Sunday, October 19, 2014

Një çift i ngjitur

“Ti nuk di të krijosh lidhje sepse thua për çdo gjë ‘unë’ dhe jo ‘ne’”, - ma kthen një mikesha ime teksa unë po e këshilloj që paratë e trashëguara nga familja e saj duhet të jenë në llogarinë e saj bankare dhe jo në një llogari, që po hap me atë që do bëhet burri i saj të shpejti.
Ndoshta ka të drejtë! Ndoshta unë jam shumë ‘unë’ për t’u shndërruar në ‘ne”, sepse mund të isha bërë me kollaj ‘ne’, nëse pas një njëzetekatërorëshi të plotë kur ai është në shtëpinë time nuk do prisja me mjaft dëshirë atë momentin kur mbetem vetëm fare. Sepse mesa di unë kjo më mungon të bëhem ne plotësisht. Kurse këtë punën e parave as që e kisha llogaritur fare këtu, sepse gjërat e mia janë gjërat e mia, gjërat e tij janë gjërat e tij, kurse gjëra tonat janë vetëm gjërat që kemi blerë bashkë, unë dhe ai. Madje ende mbaj mend fytyrën e shastisur të arkitektes, ca vjet më parë, kur teksa porositja dollapin e rrobave e ajo këmbëngulte që brenda tij të kisha një hapësirë për të varur pantallona dhe unë që i shpjegoja se nuk vesh fare pantallona, ndërsa ajo vijonte të këmbëngulte duke thënë ‘po do varësh një ditë pantallonat e burrit’, unë i thashë: “po ç‘duan pantallonat e burrit aty, ato do i mbajë në dollapin e vet, kurse ky është thjesht dollapi im”.
Mirë pra, e kuptova, unë jam ‘unë’. Rrezik nuk bëhem dot ‘ne’. Jo për gjëra madhore si lekët apo dollapi, që s’bëhet fjalë, por as për ato ca më të voglat.
Nuk bëhem dot çift i ngjitur unë!
Përshëmbull nuk bëhem dot si ca goca që porsa krijojnë një lidhje ndërpresin çdo takim, dalje, kinema, qarje, thashethem me shoqet, sepse befas nuk kanë me kohë sepse kanë një lidhje, janë ‘ne’ dhe të qenët ‘ne’ na kërkoka shumë përkushtim. Ose dhe kur i takojnë shoqet, e sjellin edhe të dashurin me vete, e nëse ai nuk vjen, flasin gjithë kohës për të, i shkruajnë mesazhe, e marrin në telefon… Unë s’bëhem kurrë e tillë dhe u bëj dalje shoqeve të tilla, edhe nëse kështu marr mbi vete rriskun që të etiketohem si xheloze.
Nuk bëhem dot as si ato shoqet e tjera, që marin burrin për dore dhe bëjnë pazarin bashkë (largqoftë të vendos në shtëpi bashkë me të se çfarë do blejmë dhe të shkruajmë listë). Sepse për mua shopping-u është  nga ato sporte, ku ka nevojë për improvizim, për të papritura, për emocion. Ndaj s’mund ta vendosësh që në shtëpi, sepse lumturia këtu vjen nga rastësia. Dhe kjo vlen si për blerjen e këpucëve, ashtu dhe të biskotave: mjafton të kesh shpirtin e duhur të aventurës blerëse. Dhe këtë nuk e bën dot me një mashkull në krah. Ndryshe me shoqet: ato dinë të flasin Pradçe, futen me ty në dhomën e zhveshjes dhe të thonë se nuk ke fare celulit dhe janë të afta të mendojnë se një palë këpucë, që kushtojnë sa një rrogë mesatare kryefamiljari shqiptar, janë gjithmonë një investim i mirë.
Por unë nuk bëhem dot as si ato shoqet e tjera për të cilat burri është shoferi i shtëpisë. Ai të shpie në punë dhe ai të merr (mendo në mëngjes, kur del nga dera e shtëpisë dhe ai pret i veshur në korridor ndërsa ti s’ke vënë ende krempudrën e nuk ke vendosur se çfarë do veshësh?!). Apo ai të çon në palestër dhe të pret të mbarosh kafen me shoqet... Më mirë ta bredhësh Tiranën në këmbë kryq e tërthor, sesa të kesh me burrin një të tillë marrëdhënie shofer – pasagjer.
Dhe normal që nuk bëhem dot as si ca të tjera (kurrsesi shoqe të miat, s’kam të tilla shoqe unë) që dhe  faqen e facebook-ut e kanë të përbashkët me atë. Anila ArbenShehu përshembul… pppppfffff. E nëse unë dua t’i shkruaj një gjë Anilës? Do ia them njëkohësisht edhe Arbenit?! Apo duhet t’i çoj sms në telefoni, siç bënim në kohët kur s’kishte dalë ende facebook-u?!
Dhe meqë jemi tek facebook-u, ja ku shoh fotot e beqarisë së shoqes së një shoqes sime. Dita e fundit e beqarisë së saj. Kush është në krye të tavolinës do thoni ju? Nusja dhe dhëndri i ardhshëm! Një festë e përbashkët beqarie për ata që së shpejti do jetojnë bashkë, do flenë çdo natë bashkë, do hanë çdo ditë bashkë, do shkojnë në fundjavë në plazh bashkë, do shkojnë ngado bashkë dhe tani po rrinë bashkë edhe natën e fundit kur duhej të ishin vetëm!
Epo kjo pikë e zezë.

Mos u dashka kështu dhe qenkam unë gabim?! Rrezik unë s’ditkam të bëhem ‘ne’. Ndaj duhet të përmirësohem. T’i them zemrës sime se ka ardhur moment të kemi një llogari të përbashkët?! E nëse aty futet vetëm rroga e tij, që e prishim bashkë, kjo do ishte një ide e shkëlqyer. Ndonjëherë qenka bukur  të jesh ‘ne”!

