Wednesday, May 22, 2013

Një dalje e pafajshme


Eshtë e shtunë dhe të duket gjëja më e natyrshme të qëndrosh në shtëpi. Sepse je e dërrmuar nga darka e të premtes që përfundoi me nja dy shootsa tekile.
Sepse flokët i ke larë në shtëpi, jo tek parrukierja.
Sepse ke bërë gati një top me letër higjenike për të parë filmin “Haçiko” (e ke qarë atë të shkretë qen që nga traileri e deri tek pesë herët e tjera që e ke parë).
Sepse asnjë nga miqtë e tu nuk do të dalë nga shtëpia. (Zemra ime ka kampionatet e futbollit në fundjavë).
Sepse jashtë kanë filluar shirat që s’dinë të pushojnë dhe e ngrohta e divanit të duket parajsë.
Sepse... S’ka. S’të lënë rehat! Edhe në 9 të darkës xëëëëërrrr telefoni.
Është ai! Ai djali që ke flirtuar vazhdimisht vitin e fundit, sa herë ke bërë sherr me të dashurin (edhe kur nuk ke bërë sherr, por thjesht nuk je ndjerë e vlerësuar aq sa duhet). Ai të cilit nja dy ditë më parë i ke thënë që ishe dakord të pinit diçka në fundjavë (po dhe ky sa seriozisht e mori?!) dhe se mund të kalonte të të merrte me makinë (Po kjo!? Ç’ne unë në makinë me të? Kaq e nxehur të kem qenë me Zemrën-time-të-përhershme sa të pranoja “takim të vërtetë”?!).
Ai të thotë që për njëzetë minuta vjen për të marrë. Ti kërkon edhe dhjetë më shumë (e di që nja 15 të tjera ai do presë në makinë).
Ai është një djalë mjaft i pashëm dhe dy vjet më i vogël (një ditë të ka thënë kalimthi që ndonjë ditë do shkoni dhe tek ai klubi i adoleshentëve, ku ke premtuar se s’do vësh këmbë kurrë). Kurse ti për momentin je ajo e padala, që po qaraviteshe para televizorit.
Alarm! Duhet të bëhesh tmerrësisht e bukur! Të bëhesh e hatashme! Marsh në banjë!
Flokët nuk janë as të drejta, as kaçurrela, as me onde. Çdo fije ka drejtimin e vet dhe është ndryshe nga komshija e saj. Në fytyrë duken ca rrudha, që s’kanë qenë kurrë, nja dy shenja të kuqe (epo meqë ishte e shtunë mendova të hiqja qafe ca pika të zeza) dhe ca njolla të vjetra të diellit (mirë të më bëhet, çdo duhej pasqyra zmadhuese në banjë mua?!). Kalojnë ndërkaq shtatë minuta me vëzhgim të hollësishëm dhe marrje vendimesh se ç’punë duhet bërë dhe çfarë duhet përdorur për t’u bërë e hatashme. Dy minuta të tjerë në dush. Pastaj kremi hidratant hapet në 3 minuta të tjera. (Për të kursyer kohë, kjo bëhet para dollapit, duke bërë apelin e veshjeve). Nuk ke ç’të veshësh! Po tani ç’të veshësh? Fustan të shkurtër? Jooo, do dukeshe provokuese (në fund të fundit ky nuk është takim i parë “i mirëfilltë”). Xhinse dhe një bluzë të lezeçme? Do dukeshe sikur je shumë komode me të, sikur je e dashura e tij dhe nuk e vret mendjen se si dukesh në sytë e tij (jo se të intereson si dukesh, por ja që s’do të japësh këtë mesazh). Fustan kokteili? Jo, se nuk është darkë pune. Pantallona dhe xhaketë jo e jo, se s’po shkon në zyrë...
Ndërkohë duhet nxituar. Flokët! Duhen rregulluar urgjent. Një bisht kali, si ai që të bënte mami kur ishe 9 vjeç, kjo është zgjidhja e vetme, shoqëruar me një piastër që e shtrin jep efekt të këndshëm (ndërkohë zgjidhja më e mirë do ishte një foulard në kokë, por me një të tillë Grace Kelly quhet ikonë, kurse ti thjesht debile). Pastaj vjen tualeti: krempudra, korrektori, pudra, e kuqja e mollëzave, dritëhijet, hijezuesit, peneli, rimeli, lapsi, lapsi i buzëve, buzëkuqi i parë, kalimi i një kartëpicete mbi të (kështu kam lexuar në një revistë se ruhet ngjyra, dhe fiks tani mu kujtua ta aplikoj) dhe në fund fare shkëlqyesi. Po që jam e hatashme vërtetë!?
Pastaj prapë para dollapit, për të veshur të pamundurën: një fund balonë, të blerë para pesë vitesh dhe që e paskam harruar fare (kaq herë kam thënë me vete të bëj një fletore me gjithë inventarin e rrobave – sikur të kapja anës përshkrimit dhe një foto do ishte bukur fare, tepër praktike, si katalogët). Ja ku jam pra, gati për të pirë atë gotën e famshme (ai ka telefonuar ndërkohë, ka shkruar dhe mesazh që të më kujtojë se është poshtë pallatit, ka 25 minuta aty). Ndërsa mbyll derën e shtëpisë, një mendim kalon shkarazi në kokë: kanë kaluar katër javë që nga takimi i fundit te estetistja (epos’ka qenë kohë plazhi dhe në lidhje të qëndrueshme s’vihen re vogëlsira të tilla)... Jooooo, ç’mendim koti! Unë po dal vetëm për një gotë. Jam krejt e pafajshme!

