetes në pasqyrë: mënxyrë e vërtetë! Më shumë e gjerë se e gjatë, dhe ato këmbët se pse rrijnë të hapura një dreq e di…
Del me vrap nga dera e shtëpisë, duke shpresuar që nuk do takojë asnjë të njohur deri tek makina. Ah që s’ka një celular me internet! Ç’do bëjë tani në semafor? Me kë të ndajë mendimet për trafikun?
Pa prit një sekondë. Ja një ide brilante. Nxjerr nga xhepi lampustilën dhe shkon me vrap te muri i pallatit “Të lahesh apo të mos lahesh… Dilema Shekspiriane e mëngjeseve të mia! S’është as e shtunë… Mirëmëngjesi miq!”
Trupin ia përshkojnë mornica kënaqësie. Sidomos kur sheh se një vajzë adoleshente ndalon tek muri, e lexon, qesh, nxjerr stilolapsin nga xhepi dhe shkrun “like”.

Jeta është prapë e bukur! Mjafton të kesh një mur ku të shkruash!

Wednesday, June 12, 2013

Kush i shpiku dasmat?!

Mos u shqetësoni: nuk kam ndër mend të martohem e të ndërroj emrin e rubrikës (nejse, s’kam për ta bërë kurrë “Spinster and the City”, - ‘Lënesha dhe qyteti’, sepse do vijë një ditë që kjo e jetuara secili-në-shtëpi-të-vet do më mërzitet). Thjesht më kanë frymëzuar dasmat, që bëhen rreth e rrotull shtëpisë sime (e kotë të them që dëgjohen sikur po bëhen brenda në shtëpinë time).
Urrej dasmat ku marr pjesë, dhe ato ku nuk marr pjesë. Këto të fundit sidomos, kur ndjekin traditën shqiptare dhe fillojnë një javë përpara, me rrugicën poshtë pallatit që bllokohet nga makinat e gjithë soj e sorollopit të atij/asaj që martohet (në rastin kur në lagje kam nusen, kam një fije ngushëllimi se dasma zgjat një ditë më pak). Urrej të gjitha këngët që këndohen në këto raste, që nga “Çuni vogël do llokum” (ky është hiti i lagjes sime, ndoshta se diku aty afër dikur ka qenë një fabrikë pastash), e deri tek “Moj Sarandë moj Delvinë” (edhe kur familjarët janë nga Kukësi, këtë këngën e kanë me qejf të madh) dhe sidomos urrej “Koka në Stamboll e trupi në Janinë” (zakonisht pas kësaj, fillon Lambada, e cila nga fundi miksohet me “Coco Jambo”-n për t’ia lënë prapë vendin “Çuni i vogël do llokum”, që shoqërohet me thirrje op op op). Urrej pastaj edhe të dielën mëngjes, kur pas rraskapitjes së gjithë javës, gjumi më del e trembur nga boritë e makinës, që marrin ose sjellin nusen. Por urrej edhe të shoh karvanët e nuseve, me nja shtatë benza njëri pas tjetrit, me shamitë e kuqe me fije ari të varura te dritaret dhe me xhaxhi kameramanin, me gjysmën e trupit të nxjerrë jashtë nga makina e parë, e që xhiron çdo sekondë të ecjes sikur po bën dokumentar për BBC-në.
Por urrej edhe dasmat ku jam e ftuar. Të fisit apo shoqërisë qofshin. Urrej të vishem e pispillosem, që në pikë të mëngjesit (pa llogaritur këtu, që nëse dasma është të dielën duhet të zihem me nja pesë parukiere që këtë ditë e bëjnë pushim e nuk të marrin përsipër, edhe pse ti harxhon lekë tek ato gjithë vitin) e pastaj të shoh se si deri në darkë, tualeti fillon të rrjedhë e flokët hallakaten. Urrej kur dasmat bëhen në drekë, sepse është shumë vapë. Urrej edhe kur bëhen në darkë dhe pjata e dytë vjen diku nga ora 23.45, pikërisht atëherë kur unë do doja të isha në shtëpi, veshur me pizhame e me tualetin e pastruar përpara televizorit (si për darkë dhe për drekë, urrej ato pjatat ku bërxolla ndahet nga patatet me një kufi të përdredhur prej salce kosi, me të njëjtin zell sa urrej dhe avullin e aromën që del nga tava e dheut dhe venitin gjithë shkëlqimin e teminave në veshjet e zonjave rreth e rrotull).
Urrej të harxhoj një shumë të mirë parash, e sigurt që nuk i marr më mbrapsht (sepse unë dhe nëse martohem, dasmë s’do bëj kurrë, së paku jo dasmë ku sillen lekë në zarf). Urrej të marr pjesë në festat e beqarisë, sepse në shumicën e rasteve nusja edhe përpara se të martohej, nuk është se ka bërë ndonjë jetë të zhurmshme prej beqareje (ndryshe nuk do ta martonin, do prisnin “të shtrohej”). Urrej të ulem në tavolinë e të ha me njerëz që nuk i njoh, që më pyesin ku punoj, sa e kam rrogën dhe pse nuk jam martuar, që më thonë “ngihu kërce” apo “nuk u lodhe duke kërcyer?!” E meqë ra llafi te kërcimi, urrej të çohem, të ulem, të çohem prapë, të ulem prapë, të bëj fresk me erashkë...
Urrej të kap gjithmonë unë buqetën e nuses. Sepse të gjitha të tjerat janë të martuara dhe ato që kanë mbetur beqare janë të shkurtra e të shëndosha, jo të zonjat për kërcime (dhjetë vjet përvojë në këtë fushë, më kanë bërë të mos kem rivale).
Urrej  shumicën e veshjeve të nuseve. Ato në ngjyrë bezhë, apo ato shampanjë. Ato të mbushura me dantella e me gurë. Ato pa rripa, ku gjoksi pesë kërcen nga të gjitha anët (sidomos kur në pjesën e dekoltesë duken shenjat e rripave të rrobave të banjës). Urrej dhe ata të thjeshtët (në këto raste nusja pretendon që është shumë e rafinuar, ndaj e ka zgjedhur). Urrej këpucët prej mëndafshi të bardhë që vesh nusja. Por mbi të gjitha urrej grimin e saj – nuk e kuptoj pse qëllimi është që të duket sikur nuk është ajo?!
Urrej tortën dhe prerjen e tortës. E pse duhet të presim sa të dali ajo dreq torte për t’ia mbathur?! (gjithsesi ardhja e saj është moment lehtësimi, do ia mbathim, uuurrrrraaa!!!)