Monday, August 18, 2014

Sepse kështu bëjnë të gjitha

Epo më në fund e vendosa dhe unë: të shkoj një herë në atë plazhin ku të gjithë bëjnë check in në facebook. Aty ku këtë verë duhet të mos mungosh, se ndryshe nuk quhesh. Atë plazhin për të cilin të gjithë flasin sepse këtë vit është ‘in’. Ose është “mainstream’. As e di fare se çfarë domethënë kjo fjala, por duhet  të jetë një gjë tmerrësisht-në-modë-dhe-e-rëndësishme, sepse ndryshe nuk do ta përdornin të gjithë.
Vendosa të shkoj pra në atë plazhin, ku të gjithë bëjnë selfie dhe i hedhin në facebook (e di që jam totalisht rëndë që s’kam instagram, por mbase më falet) sepse e di që po nuk bëra dhe unë si gjithë dynjaja, do dukem si një pabukse dhe palekse, që nuk merr erë nga kjo jetë. E meqë ra fjala tek lekët, vendosa të shkoj e të shtrihem pikërisht aty, në rreshtin e parë të shezlongëve, që sipas statuseve në facebook, si në asnjë plazh tjetër na kushtokan ca më shtrenjtë dhe që vijnë duke u bërë më të lirë kur i largohen rreshtit të parë. Tamam tamam, do doja që të ulesha të zonën VIP, por sado që s’jam dhe aq pabukse e palekse, në fund të fundit ai çmim që flitet se kushtojnë ato dreq shezlongësh në atë vend edhe më duket njëçik si i ekzagjeruar. Se në fund të fundit për herë të parë e kam: s’do kapardisem direkt e tek viplliku. Le ta marr pak e nga pak. Të shkoj njeherë e të shoh ç‘bëhet, pa kismet, mund edhe të paguaj njëcikë më shumë e të ulem në zonën VIP.
Si njeri me fat që jam, ja ku më dalin dy shoqe, që nja dy javë më parë kanë bërë një rezervim në hotelin e plazhit të shumëlakmuar. Me një telefon, sigurohemi që një krevat shtesë është i mundshëm në dhomë, por sigurisht me pagesë ekstra (epo normal, nuk po shkojmë në plazh për të kursyer!) dhe ja ku jemi për rrugë. Dhe siç e do zakoni, postohet një selfie dhe tregohet destinacioni ku po shkojmë… Oh sa gjë e bukur kur shikon një mori me “like” dhe me komente. Nuk është se janë dhe aq të veçanta të thuash të drejtën, shumiica janë të tipit “për ty paska qenë kjo jetë!” e që ty të bëhen mbi çdo fotografi, si kur je në makinë duke shkuar në punë, ashtu dhe kur ke ikur në një plazh në fund të botës, si kur je në restorantin më të shtrenjtë të qytetit ashtu dhe kur poston një pjatë groshë apo thua se je duke ngrënë bukë me vaj ulliri e me kripë… Por gjithsesi gjithë ato komente të bëjnë mirë. Jo thjesht se të japin nga ajo energjia pozitive, të cilen na e ka bërë fiksim një prezantuese, por edhe sepse ti e kupton që ke bërë jashtëzakonisht mirë që ke vendosur të shkosh tek ai plazhi, ku qenka mainstream të shkosh… Dhe e kupton më mirë akoma kur një shoqe të merr në telefon dhe të bën ca thashetheme se si ca goca të tjera, që ne nuk i kemi dhe aq shoqe, na qenkan shumë të mërzitura, që nuk paskan gjetur vend në atë hotel as këtë javë dhe as tjetrën. A ka krenari e kënaqësi më të madhe kur mendon si po të zilepsin e mallkojnë?! Ia vleka pra! Me çdo çmim.
Dhe në fakt nuk të kanë gënjyer aspak. Eshtë i vetmi vend i shtrenjtë në Shqipëri, ku asnjë gjë në dhomë nuk të bën të nxehesh. Madje, madje po të mos bëje njëcik sherr me rojen e parkingut që pretendon që makina duhet lënë poshtë dhe valixhet duhen marrë në krahë në maloren që të shpie tek dhomat, do mund të mendoje se ishe ‘jashtë shtetit’. Të kthejnë brenda shtetit edhe bisedat që vijnë në shqip nga ballkoni i fqinjit, por ndërkohë sapo ke marrë vesh edhe një lajm tjetër të mirë: në plazhin aty poshtë nuk u lejokan fëmijët! Uuuurrrrraaaaaaaa!!!!! Ne që nuk i kemi dhe aq qejf të qarat e fëmijëve dhe as ulërimat e mamave, që i thërrasin nëpër plazh, paskemi përpara një fundjavë të qetë prej të rriturish.
Të qetë? Po disco ngjitur?
Tamam tamam është disko ajo që ka bërë të famshëm plazhin. Ndaj duhet duruar. Më saktë duhet shijuar. E nëse nuk do ishte për atë këngëtarën nga Kosova, që arrin të stonojë edhe pse nuk këndon live, edhe mund të shijohej… Pastaj në fund të fundit pas gjithë atyre dasmave nëpër lagje që të kanë stërvitur me këngët e Ylli Bakës, apo me nga pesë herë në natë “Të ka lali shpirt, të ka lali xhan”, mund të flesh si qingj duke dëgjuar hitet e kësaj vere.
Zbulon madje se hitet e verës mund të shijohen edhe në rreshtin e parë të shezlongëve (po, po, në rreshtin e parë, ku tjetër?!). Mund të shijohen edhe pisk të vapës madje, pasi je zënë me pronarin e restorantit, që pasi të ka sjellë një faturë dreke prej treqind mijë lekësh të thotë pa iu dridhur syri se kafe nuk shërbehet, se është fikur ekspresi. Dhe shijohen edhe në darkë sërish, kur gjumi të zë edhe më herët akoma, pasi lodhja e një nate më parë  ka bërë të vetën. Shijohen edhe gjatë kohës së zhegut ditën tjetër, teksa në disco ka nisur trendi më i bukur i verës “schuma party”… Mirë do ishte të shkoje aty në mes të shkumës dhe siç e kërkon zakoni të  vije një foto në facebook, por ja që kur mendon se pale me ç‘ilaç enësh bëhet ajo shkumë dhe si do ndikonte ajo në flokun që këtë vit ka pësuar disa dekolorime, stepesh. Pastaj është dhe ai mendimi tjetër, që të ngrin ne vend: a jam veshur unë denjësisht për të marrë pjesë në një schuma party? I hedh një sy të shpejtë vetes: mbathje plazhi të kuqe, të sipërmet blu, shapka llastiku me gisht, syze dielli dhe kaq. Aaaa poo, dhe shumë krem mbrojtës në fytyrë, që në vende të caktuara e ke vënë më shumë sesa duhet që të mos krijohen njolla dhe që ka ngrirë e duket si allci e bardhë… Sheh vajzat në shezlongët rreth e rrotull dhe kupton që pamja jote qenka për turp. Mirë që s’ke si ato rrobat e banjës së Alesia Marcuzzit, për të cilat një vajzë në Tiranë të ka thënë që-është-e-domosdoshme-t’i-kesh-se-ndryshe-nuk-quhet, por s’ke as vathë më ngjyra, as rruaza të mëdha në qafë, as një shall të madh që ta lidhësh në bel e me të të futesh në det e të shkosh në disko, as sytë e lyer dhe make up sikur po shkon në dasëm, por nuk ke as atë aksesorin e kësaj vere, atë që kanë të gjitha ato, që janë dikush: kurorën e luleve në kokë. Po, po, kurorë lulesh. Jo një rreth i thjeshte me copë me lule të spambuara. Por rreth me lule të vërteta (domethënë kauçuku ose cope), që mbijnë mbi kokë, ngjyra ngjyra ose njëngjyrëshe. Mund të jenë ndoca centimetra, por e mira fare është  të jenë si ato të kuqet e mëdha në pikturën e Frida Kahlos. Fiks si ato që shoqërojnë editorialet e modës nëpër revista, e që këtë vit na i paskan marrë seriozisht dhe i paskan veshur nëpër plazh.
Po si do bëj not me to në det? Po unë që vë syze dhe kapëse hunde dhe pastaj pllaquritem për një orë rresht? Epo ja ku ka ardhur momenti ta kuptoj që ia paskam futur kot! Pse ç’u bë plazhi? Pishinë për fitness??
E kuptoj që qenkam anakronike në kulm. Jo vetëm unë, por dhe një tufë shoqesh, që më dëgjojnë gjithë sy e veshë, pasi jam kthyer në Tiranë. Dëgjojnë dhe tundin kokat… ncuq ncuq ncuq… Tek e fundit ngushëllohen, që sa paku rriskova unë një javë dhe shkova e nxora mësime për të gjitha. Kështu do mësojmë të gjitha nga gabimet e mia, që kur të shkojmë të gjitha bashkë në fund të verës në një fundjavë gocash, të nderohemi. Dy prej shoqeve marrin vendimin të futen në dietë urgjente, kurse të gjitha bashkë vendosim që për dy javët e ardhshme asnjëra nga ne të mos hajë asnjë gram bukë. Si shoqëri do shtojmë seancat e palestrës, masazheve anticelulitë dhe elektrodave, sipas nevojës. Njëra nga ne, madje hedh idenë që të nisemi të gjitha në Bari dhe të përfitojmë nga uljet e çmimeve e të blejmë ca rroba për të qenë… Do thoja e para ‘jo’, meqë jam futur në dietë blerjesh, por pastaj kujtohem: “Po kurora?”. Ku ta gjej atë në Tiranë? Nuk do turpërohem në këtë moshë unë!  