Sunday, May 12, 2013

Kecat dhe ujku apo princeshat?


“Di gjë ti si mbaron ajo përralla e shtatë kecave me ujkun”, më merr në mes të natës shoqja ime, që nuk po arrinte të vinte vajzën e vogël në gjumë. E sqaroj fillimisht se ishin tre keca, dhe se ujku, shkoi dhe e lyeu këmbën me miell te një furxhi, por rrugës mielli u shkund dhe kecat e kuptuan që nuk ishte mamadhia, sepse këmba ishte prapë e zezë; i thanë ujkut se u kishte humbur çelësi, ndaj duhej të futej nga oxhaku dhe ndërkohë ndezën një zjarr bubulak, vunë aty një kusi me ujë dhe ujku ra pëlltym në ujin e valuar dhe ngordhi. “Iiiii, po kjo qenka horror”, më thotë shoqja, “imagjino ujku duke marrë valë? Ca ere e tmerrshme? Po si zjen aq shpejt uji? Po tre keca aq të vegjël, si e ngrenë atë kusinë e madhe? Si t’ia shpjegoj vajzës së vogël unë këtë?!”
Epo nuk e kisha parë me këtë sy këtë përrallën e kecave unë. Kjo qenka shpifurinë e madhe. Ndaj i them ta lërë këtë, dhe të merret me përralla të bukura, nga ato që i bëjnë vajzat e vogla të ëndërrojnë.
Le të marrim të parën: Borëbardha
Nuk po merrem fare me pasqyrën që fliste si të ishte juri “miss”-i dhe as me faktin, që flinte në shtëpi me shtatë burra… Nga të panjohurit ne s’duhet të pranojmë as edhe një kokërr karamele, e jo më një mollë të tërë. Pale të na e japi një shtrigë që nuk shihet dot me sy. Pastaj nuk hahet fare, që gjithë dynjanë e varrosnin në tokë, kurse këtë me një arkivol të qelqtë, dhe fiks andej i bie rruga dhe Princit, që e ka parë vetëm një herë dhe ka kuptuar se kjo është dashuria e jetës. Kurse meshkujve që njohim ne, u duhet një jetë e tërë për ta kuptuar.
Hirushja.
Kam njëçik më shumë rrespekt për të: E keni idenë sa male me pjata ka larë para se të takonte Princin? E ç’janë ca lidhje që mbarojnë keq në krahasim me aq sa ka punuar ajo duke larë, shplarë, e gatuar?! Ndaj e meriton Princin më shumë se të gjitha. Ama mi ngre nervat sa s’ka me ato këpucët. Meshkujt që ne njohim përshembull, s’duan t’ia dinë për këpucë, të shajnë që e ke mendjen te këpucët, kurse kësaj ia çojnë të arta dhe aq të vogla sa i bëjnë vetëm asaj. E sa e ka këmbën kjo!? 34 apo 35? Ne të tjerat që e kemi 38, mirë që s’gjejmë kurrë me 70 % ulje, por s’kemi shans as të na bëjnë këto të Princërve.
Arieli
Sirena e vogël i ka të gjitha. Vajza e Tritonit, mbretit të thellësive ka flokë të kuq e të gjatë, ka miq dhe çuna, që i vijnë rrotull. Dhe për më tepër, këndon. Këndon gjithmonë. Dhe çfarë do ajo?! Do një jetë tjetër. Jo e tipit po iki që këtu e po jetoj atje. Do të bëhet njeri ajo. Dhe shkon e ia shet zërin Ursulës për një palë këmbë: vetëm e vetëm se për gjysmë sekondi pa një mashkull që këndonte dhe kërcente. Për më tepër që ky mashkulli na qenka dhe i martuar (jo në versionin e Disneyt por në librin e shkruar, sepse ata që bënë filmin i morën masat ta martonin në fund me Princin). Tipike nga ato llasticat kjo Arieli, që s’dinë ça duan e pse e duan.
Bela
Kjo po kjo, kjo është më e bukura nga të gjitha: e zbulon bukurinë e Princit – Bishë pasi shikon përtej pamjes së jashtme. Hahahaha, sa e bukur! Po gjithë ato bisha vërdallë, duhet të rrimë e t’i zbusim për të parë mos gjejmë ndonjë Princ?! Ja përshembull Bela, mundohet ta bëjë të edukuar bishën… I mëson dhe si të hajë në tavolinë. Pa provoni njëherë t’i thoni një mashkulli, që nuk duhet të përtypet me gojën hapur e t’a shihni… Dhe në fund fare, morali është i qartë – ajo i thotë “të dua” dhe ai shndërrohet në Princin e bukur që ka qenë më parë. Kurse ajo fiton as më shumë e as më pak, por një kështjellë.
Jasmina
E dashura e Aladinit pastaj është komplet qorre. E takon këtë tipin në Pazar, bie brenda, pastaj e sheh të veshur si Princ dhe nuk e njeh… Mund të mos më njihte mua përshembull, po të më shihte kur dal me pizhama për të blerë bukën në mëngjes te dyqani i lagjes, por jo Aladinin. Dhe nga çfarë e njeh ajo? Se ai i thotë “a ke besim tek unë?!” I bukur moral ky: kini besim tek meshkujt qe takoni shkarazi në pazar!
Jo, jo, nuk ke ç’i mëson vajzës së vogël nga këto. Shkojnë nga shkojnë e merren me princa. Kur hapin probleme dhe çunat e thjeshtë, e imagjinoni dot këta princat?! Më mirë shtatë kecat dhe ujku. Uuups, tre, se u ngatërrova.