Dhe në fund fare, urrej kur më ftojnë në shtëpi për të parë videon e fotot e dasmës dhe të muajit të mjaltit. Vetëm aty e kupton se sa ke vuajtur. Sidomos të hënën mëngjes, kur e pangopur me gjumë, me këmbët e ënjtura të duhet të shkosh në punë. E ku është qejfi i gjithë kësaj?!

Wednesday, May 22, 2013

Një dalje e pafajshme


Eshtë e shtunë dhe të duket gjëja më e natyrshme të qëndrosh në shtëpi. Sepse je e dërrmuar nga darka e të premtes që përfundoi me nja dy shootsa tekile.
Sepse flokët i ke larë në shtëpi, jo tek parrukierja.
Sepse ke bërë gati një top me letër higjenike për të parë filmin “Haçiko” (e ke qarë atë të shkretë qen që nga traileri e deri tek pesë herët e tjera që e ke parë).
Sepse asnjë nga miqtë e tu nuk do të dalë nga shtëpia. (Zemra ime ka kampionatet e futbollit në fundjavë).
Sepse jashtë kanë filluar shirat që s’dinë të pushojnë dhe e ngrohta e divanit të duket parajsë.
Sepse... S’ka. S’të lënë rehat! Edhe në 9 të darkës xëëëëërrrr telefoni.
Është ai! Ai djali që ke flirtuar vazhdimisht vitin e fundit, sa herë ke bërë sherr me të dashurin (edhe kur nuk ke bërë sherr, por thjesht nuk je ndjerë e vlerësuar aq sa duhet). Ai të cilit nja dy ditë më parë i ke thënë që ishe dakord të pinit diçka në fundjavë (po dhe ky sa seriozisht e mori?!) dhe se mund të kalonte të të merrte me makinë (Po kjo!? Ç’ne unë në makinë me të? Kaq e nxehur të kem qenë me Zemrën-time-të-përhershme sa të pranoja “takim të vërtetë”?!).
Ai të thotë që për njëzetë minuta vjen për të marrë. Ti kërkon edhe dhjetë më shumë (e di që nja 15 të tjera ai do presë në makinë).
Ai është një djalë mjaft i pashëm dhe dy vjet më i vogël (një ditë të ka thënë kalimthi që ndonjë ditë do shkoni dhe tek ai klubi i adoleshentëve, ku ke premtuar se s’do vësh këmbë kurrë). Kurse ti për momentin je ajo e padala, që po qaraviteshe para televizorit.
Alarm! Duhet të bëhesh tmerrësisht e bukur! Të bëhesh e hatashme! Marsh në banjë!
Flokët nuk janë as të drejta, as kaçurrela, as me onde. Çdo fije ka drejtimin e vet dhe është ndryshe nga komshija e saj. Në fytyrë duken ca rrudha, që s’kanë qenë kurrë, nja dy shenja të kuqe (epo meqë ishte e shtunë mendova të hiqja qafe ca pika të zeza) dhe ca njolla të vjetra të diellit (mirë të më bëhet, çdo duhej pasqyra zmadhuese në banjë mua?!). Kalojnë ndërkaq shtatë minuta me vëzhgim të hollësishëm dhe marrje vendimesh se ç’punë duhet bërë dhe çfarë duhet përdorur për t’u bërë e hatashme. Dy minuta të tjerë në dush. Pastaj kremi hidratant hapet në 3 minuta të tjera. (Për të kursyer kohë, kjo bëhet para dollapit, duke bërë apelin e veshjeve). Nuk ke ç’të veshësh! Po tani ç’të veshësh? Fustan të shkurtër? Jooo, do dukeshe provokuese (në fund të fundit ky nuk është takim i parë “i mirëfilltë”). Xhinse dhe një bluzë të lezeçme? Do dukeshe sikur je shumë komode me të, sikur je e dashura e tij dhe nuk e vret mendjen se si dukesh në sytë e tij (jo se të intereson si dukesh, por ja që s’do të japësh këtë mesazh). Fustan kokteili? Jo, se nuk është darkë pune. Pantallona dhe xhaketë jo e jo, se s’po shkon në zyrë...
Ndërkohë duhet nxituar. Flokët! Duhen rregulluar urgjent. Një bisht kali, si ai që të bënte mami kur ishe 9 vjeç, kjo është zgjidhja e vetme, shoqëruar me një piastër që e shtrin jep efekt të këndshëm (ndërkohë zgjidhja më e mirë do ishte një foulard në kokë, por me një të tillë Grace Kelly quhet ikonë, kurse ti thjesht debile). Pastaj vjen tualeti: krempudra, korrektori, pudra, e kuqja e mollëzave, dritëhijet, hijezuesit, peneli, rimeli, lapsi, lapsi i buzëve, buzëkuqi i parë, kalimi i një kartëpicete mbi të (kështu kam lexuar në një revistë se ruhet ngjyra, dhe fiks tani mu kujtua ta aplikoj) dhe në fund fare shkëlqyesi. Po që jam e hatashme vërtetë!?
Pastaj prapë para dollapit, për të veshur të pamundurën: një fund balonë, të blerë para pesë vitesh dhe që e paskam harruar fare (kaq herë kam thënë me vete të bëj një fletore me gjithë inventarin e rrobave – sikur të kapja anës përshkrimit dhe një foto do ishte bukur fare, tepër praktike, si katalogët). Ja ku jam pra, gati për të pirë atë gotën e famshme (ai ka telefonuar ndërkohë, ka shkruar dhe mesazh që të më kujtojë se është poshtë pallatit, ka 25 minuta aty). Ndërsa mbyll derën e shtëpisë, një mendim kalon shkarazi në kokë: kanë kaluar katër javë që nga takimi i fundit te estetistja (epos’ka qenë kohë plazhi dhe në lidhje të qëndrueshme s’vihen re vogëlsira të tilla)... Jooooo, ç’mendim koti! Unë po dal vetëm për një gotë. Jam krejt e pafajshme!