Tuesday, July 15, 2014

Jam në dietë (për shopping)

Që të thuash që unë vdes të vërdallisem njëçik nëpër dyqane e të kthehem në shtëpi me duart plot me qese kartoni, normal që nuk po thua ndonjë gjë të veçantë. Se kur vjen puna për shopping, shoqet unë nuk i kam të rralla. Kush më shumë e kush më pak janë si puna ime, vetëm se ndryshojmë në ca gjëra të vogla. Shoqja ime e ngushtë fare përshembull, mjaftohet vetëm me rroba, me parfume e kremra dhe me xhingla për të zbukuruar dhomën, kurse për pazar ushqimor nuk ia ndjen fare, sepse përveçse ha çdo ditë ushqimet që blejnë prindërit (kështu edhe kursen ca), ka nja dhjetë vjet që thotë se është me dietë, prandaj dhe në supermarket nuk futet fare. Kurse një shoqe tjetër, ajo pak më pak e ngushta, përveçse rri me orë të tëra me mua përpara banakut ku shitet kosi me fruta (sa e kanë rritur çmimin mizerjet, një gotë kos në darkë kushton sa një picë) shpenzon dhe ca orë të tëra tek detergjentët, duke i nuhatur shishe me shishe e duke blerë një për pllakën e sobës, një për furrën dhe një për inoksin anash pllakës së sobës (të ishte për të, do blinte edhe për atë inoksin tjetër anash furrës, por kështu detergjenti nuk ka).
Unë vetë, i kam shumë qejf detergjentët, por në këtë moment kam rënë në dashuri me shportat. Shporta për bukën, shporta për kapëset e rrobave, shportë për revistat dhe një tjetër për katalogët, shportë për kremrat e trupit, shportë për ato të fytyrës, shportë për ca kremra që i përdor për raste (se janë me xixa apo firmato, sipas parfumeve, pra dhe shportën e meritojnë më të shtrenjtë dhe me fjongo), shportë për kutitë e tualetit, një shportë më të madhe për të futur shportat e vogla... Para ca muajve më kishte hipur fiksimi për kutitë nëpër sirtarë e nëpër dollapë, por kur e pashë që hiq e vër rrobat e xhinglat nga kutitë bëhesha lëmsh dhe mezi sajohesha në veshje, i hoqa kutitë dhe ia fala mamit. Ajo kutitë i kishte me qejf, por më ka paralajmëruar që shportat nuk i sheh dot me sy, kështu që po mu mërzitën, t’i gjej sistemim tjetër (ia fut kot ajo, ku më mërziten mua shportat, i kam blerë gjithë ato lekë!).
E meqë ra fjala për lekët, nuk e di se si, por këto të shkreta nuk dalin fare, por fare ama. Më ishte fiksuar që tek zyra jonë dikush kishte dorë (domethënë na zgrapte lekët nga portofoli), sepse ndryshe nuk shpjegohej fakti që mua lekët më zhdukeshin. Ndoqa këshillën e mamit dhe vendosa të mos i mbaj të gjitha lekët me vete. Por këtu nisa të turpërohesha nëpër dyqane, mezi arrij të gjej një palë këpucë apo një fustan që kisha vite që e ëndërroja dhe nuk besoja që mund ta gjeja, kur shih që s’të dalin lekët që ke me vete. Mirë që shumicën e pronareve i kam mikesha (domethënë më kanë dhe u kam numrin e telefonit), që m’i japin sakaq rrobat e më thonë që lekët t’i shpie kur ta kem unë terezinë (tani kur ta kem unë terezinë ato përgjithësisht e kuptojnë kur ta kenë ato terezinë, domethënë pas një jave nisin sms dhe më kujtojnë të çoj lekët që u nevojiten për të bërë furnizimin e ri, uuuuffff!!!). Po janë pastaj dhe blerjet në internet, ka ca faqe fantastike ku ka rroba firmato që shkojnë dhe 90 përqind ulje çmimi. Pastaj janë dhe faturat – drita, uji, celulari, celulari tjetër, interneti, dixhitalbi... Por dhe parukierja, manikyristja, palestra, pishina, depilimi, masazhi (epo njëcik masazh dhe na duhet, se jemi lodhur e s’do ia japim shpirtin shejtanit).
Ncuq ncuq ncuq, s’paskemi hajdut në zyrë. E kanë fajin çmimet që janë rritur. Ah po, edhe kriza globale (sa bukur e thashë këtë të fundit!)
“Futu në dietë”, - më thotë shoqja ime e ngushtë, -“kështu dhe kursen, sidomos me restorantet, edhe bëhesh më e hollë?!”
Më e hollë unë?! Të shohë vetën ajo!

Më mirë të futem në dietë për shopping. Domethënë të mos blej më. Apo të blej nga pak. Mirë e ka. Kështu do bëj. Ama të hënën tjetër. Ta nis përsëmbari, siç bëhet me të gjitha dietat.

