Monday, December 23, 2013

Histori Krishtlindjesh me masa kundër mbrapshtive

Ai ligji i Mërfit, sipas të cilit edhe nëse ka ndonjë mundësi, sado të vogël, që gjërat të shkojnë mbrapsht, do shkojnë gjithmonë mbrapsht, duket se është shpikur për mua. Ja, përshembull, koha është e vrenjtur dhe nuk bie shi, unë dal nga lokali pa çadër, me këpucë kastori, për të shkuar deri te makina, parkuar fare afër – pikërisht në atë kohë fillon një shi me gjyma, breshër madje. Sapo unë nis makinën, shiu normal që pushon. Ose shkoj të lyej kokën te parukierja: fiks në momentin kur vë kokën në lavaman, uji ikën, edhe aty, në sallonin në bllok, ku uji nuk ikën kurrë. E kotë të them,që pasi unë arrij të laj kokën me njëqind picira duke ngrohur ujë të blerë nëpër tenxhere e duke u shplarë me kanaçe, uji vjen furishëm… Të mos flasim pastaj për mamin: ajo merr në telefon fiks kur nuk duhet, kur je në mbledhje, kur të ka kapur në semafor polici, kur sapo je ulur në WC, kur je duke u zënë me të dashurin… Sa i takon pastaj këtij të fundit, terset me të as që do i përmend fare sot. Veç atij të fundit:  natën e Krishtlindjeve, pasi e kishim lënë që do rrinim bashkë pranë oxhakut, fiks pasi unë jam krehur e rregulluar te parukierja, ai më thotë që nuk do rrimë bashkë, sepse ka punë… Punë domethënë një gjë me ata të shpisë, a një gjë e ngjashme, që nuk e marr vesh deri në fund çfarë është. Por që të mos e kaloj natën e Krishtlindjeve si shitësja e vogël e shkrepëseve (në kuptimin e figurshëm, kuptohet, se nuk më la mendja të rri në të ftohtë te tuneli poshtë pallatit, kur kam alament shtëpie), i bashkangjitem grupit të mikeshave, për të shkuar në shtëpinë e një mikut tonë, i cili prej vitesh në datën 24 dhjetor mbledh një shoqëri gazmore dhe mbi të gjitha shërben ushqim dhe verëra nga më të mirat.
Janë të njëjtët miq gazmorë që kam takuar edhe pesë vjet më parë, kur kam qenë në këtë festë për herë të fundit. Vecse në vend të bebes së atëhershme të çiftit, tani në shtëpi vrapon një vajzë gati gjashtëvjeçare, e ndjekur nga ulërimat e vëllait tre vjeçar. Një çun tjetër katër vjeç bën çmos të marrë kutitë e dhuratave dhe bërrtet me sa ka në kokë, një vajzë moshatare me të parën, shëtit karrocën me kukullën – bebe, nja dy rroçapoça të tjerë të ngatërrohen nëpër këmbë, teksa nis një konkurs recitimi, që pasohet nga duartrokitje dhe thirrje prindërish. Afrohem tek të rriturit dhe takoj mjaft të njohura, vajza të këndshme, të veshura bukur, me të cilat ia vlen të flitet për rroba, kombinime, ulje çmimesh. “Shtatëzaninë e parë nuk e ndjeva fare, kurse këtë tani e kam me shumë gjumë”, thotë ajo, tek e cila kisha më shumë shpresë për nja një orë llomotitje… Një tjetër mezi pret të më tregojë në celular fotot e bebes (me këtë rast i tregoj dhe unë të maces, edhe ajo si shpirt është). Pak më tej, njëra i tregon tjetrës se si i mblodhi gjiri dhe si pastaj iu shërua, kurse dy të tjera shkëmbejnë mendimet se si janë të shëndosha, kurse ajo tjetra i ka humbur të gjitha kilet pas lindjes… Çaj përpara me gotën e verës në dorë (është vërtetë e hatashme), pasi i kam nxjerrë fundin një pjate me karkaleca të pjekur, mbështjellë me proshutë (ushqimi qenka bërë më i mirë se ç’e mbaja mend madje) dhe diku pranë kuzhinës, në një kanape shoh të ulura ngjitur e ngjitur katër shoqet e mia, mesa duket katër beqaret e vetme të festës. Puthemi, shkëmbejmë shpejt e shpejt të rejat dhe duartokasim, here për konkursin e këngëve dhe recitimeve e here për të gjithë kalamajtë që u thërritet emri që të shkojnë të marrin dhuratat tek bredhi. Ndonjëherë ndonjë nga mamat e reja afrohet te grupi dhe na qan hallin, se si ka dy vjet që nuk bën kurrë më shumë se tre orë rresht gjumë, apo që nuk e drejton dot kurrizin nga lodhja e pesha e fëmijës, duke na thënë sa rehat dhe sa pa halle jemi. Ndonjë here, ndonjë tjetër, pa na u afruar fare na bërtet nga larg duke ngritur lart gotën me verë: “hajt tani, në kokën e beqareve. Hë ç’bëni akoma, s’keni kohë! Kaq të humbura jeni?”… (tani dhe për aq të humbura nuk e dimë veten, por të edukuar po…).Themi thjesht “rrofsh zemër” dhe sapo kalamajtë e pare nisin të grinden se u vjen gjumë, përfitojmë nga rasti t’ia mbathim dhe ne, duke përmendur gjumin.
Në klubet ku shkojmë, për të hequr shijen e gjithë atij shpërthimi mëmësie, na përndjek ligji i Mërfit – pa rezervim s’kemi shans të gjejmë një cep, edhe pse pesë vajza bashkë. Përfundojmë në një kafene të vogël, sa për të marrë veten dhe për të shkruar ca vendime për Vitin e Ri:
- Do rrimë pak më shumë me njëra – tjetrën dhe do qeshim shumë, edhe atëherë kur nuk kemi arsye.
- Nuk do shkojmë në festa nate kur ka shumë fëmijë.
-Nëse vitin tjetër, ndonjëra nga ne do ketë beb të vogël, natën e Krishtlindjeve nuk do zërë në gojë fjalët “shtatëzani, gji, qumësht, pelenë, vjehërr e mama”. Lejohet biseda për çarjet e lëkurës dhe mënyrat për parandalimin e tyre.
-Nëse vitin tjetër, ndonjëra nga ne do ketë beb të vogël, ndalohet t’i tregojë foton e tij kujtdo që takon. Kurse unë ndalohem në përgjithësi që të tregoj foton e maces dhe të ndonjë kafshe tjetër që mund të birësoj në të ardhmen.
-Do grindemi më pak me të dashurit që kemi dhe do biem në dashuri keq me ata që ende s’kemi, por që do njohim këtë vit.
-Dhe e fundit: nuk do lejojmë në asnjë mënyrë që ligji i Mërfit të vërtetohet në jetën tonë. Për të qenë e sigurt, unë bëj mire që kur jam në mbledhje, kur shkoj në banjo apo kur të jem duke u zënë me të dashurin, ta fik telefonin, sepse me mamin tim nuk i dihet kurrë. Dhe një gjë tjetër: këtë vit bredhin e kam blerë me model kokëposhtë. Me majën poshtë dhe bazën lart, model allasoj që dhe Mërfi vetë do e kish zili. Ndaj këtë vit, do më marrë të keqen!

Google+ Followers