Sunday, May 12, 2013

Kecat dhe ujku apo princeshat?


“Di gjë ti si mbaron ajo përralla e shtatë kecave me ujkun”, më merr në mes të natës shoqja ime, që nuk po arrinte të vinte vajzën e vogël në gjumë. E sqaroj fillimisht se ishin tre keca, dhe se ujku, shkoi dhe e lyeu këmbën me miell te një furxhi, por rrugës mielli u shkund dhe kecat e kuptuan që nuk ishte mamadhia, sepse këmba ishte prapë e zezë; i thanë ujkut se u kishte humbur çelësi, ndaj duhej të futej nga oxhaku dhe ndërkohë ndezën një zjarr bubulak, vunë aty një kusi me ujë dhe ujku ra pëlltym në ujin e valuar dhe ngordhi. “Iiiii, po kjo qenka horror”, më thotë shoqja, “imagjino ujku duke marrë valë? Ca ere e tmerrshme? Po si zjen aq shpejt uji? Po tre keca aq të vegjël, si e ngrenë atë kusinë e madhe? Si t’ia shpjegoj vajzës së vogël unë këtë?!”
Epo nuk e kisha parë me këtë sy këtë përrallën e kecave unë. Kjo qenka shpifurinë e madhe. Ndaj i them ta lërë këtë, dhe të merret me përralla të bukura, nga ato që i bëjnë vajzat e vogla të ëndërrojnë.
Le të marrim të parën: Borëbardha
Nuk po merrem fare me pasqyrën që fliste si të ishte juri “miss”-i dhe as me faktin, që flinte në shtëpi me shtatë burra… Nga të panjohurit ne s’duhet të pranojmë as edhe një kokërr karamele, e jo më një mollë të tërë. Pale të na e japi një shtrigë që nuk shihet dot me sy. Pastaj nuk hahet fare, që gjithë dynjanë e varrosnin në tokë, kurse këtë me një arkivol të qelqtë, dhe fiks andej i bie rruga dhe Princit, që e ka parë vetëm një herë dhe ka kuptuar se kjo është dashuria e jetës. Kurse meshkujve që njohim ne, u duhet një jetë e tërë për ta kuptuar.
Hirushja.
Kam njëçik më shumë rrespekt për të: E keni idenë sa male me pjata ka larë para se të takonte Princin? E ç’janë ca lidhje që mbarojnë keq në krahasim me aq sa ka punuar ajo duke larë, shplarë, e gatuar?! Ndaj e meriton Princin më shumë se të gjitha. Ama mi ngre nervat sa s’ka me ato këpucët. Meshkujt që ne njohim përshembull, s’duan t’ia dinë për këpucë, të shajnë që e ke mendjen te këpucët, kurse kësaj ia çojnë të arta dhe aq të vogla sa i bëjnë vetëm asaj. E sa e ka këmbën kjo!? 34 apo 35? Ne të tjerat që e kemi 38, mirë që s’gjejmë kurrë me 70 % ulje, por s’kemi shans as të na bëjnë këto të Princërve.
Arieli
Sirena e vogël i ka të gjitha. Vajza e Tritonit, mbretit të thellësive ka flokë të kuq e të gjatë, ka miq dhe çuna, që i vijnë rrotull. Dhe për më tepër, këndon. Këndon gjithmonë. Dhe çfarë do ajo?! Do një jetë tjetër. Jo e tipit po iki që këtu e po jetoj atje. Do të bëhet njeri ajo. Dhe shkon e ia shet zërin Ursulës për një palë këmbë: vetëm e vetëm se për gjysmë sekondi pa një mashkull që këndonte dhe kërcente. Për më tepër që ky mashkulli na qenka dhe i martuar (jo në versionin e Disneyt por në librin e shkruar, sepse ata që bënë filmin i morën masat ta martonin në fund me Princin). Tipike nga ato llasticat kjo Arieli, që s’dinë ça duan e pse e duan.
Bela
Kjo po kjo, kjo është më e bukura nga të gjitha: e zbulon bukurinë e Princit – Bishë pasi shikon përtej pamjes së jashtme. Hahahaha, sa e bukur! Po gjithë ato bisha vërdallë, duhet të rrimë e t’i zbusim për të parë mos gjejmë ndonjë Princ?! Ja përshembull Bela, mundohet ta bëjë të edukuar bishën… I mëson dhe si të hajë në tavolinë. Pa provoni njëherë t’i thoni një mashkulli, që nuk duhet të përtypet me gojën hapur e t’a shihni… Dhe në fund fare, morali është i qartë – ajo i thotë “të dua” dhe ai shndërrohet në Princin e bukur që ka qenë më parë. Kurse ajo fiton as më shumë e as më pak, por një kështjellë.
Jasmina
E dashura e Aladinit pastaj është komplet qorre. E takon këtë tipin në Pazar, bie brenda, pastaj e sheh të veshur si Princ dhe nuk e njeh… Mund të mos më njihte mua përshembull, po të më shihte kur dal me pizhama për të blerë bukën në mëngjes te dyqani i lagjes, por jo Aladinin. Dhe nga çfarë e njeh ajo? Se ai i thotë “a ke besim tek unë?!” I bukur moral ky: kini besim tek meshkujt qe takoni shkarazi në pazar!
Jo, jo, nuk ke ç’i mëson vajzës së vogël nga këto. Shkojnë nga shkojnë e merren me princa. Kur hapin probleme dhe çunat e thjeshtë, e imagjinoni dot këta princat?! Më mirë shtatë kecat dhe ujku. Uuups, tre, se u ngatërrova.