Monday, June 23, 2014

Rrethi i kujtesës

“Gruaja ime të njihte, më tha që shkoni tek e njëjta palestër bashkë”, më thotë shoku i një mikut tim, që e kam takuar për një çështje pune, dhe shton: “se  në fakt unë jam i martuar”.
“E di që je i martuar’, - them dhe ndërsa miku im kthehet të më pyesë nga-e-di-se-s’ka-rënë kurrë-muhabeti-për-të, unë nxitoj të sqaroj: “të pashë unazën e martesës kur u takuam tani”. Ata të dy ngrenë supet duke thënë “kur e pe kaq shpejt?!”, ndërkohë që ‘i martuari’, ndryshe ne dy të tjerët që flasim me këmbë e duar në tavolinë, i ka pasur gjithë kohës duart në prehër, nën tryezë. “Epo në moshën time”, i sqaroj, “na mprihet shumë aftësia për të shquar unazat e martesës, edhe nëse i shohim vetëm në të qindën e sekondës. Jemi si metal detector: edhe nëse e mbani dorën në xhep arrijmë ta shohim”.
Një shoqja jonë madje është e aftë të dallojë edhe shenjën e bardhë që mbetet në gisht, nëse mbajtësi i unazës e ka hequr dhe e ka futur në xhep për t’u shtirur si beqar. Edhe në mes të dimrit, kur lëkura nuk është dhe aq e zeshkët, edhe nëse ajo dreq unaze ka vetëm shumë pak kohë që është vënë dhe nuk ka mundur të bëjë në gisht shenjën disavjeçare, ajo është e zonja ta dallojë me të njëjtën shkathtësi sa ne të tjerat mund të shquajmë unazën në dorën e atij tek ajo makina me të cilën shkëmbehemi në semafor. Nëse na pyet dikush se ç’markë ishte makina, mund dhe të mos e dimë (ama ngjyra nuk na shpëton kurrë), por jemi në gjendje të themi me përpikmëri nëse ai që e ngiste kishte apo jo unazë, edhe nëse nuk kemi vënë re kishte apo jo  flokë. Në fillim syri shkon pa mendje tek ai gishti  i katërt i dorës së majtë dhe vetëm pastaj mund të fillojë e të gjezdisë nëpër vende të tjera… Edhe kur nuk ke asnjë qëllim që ta gjuash atë personin përballë, edhe kur e di që nuk do ta shohësh më me sy dhe nuk do të të dalë më kurrë përballë, sërish sytë shkojnë atje tek ai rrethi i ndritshëm i verdhë ose i bardhë. Thjesht  për  të parë sa të stërvitura i ke sytë. Ose thjesht për të bërë statistikat: sa përqind e popullsisë janë të martuar dhe sa janë ende të lirë, në anën tënde të barrikadës.
Për të qenë të sinqertë nuk është se ai rrethi i bardhë ose i verdhë tregon saktësisht se në ç‘anë të barrikadës qëndron. Se ja ku më kujtohet ca vite të shkuara në një udhëtim pune një tufë burrash talleshin me njërin prej tyre, që sapo kishte vënë në dorë rrethin e artë dhe rrinte rrinte dhe e shihte i buzëqeshur ndërsa të tjerët I qeshnin në fytyrë duke i thënë “qe baba duart, do të të dalë qejfi shumë shpejt”, duke i treguar duart e tyre, ku nuk kishte as edhe një rreth për be, edhe pse të gjithë të martuar (dy vjet më vonë ama, një prej tyre kur duhej të dilte në një garë elektorale nuk la poster dhe konferencë shtypi pa ekspozuar dhe unazën e martesës, që kishte mbirë me magji në gisht). Por, më kujtohet edhe se si një shoqja jonë, tregonte e lumtur që gjatë një udhëtimi ishte njohur një italian dhe në tre ditë kishin kuptuar që mund të ishin shpirtra binjakë, ndërsa një tjetër shoqe tentonte t’ia zbehte entuziazmin duke i thënë se ai mund të ishte ndërkaq i martuar. Argumentin e unazës së munguar ajo e kishte qujatur pesë me hiç, pasi sipas saj, shumica e italianëve i hiqnin unazat që në avion (historia ka ndodhur shumë vite më parë, atëherë kur asnjëra nga rrethi jonë nuk e kishte mprehur aftësinë për të shquar shenjën e bardhë të lëkurës nën unazën e hequr dhe facebook-u nuk ishte  shpikur ende për të na i bërë të gjithëve hetimet shumë më të thjeshta).
Pikërisht kjo historia e vjetër me italianë më kujtohet disa netë më parë në një party, ku disa të tillë bënin pjesë. Zhurmaxhinj dhe plot komplimenta të derdhura pa hesap majtas e djathtas, mes tyre spikat sidomos ai më i shkurtri, që hiret e munguara fizike i kompenson me komplimente, të qeshura, komplimente të tjera dhe të qeshura me zë edhe më të lartë… derisa mes gjithë morisë femërore gjen një të vockël të lezeçme për t’ju lëshuar me furinë e ‘joshjes’ së vet. Por ja që ajo tjetra nuk ia var dhe në tentativën e njëqindë të tijën ia pret vrullin: “po atë unazën në gisht ç‘e ke?”.
Epo mirë, ai është në kohë për t’ju vardisur ndonjë tjetre. Ndaj merr masat, që kasaj radhe të mos dështojë. I kthen të parës kurrizin dhe nis të zhvidhosë atë dreq unaze. Rrotullo e rrotullo dhe ajo nis të lëvizë nga pak nga vendi, kalon nyjen e parë të gishtit dhe fiks në kohën kur mendohej që ishte duke dalë, ngec aty ku nuk pritej: në nyjen e dytë. Nuk shkon as poshtë as lart. Nuk lëviz as edhe një milimetër. Dhe ç‘është më e keqja, nuk rri rehat as aty ku ka ngecur, por befas gishti rreth e rrotull saj  nis të enjtet e të mavijoset e të dhembë si dreqi…. “Thërrisni ambulancën”, - bërrtet në panic, ndërsa ne vendalinjtë tentojmë t’i shpjegojmë që ambulanca në atë orë nuk do vinte dhe sikur të ishte duke dhënë shpirt, e jo po ta thërrisnim në telefon se “një italiani i është enjtur gishti”. Ne qeshim dhe s’ja varim, dreqi e mori nuk bën burri kështu nga gishti!… Derisa më zemërmira nga ne e merr me vete në makinë dhe e çon në urgjencën e spitalit, me frikë mos mjekët do ta marrin përpara me të tallura… Por ja që atje askush nuk tallet dhe i thonë që gjendja është serioze dhe se këto gjëra na u trajtokan vetëm në Spitalin Ushtarak. Shkojnë atje dhe vetëm pas tre orësh negociata me italianin që s’pranonte t’i bënin qetësues se kishte frikë mos e vinin në gjumë dhe ia prisnin fare gishti,n që s’e ndjente ndërkohë hiç, unazën arrijnë ta këpusin pa ia dëmtuar gishtin…
Vetëm disa ditë më pas shoqja na tregon se sa tragji-komike kishte qenë situata, kur në 6 e gjysmë të mëngjesit kishin dalë nga spitali. “Kushedi në krahët e kujt po fle ajo goca tani, ndërsa ti kalove gjithë këtë hall për një dreq unaze”, i kishte thënë ndërsa e kishte marrë me makinë. Ndërsa ne të tjerat rrimë e vrasim mendjen: ç‘ti ketë thënë vallë gruas në shtëpi për unazën e këputur?! T’i ketë thënë ‘më rrëshkiti e më humbi’? Po gishti i nxirë? Dhe në fund të fundit, ç‘dreq unaze na paska qenë ajo që për pak bëri hatanë!? Të bëjnë vallë magji këto gratë në ditët e sotme që ai rreth të mos shkulet vërtetë kurrë?!