Sunday, May 5, 2013

Për shtëpiakët e padëshpëruar


Nuk dihet se si, por kohët kanë ndryshuar. Dikur rriteshim me idenë, që kur të bëheshim të mëdha të ishim nikoqire. Një fëmijëri e tërë i kushtohej këtij misioni. Punë shtëpie, që e vogël: nisej me derdhjen e plehërave dhe marrjen e pluhurave, për të vijuar me larje çimentoje, enësh, gatime, qendisje e grep, madje dhe larje rrobash. Diku lihej mënjanë loja me peta, diku tjetër liheshin kukullat - gjithçka në emër të të ardhmes. Të një të ardhmeje prej nikoqireje.
S’di se si dhe tamam tamam në ç’pikë kohët ndryshuan. Befas të jesh nikoqire, nuk qenka dhe aq në modë. Mjafton të shohësh se si nëpër emisione, ato që quhet “vajza VIP”, deklarojnë gjithë bujë se si nuk dinë të skuqin as edhe një vezë dhe të gjithë rreth tyre i shohin me admirim.
Por jo vetëm në ekran. Le të marrim përshembull apartamentin tim. Nëse sytë janë pasqyra e shpirtit, atëherë apartamenti i bie të jetë pasqyrimi ynë në hapësirë. Në fillim mendohej që dhe hapësira ime do ishte e mirësistemuar, me sipërfaqe të sheshta dhe të zbrazëta, forma gjeometrike, ngjyra të akullta, një nga ato shtëpitë e thjeshta, që sheh nëpër katalogë e revista dhe të duken të patëmeta. Kështu ishte dhe vitin e parë. Por ja që macja bëri ca ndërhyrje në stil, e bëri mbulesën e divanëve me model peshqiri ngaqë e shihte këtë si palestër për të bërë stretching, ndërsa me pjesën tjetër u mora vetë. Në fillim ca revista filluan të popullonin hapësirat e zbrazëta, pastaj këpucëve iu tek të mos rrinin të mbyllura në raft por të shfaqeshin andej- këndej, me gjithë bukurinë e tyre. Po kështu edhe rrobat, më tepër sesa dollapin preferuan karriget ndërsa librat e lexuar nuk e gjejnë që nuk e gjejnë dot rrugën deri tek biblioteka, por u pëlqen të qëndrojnë në të dyja anët e krevatit… Qeset e kartonit shpeshherë popullojnë një hapësirë diku mes korridorit dhe banjës për disa ditë, përpara se unë t’i heq, ngaqë blej ndonjë gjë tjetër, në një tjetër qese. Kurse filxhani i kafesë së mëngjesit qëndron rregullisht mbi lavartiçe deri mëngjesin tjetër, kur unë e çoj në lavapjatë dhe marr një tjetër filxhan për të pirë kafen, teksa bëj tualetin.