Sunday, May 5, 2013

Për shtëpiakët e padëshpëruar


Nuk dihet se si, por kohët kanë ndryshuar. Dikur rriteshim me idenë, që kur të bëheshim të mëdha të ishim nikoqire. Një fëmijëri e tërë i kushtohej këtij misioni. Punë shtëpie, që e vogël: nisej me derdhjen e plehërave dhe marrjen e pluhurave, për të vijuar me larje çimentoje, enësh, gatime, qendisje e grep, madje dhe larje rrobash. Diku lihej mënjanë loja me peta, diku tjetër liheshin kukullat - gjithçka në emër të të ardhmes. Të një të ardhmeje prej nikoqireje.
S’di se si dhe tamam tamam në ç’pikë kohët ndryshuan. Befas të jesh nikoqire, nuk qenka dhe aq në modë. Mjafton të shohësh se si nëpër emisione, ato që quhet “vajza VIP”, deklarojnë gjithë bujë se si nuk dinë të skuqin as edhe një vezë dhe të gjithë rreth tyre i shohin me admirim.
Por jo vetëm në ekran. Le të marrim përshembull apartamentin tim. Nëse sytë janë pasqyra e shpirtit, atëherë apartamenti i bie të jetë pasqyrimi ynë në hapësirë. Në fillim mendohej që dhe hapësira ime do ishte e mirësistemuar, me sipërfaqe të sheshta dhe të zbrazëta, forma gjeometrike, ngjyra të akullta, një nga ato shtëpitë e thjeshta, që sheh nëpër katalogë e revista dhe të duken të patëmeta. Kështu ishte dhe vitin e parë. Por ja që macja bëri ca ndërhyrje në stil, e bëri mbulesën e divanëve me model peshqiri ngaqë e shihte këtë si palestër për të bërë stretching, ndërsa me pjesën tjetër u mora vetë. Në fillim ca revista filluan të popullonin hapësirat e zbrazëta, pastaj këpucëve iu tek të mos rrinin të mbyllura në raft por të shfaqeshin andej- këndej, me gjithë bukurinë e tyre. Po kështu edhe rrobat, më tepër sesa dollapin preferuan karriget ndërsa librat e lexuar nuk e gjejnë që nuk e gjejnë dot rrugën deri tek biblioteka, por u pëlqen të qëndrojnë në të dyja anët e krevatit… Qeset e kartonit shpeshherë popullojnë një hapësirë diku mes korridorit dhe banjës për disa ditë, përpara se unë t’i heq, ngaqë blej ndonjë gjë tjetër, në një tjetër qese. Kurse filxhani i kafesë së mëngjesit qëndron rregullisht mbi lavartiçe deri mëngjesin tjetër, kur unë e çoj në lavapjatë dhe marr një tjetër filxhan për të pirë kafen, teksa bëj tualetin.
Nëse shtëpia ime është kështu (të shtunën e të dielën ama bëhen rregullisht të gjitha punët, ndaj deri nga e marta pamja e saj nuk është dhe aq tragjike), mendohet se shtëpia e një mashkulli beqar duhet të jetë shumë më keq. Jo vetëm rrëmujë, por edhe pis. Së paku mendohet të ketë pluhur, apo jo?!
Kështu mendoja se do ishte dhe shtëpia e Zemrës sime në ato kohët e para kur ne filluam të rrinim bashkë dhe ai vinte rregullisht tek unë dhe ndihej aq rehat. As edhe një vërejtje për librat, këpucët apo filxhanin e kafes mbi lavatriçe (ai e linte po aty të vetin ndërsa bënte dushin dhe pispillosjet e mëngjesit). Me përjashtim të dekorimeve të maces, për asgjë tjetër dukej se nuk kishte vërejtje, aq sa unë e përfytyroja mbretërinë e tij ca më keq se timen. Deri sa, një muaj pasi ne ishim zyrtarisht çift dhe unë kisha vendosur se macja ime mund edhe të mbijetonte vetëm ndonjë natë (mund edhe të kënaqej madje, ta kishte shtëpinë vetëm të sajën), shkojmë për darkë në shtëpinë e tij. Rrugës i mbush mendjen se ia vlen të marrim ca ushqime të gatshme, se me siguri nuk ia vlen të gatuajmë, se ndoshta nuk janë kushtet… E përfytyroj se si ulemi me kutitë prej kartoni në divan, përpara televizorit, duke pirë ndonjë birrë dhe me një batanije tek gjunjët… Ia vlen ndonjëherë dhe kjo eksperiencë.
Ai hap derën dhe hyjmë.
Përpara meje një aparmament minimalist, bardh e zi, mobilje me cepa dhe hapësira bosh.
Pa xhingla mingla e zbukurime. Parket që shkëlqen gjithandej. Askund as edhe një fije, asnjë gram pluhur.
Divanë me copa të parrudhosura dhe jastëkë të vendosur me precizion të lartë, të barazlarguar nga njëri - tjetri.
Një oxhak pa dekore në cep të dhomës së ndenjjes dhe një kuzhinë venge, që duket si banak farmacie.
Mbi tavolinën e qelqtë, të pastër kristal, një vazo me lule natyrale.
Kurse në lavapjatë, asnjë pjatë për be. Asnjë filxhan, sado i vockël qoftë që të më ngushëllonte.
As mami im nuk e mban shtëpinë kështu!
Ç’ka ndodhur kështu me këta djemtë e sotëm?! Dikur hidhnin rrobat dhe sendet nëpër shtëpi, tani e kanë apartamentin të denjë për revistën “Shtëpia moderne”! E nëse ai qenka shtëpiaku modern, unë ç’jam? Gruaja intelektuale që shkon në pune e fiton jetesën? Ai është nikoriqi? Po unë? Rrëmujaxhija? 