Monday, May 26, 2014

Një dashuri, mijëra prova

Rrugës për në Gjirokastër një shoqja ime më tregon një histori, që më duket paksa e habitshme: një djalë i mirë na kishte patur një marrëdhënie shumëvjeçare me një vajzë, po aq të mirë. Pas shtatë vitesh të gjata lidhjeje, djali vendos të shpikë një sherr dhe të ndahet me  vajzën. Pret që vajza të vajtojë, të mbyllet nështëpi, të lëngojë shpirtin dhe stomakun dhe të humbasë 10 kile. Pasi të kishin ndodhur këto për ca kohë të mira, djali, i lumtur nga ‘perfomanca’ e vajzës dhe nga vuajtja e saj mazokiste, na kishte bërë plan të fejohej me të.
Por ja që vajza na doli kapedane: qau mirë e mirë nja dy javë dhe mblodhi veten. Pas dy muajsh, në vend që djali të gjente vajzën si qyqare, mbyllur si Oso Kuka në kullë,  sheh se ajo është lidhur me një djalë tjetër dhe janë duke u çiftosur lumturisht.
Angështia e djalit ishte e jashtëzakonshme: vajza kishte dështuar dhe nuk e kishte kaluar provën. Sot e kësaj dite ai e vuan kur e sheh rrugës (ajo është tani e martuar dhe me dy fëmijë), por ç’ti bësh, ai duhet ta vinte të bënte provën medoemos!!
Nuk mund të mos intrigohem nga truri mashkullor dhe mënyra e tij e tëmenduarit: ai – mashkulli- është zoti ne – gratë – jemi Herakliu: heroi i antikitetit  duhej të bënte 12 bëma, të kalonte dymbëdhjetë provat që të  ngjitej në Olimp, ne duhet të kalojmë nga kushedisesa në x dhe në x+1 prova për të arritur ku?
Por e rëndësishme është që t’i dimë dhe t’i ndajmë në kategori këto prova (epo rruga deri në Gjirokastër nuk ka si shtyhet ndryshe).
Grupi i parë i provave - provat e tërheqjes fizike: duhet të jesh patjetër tërheqëse për të, të ngjisë “muhabeti” në shtrat, të mos shtosh në asnjë mënyrë as edhe një kile nga pesha e fillimit, ose të heqësh 15 kile nga pesha e fillimit. T’i shpallësh luftë celulitit, njollave dhe pikave të zeza të lëkurës, të gdhendësh muskujt, të jesh gjithmonë me flokë të krehur (dalja e thinjave ndalohet me ligj), manikyr dhe pedikyr të përkorë dhe plot e plot punime ndërtuese dhe restauruese që zbulohen pak nga pak gjatë rrugës për të qenë “zonjushë perfeksioni”  
Grupi dytë i provave – provat e zhdërvjelltësisë mendore: si femër duhet të jesh në gjendje të flasësh për teorinë Dekartiane të ekzistencës, të sfidosh argumentin që jep Lubonja te Fevziu, të parashikosh përqindjen e ankandit të bonove të thesarit dhe të dëgjosh e të kuptosh lajmet te CNN-i.
Grupi i trëtë i provave – provat zakonore: të dish të gatuash imam-bajalldinë me më pak se 300 kalori, të mos përplasësh dyert e shtëpisësë të dashurit, të qëndisësh kryq dhe të bësh grep modelin kalli -gruri, t’i bësh pa dashje dhuratë mamasë së tij dhe të mos ta zësh kurrë në gojë martesën.
Gjithë këto prova duhen kaluar si zonjë, në fakt asnjëherë nuk duhet tejkaluar prova. Ti duhet të jesh në jetën e tij, por jo gjithë kohës dhe prezente aq sa duhet: me pak fjalë e padukshme, por të kesh sensin e gjashtë dhe të bëhesh e dukshme kur do ai. Në fund fare, kur mendon se i ke kaluar të gjitha dhe se meriton shpërblimin, martesën e shumëpritur, kupton se… ke filluar raundin e dytë të provave. Ato provat “e ligjshme”, që t’i rendit prifti ose nënpunësi i ligjit, që ndonëse janë të veshura me ca nota romantike janë thjesht prova: në të mirë e në të keq, në sëmundje dhe shëndet, në varfëri dhe pasuri derisa vdekja të na ndajë…
Dhe këtu pra, tek vdekja edhe provat marrkan fund.
Po pas saj çfarë ka? Të tjera prova?