Nëse shtëpia ime është kështu (të shtunën e të dielën ama bëhen rregullisht të gjitha punët, ndaj deri nga e marta pamja e saj nuk është dhe aq tragjike), mendohet se shtëpia e një mashkulli beqar duhet të jetë shumë më keq. Jo vetëm rrëmujë, por edhe pis. Së paku mendohet të ketë pluhur, apo jo?!
Kështu mendoja se do ishte dhe shtëpia e Zemrës sime në ato kohët e para kur ne filluam të rrinim bashkë dhe ai vinte rregullisht tek unë dhe ndihej aq rehat. As edhe një vërejtje për librat, këpucët apo filxhanin e kafes mbi lavatriçe (ai e linte po aty të vetin ndërsa bënte dushin dhe pispillosjet e mëngjesit). Me përjashtim të dekorimeve të maces, për asgjë tjetër dukej se nuk kishte vërejtje, aq sa unë e përfytyroja mbretërinë e tij ca më keq se timen. Deri sa, një muaj pasi ne ishim zyrtarisht çift dhe unë kisha vendosur se macja ime mund edhe të mbijetonte vetëm ndonjë natë (mund edhe të kënaqej madje, ta kishte shtëpinë vetëm të sajën), shkojmë për darkë në shtëpinë e tij. Rrugës i mbush mendjen se ia vlen të marrim ca ushqime të gatshme, se me siguri nuk ia vlen të gatuajmë, se ndoshta nuk janë kushtet… E përfytyroj se si ulemi me kutitë prej kartoni në divan, përpara televizorit, duke pirë ndonjë birrë dhe me një batanije tek gjunjët… Ia vlen ndonjëherë dhe kjo eksperiencë.
Ai hap derën dhe hyjmë.
Përpara meje një aparmament minimalist, bardh e zi, mobilje me cepa dhe hapësira bosh.
Pa xhingla mingla e zbukurime. Parket që shkëlqen gjithandej. Askund as edhe një fije, asnjë gram pluhur.
Divanë me copa të parrudhosura dhe jastëkë të vendosur me precizion të lartë, të barazlarguar nga njëri - tjetri.
Një oxhak pa dekore në cep të dhomës së ndenjjes dhe një kuzhinë venge, që duket si banak farmacie.
Mbi tavolinën e qelqtë, të pastër kristal, një vazo me lule natyrale.
Kurse në lavapjatë, asnjë pjatë për be. Asnjë filxhan, sado i vockël qoftë që të më ngushëllonte.
As mami im nuk e mban shtëpinë kështu!
Ç’ka ndodhur kështu me këta djemtë e sotëm?! Dikur hidhnin rrobat dhe sendet nëpër shtëpi, tani e kanë apartamentin të denjë për revistën “Shtëpia moderne”! E nëse ai qenka shtëpiaku modern, unë ç’jam? Gruaja intelektuale që shkon në pune e fiton jetesën? Ai është nikoriqi? Po unë? Rrëmujaxhija? 

Google+ Followers