Saturday, April 27, 2013

Të dielat. Më mirë vetëm se e keqshoqëruar


Ka disa probleme që sjell e diela kur je single (domethënë e pamartuar) dhe kur ke një lidhje (domethënë jeni bashkë, por secili ka shtëpinë e vet). Sidomos në dimër, kur nuk ia vlen të dalësh e të udhëtosh sepse shiu të frymëzon vetëm për të veshur tutat dhe kur gjithë kjo rritje e madhe ekonomike që na rrethon të bën që shtëpia të të duket vendi më i ëmbël në botë dhe që kushton më pak. Ndaj zgjidhja më e mirë është të rrish brenda. Në shtëpinë tënde ose të tijën. Cilado shtëpi të zgjidhet, program i të dielës është i njëjtë, për të dy.
E diela e tij. Ditë shlodhjeje
-Zgjim në 10 e gjysmë ose 11.
- Ngrënie vezësh të skuqura pa folur, ose duke treguar se e ëma të dielave gatuante trahana shumë të mirë dhe sa keq që vajzat e sotme, edhe pse kanë moshën e të ëmës kur ai ishte i vogël, nuk dinë të bëjnë të tilla gjëra (pse kush ia bëri vezët atij? E ëma në telefon?)
- Pirje kafeje. Duke folur se sa i mungon ekspresi dhe lënie porosish për gatimin e drekës.
- Mbyllje në banjo për një orë, bashkë me gazetat e djeshme.
- Zbritje poshtë pallatit për të blerë gazetat e sotme (dmth gazetat sportive) dhe thjesht sa për të provuar fatin, mbushje e një skedine.
- Blerje buke duke u grindur se përse duhet t’i bëjë ai të gjitha punët.
- Lexim i të gjitha gazetave sportive për të pasur idenë se kush do luajë sot, çfarë pritet dhe nuk pritet.
- Ulje në tavolinë ku gjithçka është gati.
- Ngrënie duke parë një film. Në fund këshillimi, që më mirë t’i lash enët tani sepse pastaj do përtosh.
- Ora 15: Futbolli nis.
- Ora 17.30: Ndeshja përfundon. Kafe me shokët për të komentuar ndeshjen.
- Ora 20.00: Dush.
- Ora 20.30: Ndeshja e darkës duke ngrënë para televizorit.
- Ora 10.00: Fund i ndeshjes dhe fillim i programeve sportive, komente dhe intervista.
- Ora 12: Përgjumje në divan.
- Ora 1: Duhet të bësh sherr që të vijë në shtrat, ndryshe do ftohet.
E diela ime. (sh)lodhje.
7 e gjysmë – Zgjim nga protestat e maces para derës së dhomës. Ushqimi i saj dhe ndërrimi i rërës.
- Ngrënie mengjesi dhe pirje kafe. Dush, maskë fytyre (ndërkohë që lan pllakat e banjos) dhe dalje për pazar ushqimor.
- Rregullim i shtëpisë dhe depilim divanësh me furçë nga qimet e maces.
- Skuqje vezësh dhe bërje kafeje për atë. Larje dhe tharje banjoje pasi ka bërë ai dushin dhe e ka lënë gjithë ujë.
- Larje perimesh dhe gatim.
- Rregullim krevatësh dhe mbledhje gazetash nga toka.
- Shtrim tavoline, ngrënie dhe larje enësh.
- Rregullim shtëpie dhe fshesë me korent ndërsa ai ankohet për zhurmën e fshesës.
- Telefonata me shoqet ndërsa mbyllesh në dhomë sepse ai po sheh ndeshjen. Llogje në Facebook.
- Zapping me telekomandë në televizorin e dhomës ku s’ka asnjë për të parë sepse marrësi satelitor është në kuzhinë, ku ai sheh ndeshjen.
- Dy orë qetësi në kuzhinë, duke u përkëdhelur me macen sepse ai ka zbritur për kafe.
- Gatimi i darkës.
- Shtrimi i darkës së tij në tabaka. Ngrënie vetëm në kuzhinë.
 - Lënie përgjysmë e darkës për t’i çuar atij një tjetër birrë.
- Larje enësh.
- Larje fytyre dhe dhëmbësh, krem nate, veshje pizhamash, 10 minuta lexim dhe gjumë.
- Zgjim dhe vajtje në kuzhinë për ta marrë atë zvarrë në dhomën e gjumit.

Meqë i gjithë ky skenar e bën të dielën e urryer, unë preferoj atë skenarin tjetër, kur të dielën e kaloj në shtëpinë time dhe ai në shtëpinë e vet.

E diela ime vetëm.
7 e gjysmë – Zgjim nga protestat e maces para derës së dhomës. Ushqimi i saj, ndërrimi i rërës dhe kthimi në krevat për të fjetur deri në mesditë.
- Pirja e kafes. Pastrim i banjës, rregullim i shtëpisë dhe depilim divanësh me furçë nga qimet e maces.
- Shtrirje në divan, mbuluar me batanije. Filma, dremitje, porositje ushqimi në telefon, ngrënie në divan. Llogje në facebook.
- Ora 20. 00 – Grey’s Anatomy.
- Ngrënie e atyre që kanë mbetur nga dreka. Lënie enësh pa larë në lavaman.
- Zapping me pult duke parë programet e të dielës. Sharje e programeve të së dielës dhe llogje në facebook.
- Larje fytyre dhe dhëmbësh, krem nate, veshje pizhamash, 10 minuta lexim dhe gjumë. Pa u zgjuar derisa sa macja të nisë protestën në mëngjes.

Tuesday, April 23, 2013

Për sytë e botës (dhe prishjen e qejfit tim)