Friday, April 25, 2014

Dashuria kalon dhe mbaron nëpërmjet stomakut

Eshtë një nga ato fjalitë që ta mësojnë mamatë dhe gjyshet njëkohësisht me fshirjen e pluhurave dhe qëndisjen: rruga për në zemrën e një burri kalon nga stomaku. Thënë në shqip në zhargon gjyshesh: nëse arrin t’i ngopësh mirë barkun, është i joti përjetë.
Kjo thënie pastaj me kalimin e viteve fillon të sofistikohet, bashkë me sofistikimin e recetave. Në vend të flitet për ngopje zorre, nisin fjalitë me rrugë stomakësh zemrash dhe dashuri të përjetshme. Ose nis të thuhet që gruaja duhet te jetë qingj në kuzhinë dhe tigër në dhomën e gjumit. Ose të jetë amvisë në kuzhinë, zonjë në sallon dhe kuçkë në dhomën e gjumit  (shumica e grave më kollaj bëhen kucka në sallon, zonja në kuzhinë dhe amvisa në dhomën e gjumit). Kurse recetat sofistikohen më me lehtësi sesa zonjlliku dhe amvislliku: pilafi me formulën preçize matematike dy ujë e një oriz shndërrohet pak e nga pak në risoton që nuk ka masa, e që gjyshja ime do e quajnte thjesht “llapa orizi” dhe që e përdorte kur fëmijët i zinte barku…  Japrakët dhe dollmat e dikurshme zëvendësohen nga kërpudhat dhe domatet e mbushura kurse kukureci nuk është aspak ‘in’: zemra e një burri, domethënë stomaku, më kollaj mund të magjepset me ‘foie gras’ (ai me shpirt do donte një kukurrec të shoqëruar me një raki të mirë, por ty s’ka ç’të duhet një burrë i tillë aspak i sofistikuar). Grosha? Turp e faqja e zezë. Thjerrëza është fjala – tendencë. Trahanaja apo paparja s’duhen përmendur, as në kujtime: të dielave, një vajzë, që po shtron rrugën drejt zemrës së “të zgjedhurit”, bën pancake.
Por tek ky sofistikimi nuk shkohet sa hap e mbyll syte brenda ditës… Ka punë kjo punë. Se dhe këto gatimet kaq fashion nuk u mësuan sa hap e mbull sytë. U deshën vite të tera revolucion kulinar që të kalohej  pa dhimbje tranzicioni nga makaronat e zeza shqiptare që thyheshin më tresh tek ‘pasta al dente” dhe ndoca vite të tjera, që të vinim tek receta që për vite me radhë, qe më e dashura e vajzave fashioniste shqiptare të  pas 95-ës: tortellini me panna e proshutë. Oh, sa bukur dukeshe kur e thoje në restorant! Sidomos kur aty rrotull qëllonte ndokush që sapo kishte porositur biftekun me garniturë dhe kthente kokën dhe s’të shqiste atë vështrimin ça-do-me-thënë-kjo? Pale ato fatlumet që kishin arritur ta bënin të vetën këtë recetë! Domethënë jo thjesht ta porositnin ballëlartë, por të arrinin  ta gatuanin në shtëpi. Njëra madje asokohe qe aq e zonja, sa u martua me të tillë recetë. E rritur me një mama ca më të zonjën se këto tonat, kishte mësuar madje se jo vetëm zemra e atij, por edhe e mamit të tij, arrihet duke kaluar nga stomaku. Madje formulimi i duhur ishte: rruga për tek zemra e burrit kalon fillimisht nga stomaku i mamit të tij, pastaj nga i atij dhe i gjithë familjës dhe në fund martoheni dhe jetoni të gjithë të lumtur dhe të ushqyer… Dhe kështu ndodhi. Me një ndryshim të vogël: në një pikë të historisë ai filloi të hante shumë gatime të tjera jashtë shtëpisë (mami dhe të vetët jo) dhe sot e kësaj dite ai ha ku të mundet, kurse ajo jeton pa të e vijon e gatuan lloj lloj recetash të ndërlikuara për mamin e tij, që tashmë e ka si vajzë…
Kurse unë mbaj mend si u kompleksova njëherë kur porosita tiramisu dhe Zemra ime më tha se ish-i i tij e bënte gjithmonë vetë. U desh vetëm leximi i një kutie ‘mascarpone’ teksa bëja pazar në supermarket që të mësoja se ajo na qenkësh gjëja më e thjeshtë në botë. Ishte vetëm shtrimi në tavë i gjërave që duheshin… Dreqi e mori: syltiashi që bëra unë një të dielë ishte ku e ku më i koklavitur dhe unë s’e llogarita hiç si një hap që shtron rrugën drejt zemrës së tij, por si një gjë ‘old fashioned” që po tregonte që thjesht isha rritur me gjyshe në shtëpi (mirë që s’bëra hasude se kushedi sa hapa pas do kisha bërë). Kaq e kuptova, ndaj dhe vendosa të investoj në këtë fushë: një libër me receta ëmbëlsirash, shkruar nga një zonjë e njohur, që buzëqesh në një kopertinë aq të bukur me cheesecake-un më të bukur që më kishin zënë ndonjëherë sytë… Ja, kjo do ishte e ardhmja ime në kuzhinë dhe e ardhmja e lidhjes sime: gatimi  një e nga një çdo javë i atyre ëmbëlsirave. Duke filluar me të parën, “keku  dashurisë”, siç e quante zonja në fjalë atë ëmbëlsirën magjike me të cilën ishte futur  në zemrën e burrit të saj… “Ti mirë e ke këtë planin”, më thotë në telefon shoqja ime kur I raportoj e lumtur që e kam gjetur rrugën e duhur, “vetëm se gjithmonë do dalë një kek i ri, më I ëmbël ose më pikant dhe ai prape do ikë. Ndaj mos u lodh kot dhe ik e merru me ndonjë gjë të hajrit…”.
Po që ka të drejtë!?

Zonja e kopertinës është ndarë ndërkaq dhe keku është harruar… Nuk dihet nëse ajo që i ka zënë vendin ia thotë për kek ose jo… Kurse ajo e tortelinit është penduar si dreqi që nisi punën me stomakun e vjehrrës… Duhej të kishte gjetur të paktën një tjetër recetë. Alla putanesca?! Kjo po, që do kishte bërë goxha punë.

Sunday, April 13, 2014

Single, po! City? Jo më!

"Bam, bam, bam”, zhurma vjen ritmike, e qartë, fiks si një javë më parë. Ora shënon fiks 7:32 minuta. Një javë me parë ishte qenë 7:28, kurse në një nga të shtunat e muajit të fundit 7:50, ç’ka më bëri tmerrësisht merak: mos vallë teta e katit të katërt tek pallati përballë ishte pa qejf, ndaj edhe ishte ngritur vonë për të bërë punën e saj të preferuar, shkundjen e tapeteve dhe rrugicave me një rrahëse kauçuku tek hyrja?! Jo për gjë, por ajo është gjithmonë korrekte: 7:30 në dimër dhe 7:00 në verë, plus ose minus dy tre minuta. Çdo dreq të shtune, shi, erë, borë, diell, Shën Valentin, 1 Maj a 1 qershor, festë a mort në lagje, kurdo që të qëllojë e shtuna ajo është aty, stoike, bashkë me rrahësen e kauçukut, tapetin bezhë me bordura kafe dhe dy rrugica të së njëjtës ngjyrë… “Bam, bam, bam”, janë ritmi që nuk i mungojnë asnjë të shtune, me gjithë protestat e mia herë të heshtura (shoqëruar me sharje e mallkime në facebook) e herë të zhurmshme (shoqëruar nga sharjet e tetës dhe thirrjet, se në shtëpinë e vet ajo mund të bëjë ç’të dojë).
Teksa përpiqem të fle sërish, pasi shkundja çerekorëshe mbaron me sukses, më kujtohet se si përpara se të blija apartamentin në një nga rrugicat në qendër të Tiranës, një mik i familjes që po ndërtonte një shtëpi diku në një nga kodrat në lindje të qytetit, më këshilloi të bëja të njëjtën gjë. Atëherë i kisha gjithë argumentat e duhur për ta kundërshtuar: jam një vajzë që jetoj vetëm, ndaj edhe duhet të jetoj në qendër të qytetit (po ky miku i familjes kaq i humbur ishte, sa të ngatërronte serialin “Sex and the city” me “Desperate Houseëives” , nuk e di ky që unë jetoj në të parin dhe pas nja dhjetë vjetësh do nis të jetoj në të dytin?!)… Nis të përgjumem dhe ndoshta dhe dremis ca minuta, derisa ulërima e bebes së fqinjëve ma nxjerr gjumin vetëm dhjetë minuta përpara se në apartamentin sipër, të fillojë zhurma e një trapani… E kotë të shaj beben, trapani do më zgjonte gjithsesi… Dhe është nga ato zhurmat që s’të lënë të rrish as shtrirë kot, duhet të çohesh urgjentisht nëse nuk do të të zërë koka.
Divani i kuzhinës duket alternativa më e mirë, bashkë me një film të vjetër bardh e zi, që ata të programacionit duhet ta kenë menduar që është melhem për nervat e shkatërruara të atyre që zgjohen dhunshëm të shtunave… Por konkurenca me buçitjen e muzikës së BBF-së që vjen nga televizori i komshinjve është e fortë, shoqëruar me klithmat e kalamajve që luajnë poshtë pallatit dhe thirrjet e mamave që të ngjiten në shtëpi që të hanë apo të mos zihen me njëri tjetrin, të bëjnë të çohesh e të mendosh daljen si të vetmin shpëtim.
Dhe ashtu është. E shtuna kalohet mirë nëpër Tiranë, mund të hash mëngjes e drekë bashkë, të bësh muhabete me shoqet, të endesh dyqaneve të rrobave me shoqet, pastaj të shkosh dhe në një qendër tregtare, për të tjera dyqane rrobash dhe sidomos për një hypermarket të madh, ku tre orë mes rafteve të ushqimeve kalojnë pa u ndjerë fare dhe në fund fare një karrocë e madhe dhe lloj lloj kutish dhe shishesh mbushin bagazhin e makinës. “Sa shumë blen dhe ti, një njeri je në shtëpi dhe çdo javë me qese plot”, është i pari koment që dëgjoj nga një nga plakat e lagjes, sapo filloj të nxjerr dy tre qeset e para nga bagazhi. Janë komentet e përhershme nga grupi i të moshuarave, që çdo pasdite ulen te hyrja e pallatit, ku rrinë e sodisin kalimtarët e rrugicës, numërojnë kush hyn e del dhe sa qese ka, ça ka veshur, për ta krahasuar me sa qese kishte javën e shkuar dhe sa herë hyri doli, e mbi të gjitha me kë hyri e doli… Para tre vjetëve madje, njëra prej tyre, guxoi e i tha një djali me të cilin kisha disa javë që dilja, se pse ai nuk ngjitej lart, por më priste e më përcillte te hyrja (ça donte të thoshte ajo, që ndonjë tjetër ngjitej ndërkaq lart?!)… Kurse një tjetër, i kishte thënë të shoqes së nipit, që kishte një shoqe që punonte te studioja ku sapo kisha filluar punë, se unë bashkëjetoja aty me të dashurin tim, i cili kishte blerë madje shtëpinë… Mezi ia dola atëherë t’u mbushja mendjen kolegëve se nuk i kisha gënjyer për gjendjen time civile, se vërtetë kisha një lidhje, por shtëpia ime e imja dhe vetëm e imja. E di që është e kotë të kapem me plakat e pallatit, një buzëqeshje dhe jam në shtëpi.

Fiks në kohë për të dëgjuar zënkën e radhës në shtëpinë e fqinjëve: ai do dalë me shokët, kurse ajo ulëret se nuk është skllavja e tij që do mbyllet në shtëpi për të rritur fëmijët. Nga të shtunat e tjera kam mësuar se diku nga ora dy e natës ajo do zgjohet, do e marrë në telefon dhe do t’i ulërijë pse nuk e ngre telefonin dhe pse nuk ka ardhur akoma në shtëpi. Mua do më zërë prapë gjumi dhe në 4 do zgjohem sërish, sepse ai do kthehet në shtëpi dhe do bërrtasë më shumë se ajo, se ai është burrë dhe ka të drejtë të hyjë e të dalë kur t’i dojë qejfi… Unë mund të fle rehat pas këtij sherri. Mund të fle sa të dua të dielën paradite, e kam këtë luks: nuk ka shkundje tapetesh, nuk ka as trapan as BBF e as kalamaj. Do jenë lodhur të gjithë e do pushojnë që të jenë gati për të shtunën tjetër. Për çdo dreq të shtune. Derisa mua të më jetë mbushur mendja se ka ardhur koha të ndërroj serial. “Sex and the city”!? Në djall vaftë qyteti. Dua të shkoj në periferi. Qoftë edhe vetëm!