Nuk është se jam ndonjë vajzë nga ato të mirat fare, me shpirt të qelibartë e që s’më del nga goja asnjë llaf i keq për askënd. Në shumë raste madje, jam një qelbësirë e vërtetë, sidomos kur takoj ca qelbësira të tjera, si puna ime, që ulemi në ndonjë lokal dhe marrim nëpër gojë gjithë Tiranën (në fund të fundit kjo nuk është ndonjë gjë e keqe shumë, përderisa të tjerët çar s’thonë për ne, nuk u bë qameti të themi dhe ne për ta). Por është shumë e rëndësishme të them se nuk bëj kurrë keq (së paku jo me dashje) dhe kam shumë, por shumë takt ama. Ka plot gjëra që m’i vrasin sytë (sidomos këpucët e shëmtuara dhe celuliti që derdhet nga pantallonat e shkurtra), por kurrën e kurrës nuk i kam thënë të zonjës së këpucëve apo celulitit “uuua, po ti miiii, ku i ke psonisur këto këpucë, apo ç’të janë bërë kshu këmbët. Thjesht përpiqem që mos t’i mbaj sytë aty (sa e vështirë është kjo gjë) dhe llomotis ndonjë gjë tjetër. Madje dhe kur shoqja më kërkon mendim të tipit: “Si të duken kto këpucët?” apo “Po unë kam apo jo celulit?”, për të parën i them që janë shumë të bukura, por jo në stilin tim, për të dytën se të gjithë kanë celulit, por mos ta vrasë shumë mendjen (ore unë tani po e zbuloj që në mos hipokrite, qenkam gojëmbël!).
Nejse, sido që të jem, nuk ka asnjë gjë të keqe me faktin që jam njeri që nuk prish qejf dhe jap energji pozitive. Dhe duke qenë natyrë e tillë, normal që nuk dua që njerëzit me mua të bëjnë të kundërtën (për më tepër që kam shije shumë precise për të zgjedhur gjërat dhe nuk eksperimentoj kurrë aq sa të kem nevojë për opinion, dhe kofshët i kaloj në lupë 10 herë në ditë për të pikasur ndonjë gjurmë celuliti, që pastaj të marr masat).
Unë nuk kërkoj këshilla. Për asgjë. Por ja që më përplasen surratit gjithë ditën. Sidomos për surratin. Ka nja tre katër vjet, që atëherë që bëra një trajtim të gabuar në një sallon me emër (vdektë ishalla që del jep mend dhe në televizor ajo palo estetiste!), që më janë shfaqur ca njolla kafe. I shoh aty çdo ditë, e zezë mbi të bardhë. I shoh jo vetëm në pasqyrën e shtëpisë, ku farfurisin, por dhe në xhamat e makinës, aty ku mezi duken konturet… I shoh edhe në ëndërr dhe mendoj që asgjë që vesh nuk më tregon bukur vetëm për shkak të njollave. Se edhe ai fustani i paparë që ma kanë zili të gjithë, nuk duket bukur sepse nuk kombinon ngjyra e tij me kafen e atyre dreq njollave. Dhe e vetmja gjë që nuk dua të dëgjoj është fjalia: “Uuuaaa, po këto njollat pse të janë bërë?”, ose “E ke parë që të janë bërë njollat?” (po pse s’kam sy në ballë unë?!).
Pale ato këshillat nga një shoku im (goxha burrë!), që sa herë më sheh, më thotë t’i bëj me lëng domateje (ndoshta dhe funksionon, po vetëm se ai ma thotë me një lloj kompetence të tipit “mirë që më ke mua që dal me ty për kafe kaq shëmtuar sa dukesh”, as që kam ndër mend ta provoj, madje që të jem brenda, as në sallatë nuk dua t’i shoh domatet).
Kjo më kujton një shoqen time, që e superstresuar për puçrrat duhej të duronte gjithë dynjanë, që i thoshte se pse nuk bënte gjë për t’i hequr (“po të hoqa ty një dackë surratit do bëhesha më mire?!”, duhej të përgjigjej kjo shoqja ime). Apo një gocë që kisha në shkollë, që sa herë i dilja përpara më thoshte që isha dobësuar shumë (ishte e bindur që unë sa herë mërzitesha, dobësohesha) derisa fillova të merrja masa dhe sa më dilte ajo përpara, nxitoja të thoja se kisha filluar dietën… Aq fiksim ma ka bërë, sa dhe tani që i marr shpirtin vetes, duke kontrolluar ushqimin e duke bërë sporte, më djeg kur dikush më thotë që jam dobësuar. Si për shembull shitësja e lagjes, njëqindkilëshe, e lumtur, që sa herë i dal përpara më thotë pse jam bërë kockë e lëkurë (se i dashuri im nuk ka stomak të fortë si burri yt që fle me lopë!)…
Nuk ia them dot, edhe pse e meriton. Shkoj në shpi dhe vesh atë fustanin e paparë. Më në fund këtë vit njollat m’i hoqi një dermatologe e vërtetë, që nuk del në televizor, por që me sa duket nuk e ka kot diplomën. Shihem në pasqyrë dhe përsëri ndjej që fustani nuk duket bukur. Mos ua kam vënë më kot fajin njollave?! Mos thjesht nuk jam gjë? Baaah!

Wednesday, April 17, 2013

"Ti s’je dhe aq burrë për mua"


Një nga kënaqësitë më të mëdha të një të shtune, është dhe blerja e një reviste femërore, nga ato të huajat me njëmijë faqe, që teksa e blen, mendon se mund të shtysh gjithë javën duke e lexuar (ndodh që sapo e fut pastaj në makinë, e harron në sediljen e pasme për nja tre javë të tjera, derisa blen një tjetër revistë). Gjithsesi, nëse arrin ta çosh në shtëpi për ta lexuar, në vend të kënaqësisë së leximit mund ta ndiesh veten keq për dy gjëra. E para dhe kryesorja është se rrobat e tua nuk bëjnë dhe ke nevojë urgjente të blesh disa (domethënë sa më shumë) të reja dhe e dyta se aty do gjesh gjithmonë një artikull që do të të fusë në mendime dhe pastaj në krizë. Sipas një artikulli të tillë, që s’mungon kurrë aty, lidhja jote nuk është dhe aq e përsosur sa e mendoje ti, apo që ka shumë gjëra elementare. që kanë të bëjnë me seksin dhe ty s’të shkojnë kurrë në mend (edhe pasi, i lexon nuk i kupton fare, se flitet për ca pozicione të çuditshme sa dhe artistët e Cirkut të Tiranës s’do i bënin dot), apo që meshkujt vijnë nga Marsi, ti po nga Afërdita dhe për ty “i duhuri” nuk ekziston (epo burrat që vijnë nga Afërdita e janë fiks tipi jonë, edhe ata kërkojnë një burrë që vjen patjetër nga Marsi).
Revista e kësaj të shtune merret pikërisht me këtë, se përse ti nuk e ke gjetur ende “të duhurin”. Kanë bërë sondazhe bota, kanë pyetur meshkujt dhe kanë arritur në ca përfundime. Domethënë në pesë përfundime, që na qenkan nja pesë sjellje femrash, që i bëkan meshkujt të ikin me vrap. I hedh një sy shpejt e shpejt, e bindur që maksimumi ti mund të shohësh pjesërisht veten tek njëra. Por ja që e sheh plotësisht aty. Tek të pesta. Por që sillen e nga sillen, në thelb janë e njëjta gjë: nëse ti je një tip i fortë femre, nëse je e pavarur, ata nuk të duan se të kanë frikë, ndaj dhe ikin. Edhe nëse ti je një tip i butë, nga ato që të duhet patjetër një burrë në krah, sepse nuk arrin të bësh as gjënë më të vogël vetëm, ata prapë ikin, sepse prapë kanë frikë të rrinë me një qaramane e qullace që varet prej tyre (nuk ikin në Mars prej nga kanë ardhur, as në të s’ëmës ku duhej të iknin, por ikin të rrinë me një femër që është e fortë, e kundërta jote).
Në të dyja rastet ikin dhe ti mund ta gjesh veten duke menduar (rrallë e tek duke e thënë, se ne femrat jemi goxha të zonjat të frenojmë gojën për të ofenduar ata): "Ti s’je dhe aq burrë për mua". Eshtë një nga ato frazat që nëse ia thua, ata i lëndon aq sa nuk mbajnë, sepse tek burrëria ata s’duhet të preken kurrë. Por si ta thuash, si thjesht ta mendosh ti sërish do trishtohesh dhe vetë. Sepse nuk është ndonjë gjë e bukur të zbulosh që ai që ke përballë, ai që ke dashur nuk është dhe aq burrë për ty. Nuk është burrë për aq kohë sa thotë “dua por nuk mundem”. Apo “mundem por nuk duhet”. Ose dhe “duhet, por po sikur të mos të duhet”. Ose “duhet patjetër, por unë nuk i bëj gjërat me zor, thjesht se duhet, se jam spontan”. Në të gjitha rastet thjesht nuk është burrë.
Kur e kupton këtë nuk ke ç’bën më. Mirë është të mos arrish në këtë përfundim. Sepse është e kotë të rrish e të mendosh se ai mund të ndryshojë, se me kalimin e kohës nuk do jetë ai i papjekuri dhe i pavendosuri, por do bëhet burrë. Se ja, i ndodhi shoqes sime, e kaloi kalvarin disa vjeçar me ‘po’ dhe me ‘jo’, me ‘ndoshta’ dhe me ‘po sikur’-e, me presione e me ndarje, me kthime e me premtime - ishte e fortë dhe bleu një shtëpi, pastaj u bë e butë dhe i tha atij se vetëm pasi ai nisi t’u rrinte në kokë ustallarëve për të montuar kuzhinën problemet u zgjidhën dhe se shtëpia kishte një burrë siç duhej… Por ç’ndodhi? Me sherrin më të parë mamaja e atij mbërriti në shtëpi dhe i tha shoqes sime që nuk e kishte tepër djalin ajo, që kjo ta tallte e t’i bënte sherre. Dhe e mori me vete në fund, në shtëpinë e saj (epo ky të paktën paska shkuar aty ku duhet, në të s’ëmës). Apo shoqja tjetër, që jeton me të prej dhjetë vjetësh në një shtëpi, gjatë të cilave ai ka ndërruar nja njëzetë punë (gjithmonë ankohet se ata të tjerët e pengojnë, se meriton gjithmonë më shumë) dhe nuk vendos që nuk vendos të bëjnë fëmijë sepse janë ende të pastabilizuar (epo stabilozohu  praaaaa, çfarë pret, qëndro së paku një vit në një punë, se ndërkohë shoqja ime ka 12 vjet në të njëjtin institucion). Apo mikja ime më e mirë, me të cilën nis të diskutoj atë artikullin tek revista njëmijëfaqëshe, e cila sapo ka kuptuar, se njeriu me të cilin sapo kishte nisur të dilte dhe dukej se adhuronte çdo gjë që ajo bënte, befas kishte nisur t’i bënte vërejtje për gjithçka, t’i mbyllte me “ku merr vesh ti nga kjo” çdo argument, dhe të thoshte ekzakt të kundërtën e asaj që ajo mendonte për çdo lloj gjëje. “Ndihet i parealizuar përpara teje”, i nxjerr unë menjëherë diagnozën e gatshme, mësuar nga përvoja dhjetëra vjeçare e leximit të të tilla revistave. “Po pse burrë është ky, që reagon kështu?!” thotë ajo. Me fat shoqja ime. E ka kuptuar që javët e para dhe mund të largohet e qetë, pa ndjerë ndonjë bosh të madh, sepse tjetri s’kishte bërë ende vend tek ajo dhe pa pasur frikë se po i doli përpara ndonjë ditë, do mjaftojë një buzëqeshje apo një shikim për ta bërë të kthehet aty ku ishte, me shpresën se mund ta ndryshojë… Me kaq fat, sa nuk na duhet të dalim me ankth dyqaneve, për t’iu vërsulur terapisë së shopping-ut, edhe pse revista që sapo pamë na mësoi që rrobat tona këtë sezon nuk bëjnë fare dhe na duhen ca blerje të reja. Domethënë sa më shumë blerje të reja, thjesht për qejfin tonë.

Monday, April 8, 2013

Tradhtaret gazmore


Eshtë një nga ato fundjavat kur batanija e ngrohtë dhe filmat njëri pas tjetrit, që shoqërojnë më së shumti mbrëmjet e së premtes, të bëjnë të kuptosh se po rri më shumë nga ç’duhet brenda dhe duhet të dalësh patjetër. Të dalësh me një shoqëri gazmore, nga ata që i takon një herë në vit, që mund të qeshësh pa fre dhe të mos thuash asgjë personale. Ndaj xhinset e ngushta, një bluzë që e ke blerë dy vjet më parë sa qimet e kokës për ta veshur në të tilla mbrëmje, por pastaj ke harruar që e ke, dhe e sheh që ka ende etiketën të pahequr, takat e larta dhe direkt në atë lokalin e ri, që si gjithë të tjerët që janë e hapur dy vitet e fundit ka prapa emrit prapashtesën “lounge”. Bashkë me mua dhe një shoqja ime e vjetër, me të cilën edhe pse shihem rrallë, gjithmonë ia kalojmë mirë, një nga ato që njihen në qytet qëkur kanë qenë të vogla për shkak të pamjes së hatashme, edhe ajo e lidhur, edhe ajo vetëm këtë mbrëmje…
Duket sikur jemi rikthyer në kohë, në vitet e shkollës, kur nuk linim klub të modës pa e hapur e pa e mbyllur në agim. Atmosferë fantastike: ne pozicionohemi në stolat e lartë tek banaku dhe rreth nesh duket sikur ajri është i elektrizuar, miqtë e vjetër janë në formë dhe qeshim pa fund, banakieri na sjell koktejet njëra pas tjetrës, ne po që vetëm qeshim… Të kesh një lidhje, të kesh një të dashur fiks e pastaj të dalësh vetëm në mbrëmje, të bën të ndihesh sërish në “treg”. Eshtë si të bëhesh e vetëdijshme se nëse një ditë apo një tjetër kjo do mbarojë, ti nuk do përfundosh e vetme duke qarë në shtëpi, por ke një listë të gjatë njerëzish që do donin të rrinin me ty, të dilnin me ty, të të sillnin koktejet njëri pas tjetrit. Eshtë thjesht e mrekullueshme.
Pastaj unë kërcej pak me një ish-shok të klasës. Më tepër sesa kërcim, një tundje shundje në vend, ku krahët e ngritur lart dhe koka lëvizin shumë më tepër sesa këmbët, që janë të ngulura fort në pllakat e dyshemesë, sepse nëse i lëviz, mund ta gjej pllakën time të zënë nga një çift që kërcen ngjitur me ne. Pasi mbarojmë këtë farë koreografie, kthehem te banaku, ku shoh se mikesha ime nuk është, po kërcen pak më tej, jo me ndonjë nga shokët tanë të vjetër, por me një çun që nuk e kam parë ndonjëherë. Pyes baristin, që më thotë se ai është pronari i lokalit. Pasi ata mbarojnë kërcimin afrohen tek unë dhe kemi mundësi të flasim nga pak duke i ulëritur njëri-tjetrit në vesh – tipi është me të vërtetë i lezeçëm, i veshur bukur, nja dyzetë vjeç dhe në gisht nuk i duket ndonjë rreth martese (as dhe lëkura më e zbardhur, çka do nënkuptonte se ka futur unazën në xhepin e pantallonave, në moshën tonë të bëhet talent t’i dallosh unazat e të tjerëve edhe nëse ata e kanë dorën në xhep, jemi si metal – detector). Fakti që s’ka unazë nuk do të thotë asgjë: ai mund të jetë dhe nga ata tipat që e ka hequr unazën që të nesërmen e dasmës, duke i thënë të shoqes që ka frikë se mos e humbet atë gjë të çmuar nga dhe është më mirë ta vërë me raste… Leqë ç’na hyn në xhep ne, nëse është apo jo i martuar djali… Ne jemi për vete lumturisht-të-lidhura-dhe-të-dashuruara, ndërsa sonte thjesht po zbavitemi, ndërsa ai na fton javën tjetër në një party të paparë në këtë lokal… Ndërkohë nis një nga ato këngët që këtë vit është shumë në modë, të gjithë ulërasin me sa kanë në kokë dhe mikesha ime dhe 40-vjeçari pa-rreth-unaze-në-gisht, nisin të kërcejnë sërisht. Uau çfarë nate!
Unë bëj llogje vërdallë, takoj ca goca që i njoh pak e që më thonë që dukem në formë të paparë, unë u bëj komplimenta që nga ngjyra e flokëve e deri tek gurët e takave të këpucëve. Dalloj nga larg flokët e kuq të mahnitshëm të shoqes sime teksa kërcen, ca si më ngjitur se më parë me atë tipin… Ndoshta e ka zënë pak alkooli, ndoshta s’ka ndonjë gjë të keqe, kështu ia kërkon muzika… kërcim pas kërcimi duket sikur nuk e shoh më… Pastaj e shoh sërish, sërish duke kërcyer… Vijoj të zbavitem si kurrë ndonjëherë, teksa diku nga ora tre e gjysmë ajo afrohet duke u lëkundur tek banaku, thotë “natën, të marr në telefon nesër” dhe ikën menjëherë. Në të njëjtën kohë me atë 40-vjeçarin pa-rreth-unaze-në-gisht. Si ikën bashkë?! Po ajo sikur është e lidhur dhe unë s’di të jetë ndarë?! Madje kur dolëm dhe po hanim darkë para se të vinim në këtë klubin në modë, ajo sikur i foli në telefon duke i thënë “zemër” e “shpirt”?! A nuk quhet kjo “tradhti”? Apo siç i thonë mamatë tona t’i vësh tjetrit brirë?!
Nejse, sikur nuk ia vlen ta paragjykoj tjetrën, kushedi si e ka hallin… Bëj mirë t’i telefonoj zemrës time e t’i them sa gocë e ndershme jam që edhe pse ora katër e mëngjesit, edhe pse pothuajse tapë, edhe pse me një tufë admiruesish, që po më hanin me sy, unë po marr një taksi e po shkoj direkt e në shtëpi, siç bëjnë gjithë gocat e mira.
Po ky pse e ka të fikur telefonin?! Ky sikur s’e fik telefonin natën? Ç’do të thotë kjo!?
Nuk është se kam shumë nerva ta mendoj. Domethënë bota po më vjen rrotull sa mezi kam takat të lahem e të pastroj fytyrën me qumësht e tonik (mund të jesh tapë sa të duash, mund të mos dish se ku ke pizhamat, ama pastrimi i fytyrës nuk anashkalohet kurrën e kurrës) dhe direkt në gjumë… Një gjumë, ku në ëndrra rrotullohesh bashkë me krevatin, derisa zgjohesh diku afër drekës… Dhe mezi kujton se ç’ka ndodhur mbrëmë dhe pse je kaq e këputur.
Pastaj kujtohem… Marr menjëherë mikeshën e mbrëmshme, duhet të mësoj medoemos ç’ka ndodhur. “Zemër u mundova të sillesha si dikur… si atëherë që isha vetëm dhe s’më plaste për njeri”,- thotë ajo me një zë qaraman, - “por sapo ai nisi të më prekte, më shkoi mendja direkt tek i dashuri im… ai më prek më mirë… më dukej e çuditshme të kisha duart e dikujt tjetër në trup”. Nuk mund të rri pa e pyetur gjithë ankth: “Bëre gjë?”. “Jo, jo, as që bëhej fjalë, ia mbatha… sot sa u zgjova e mora të dashurin tim në telefon dhe i thashë sa shumë e dua. Nuk kuptoi gjë”,- psherëtin e lehtësuar. “Me vërte e ke?”, e pyes. “Po, po, do Zoti ai nuk e merr vesh kurrë… por edhe nëse do e merrte vesh, do t’i them që më mirë që ndodhi kështu, që unë ta kuptoj sa shumë që e dua dhe se tani jemi më të bashkuar se kurrë”,- thotë ajo me ton gazmor.
Të papara jemi ne femrat, ëëëë??? Nuk ia lëmë asgjë rastësisë. Edhe kur tradhtojmë.

Google+ Followers