Wednesday, April 2, 2014

Në luftë me fantazmën

Kjo mund të ishte një nga ato të dielat kur mund të flihet deri vonë, sidomos për shkak të shiut. Dhe kështu mund të kishte qenë nëse një natë më parë do isha kujtuar t’i hiqja zilen celularit. Kjo do bënte që telefonatën e shoqes ta humbja, ama të fitoja dhe ca orë gjumë… Gjithsesi, nuk ka pse tregohem kaq egoiste: nëse tjetra merr në pikë të mëngjesit, sigurisht që ka një nga ato hallet që vetëm unë mund t’ja zgjidh (unë ose nja dy shoqe të tjera, që i ka ca më të afërta, por që ndërkaq mund të jenë treguar aq të mençura sa t’i lënë telefonat pa zile ose t’i fikin fare).
Ja ku jam pra duke dëgjuar hallin e saj. Aspak i ri për mua: ka kontrolluar sërish telefonin e të dashurit dhe aty ka gjetur sërish gjurmë të asaj. Ishit të tij. “Po mirë ti dyshon se kanë prapë ndonjë gjë bashkë?”, e pyes, pasi dëgjoj atë lumin e përhershëm të të sharave për atë tjetrën, që të thëna me fjalë të ndryshme kanë të gjitha të njëjtin kuptim “Ç’i pëlqen ai asaj, nuk e kuptoj?!”
Po pra, ç’i pëlqen ai asaj?
Ç’i pat pëlqyer kur ishin afruar bashkë shumë vjet më pare, ndërsa ai ishte i përfshirë në një lidhje të rëndësishme?
Ç’i pëlqeu kur e la atë lidhjen e rëndësishme dhe nisi të rrinte me këtë?
Ç’i pëlqeu, kur pasi u ndanë herën e parë, u lidhën prapë?
Ç’i pëlqeu dhe kur u ndanë herën e pestë dhe ndenjën mbi dy muaj pa folur fare dhe ai kishte dhe të tjera lidhje dhe prapë vazhdonte me të?
Dhe ç’i pëlqeu sidomos kur edhe pasi nisi shkonte edhe me këtë shoqen time, pa e marrë vesh kjo “tjetra”, kurrsesi nuk ndahej me të. Dhe po të mos kishte qenë për shoqen time që i mori frenat e situatës në dorë dhe bëri ç’bëri i dërgoi haber asaj “tjetrës” që kjo dhe ai tashmë ishin bashkë, rrezik edhe sot e kësaj dite do vazhdonin të ishin të tre. Sepse edhe pse sado të vrasim mendjen se ç’dreqin i pëlqente ai asaj, një gjë ai duhej t’ia pëlqente që nuk e linte. Apo që vazhdoka të flasë nëpër telefona, edhe këtë të dielë me shi.
E pyes shoqen se çfarë gjurme ka gjetur në telefon. Zakonisht burrat fshijnë telefonatat e bëra por lënë gjurmë në log-un e telefonit (për të zezën e tyre kjo, se kur zbulohet që një telefonatë është fshirë, atëherë faji vërtetohet). Mirëpo kjo mesa dimë ne, ndodh vetëm në celularët Nokia, ndërsa i dashuri saj ka Blackberry (tani që po vras mendjen, prandaj janë shtuar ca si shumë këta telefona së fundmi?!). Gjë që ka dhe avantazhet e veta: mjafton që tjetrit t’i zbulosh paswordin (që në rastin e të dashurit të saj, që nuk e vret shumë mendjen për këto gjëra, na paskësh qenë thjesht viti i lindjes) dhe ja ku mund të bësh gjithçka: t’i fshish ish-it të tij kontaktet, ta zhdukësh nga chat-i i blackberry-t (madje dhe ta bllokosh që ai të mos ketë mundësi ta shtojë sërish dhe të mendojë se ka qenë ajo tjetra që e ka zhdukur), ta bllokosh në facebook, gmail, hotmail (ky i fundit thuhet që do mbyllet vetë, ndaj dhe mund ta kursesh). Normalisht që kjo shoqja ime i ka marrë këto masa me kohë e me vakt, madje bëri dhe një aksion të dytë, nja ca muaj të shkuar, kur kontakti i asaj “tjetrës” se nga ndreqin kishte mbirë sërish në chat-in e telefonit blackberry. Po ja që këtë të dielë na paska mbirë prapë, pikërisht aty ku ishte bllokuar. “Po kjo domethënë që janë takuar, që ai paska arritur ta zhbllokojë?”, i them me gjysmë zëri, e penduar në sekondë për fjalinë që sa nxora nga goja…
Apo mos ndoshta bëra mirë?
Sepse ndoshta ka ardhur momenti që shoqja ime ta kuptojë njëherë e mirë që kështu nuk ia del dot, fshi sot, ruaj nesër e fshi prapë pasnesër. Duhet të jetë e vështirë ta dish që ai është aty me ty, pa atë tjetrën, jo se vendosi vetë kështu, por sepse e vendose ti..

Ndoshta ajo do kishte bërë më mirë që ta kishte pyetur që në fillim “Ç’i pëlqen ti asaj?” Sepse nëse ai vazhdon ta kërkojë, ka një dreq gjëje që ia pëlqen. Dhe po qe kështu, më mirë ta dish sesa ta kalosh të dielën mëngjes duke gjurmuar fantazmat e tij. Dhe duke u prishur gjumin shoqeve.

Wednesday, March 19, 2014

Pranvera që nuk vjen vetëm…

Për fat të keq erdhi.
Jo se kam ndonjë problem me ata që zgjedhin të dalin rrugëve në 14 mars dhe bëjnë lëmsh gjithë trafikun, apo me ata që bëjnë piknike te liqeni dhe pasi hanë e pinë nuk i mbledhin plehërat, sepse ne këtë pikë i marr masat mirë: nuk dal fare nga shtëpia atë ditë dhe nuk shkoj tek liqeni pa u mbushur muaji, kur plehërat o do jenë mbledhur, o do kenë filluar të mos bien dhe aq shumë në sy.
Por e kam me pranverën në përgjithësi. Nuk guxoj ta them me zë të lartë, sepse njerëzit më shohin me çudi sikur të jem duke thënë ndonjë blasfemi.
Dhe nuk do guxoja ta bëja nëse nuk do gjeja mbështetjen tek bibla ime: revistat e huaja. “Pranverë e mallkuar”. Ai që më duhej. Pikërisht ai shkrimi që më tregon që nuk është se jam kthyer në atë ciniken e pashërueshme, por që jam një gocë me këmbë në tokë e që nuk marr për kot e bie në romantizma vetëm nga disa lule kumbulle budallaqe apo nga ca jeshilliqe më shumë. Pikërisht ai shkrimi që rreshton pikë pas pike se pse kjo stina që na qenkërkësh frymëzimi i artistëve, nuk është dhe aq e dashur për ne njerëzit e thjeshtë (revista më jep të drejtën të mos futem tek cinikët).
1.Ditët (nuk) janë më të gjata: domethënë janë, por jo për ty që duhet të rrish në zyrë nga mëngjesi e deri afër perëndimit, kur të duhet pastaj të mbyllesh në palestër.
2. Ditë sakrificash. Meqë jemi tek palestra kjo është stina kur nuk flitet për asgjë tjetër, përveç asaj. Tek cila palestër shkon? E shoqëron me dietë apo jo? Po masazh anticelulit bën? Kush është më e mirë, balta apo bendazhi? Po për elektrodat ke dëgjuar? A bihet në peshë vetëm me palestër? Ja këto janë hallet e kësaj periudhe. Dhe nëse shihni dikë që mban timonin e makinës me një dorë dhe dorën tjetër e mban tek krahu, që është mbi timon, mos u çuditni: po provon se sa të fortë e ka bicepsin e tricepësin. Dhe nëse shihni vajza që prekin me gisht kofshet e njëra tjetrës, mos mendoni për keq: po vlerësojnë nëse shoqja ka punuar aq sa duhet me këmbët për të qenë e hatashme në plazh. Nuk do ketë verë të bukur nëse nuk i merret shpirti vetes në pranverë.
3. Lamtumirë çokollatë. Kjo mund të zinte vend fare mirë në pikën dy, por çokollata është kaq e rëndësishme, sa nuk mund të kalojë vetëm me një përmendje në paragrafin e palestrës. Pra le t’i japim vendin e merituar.
4. Ka nga ata që e ndiejnë që në ditët e para të shkurtit pranverën. Nga ata që u gëzohen të parave rreze të diellit. Mëngë të shkurtra, kondicioner i makinës në të ftohtë, pastaj kthim në shtëpi me 38 e gjysmë.
5. Pastaj janë lulet. Aromat. Poleni. Apshuuuuuuuuuuu. Alergjitë. Apshuuuuuu…
6. Ndryshimi i gardërobës. Ky duhet të ishte qejf i madh. Do ishte qejfi më i madh në botë nëse ti të gjitha ditët e pranverës do kishe një kartë krediti pa limit dhe do bëje namin dyqaneve. Por karta jote ka një limit që zbulohet shpejt, sidomos nëse në këtë periudhë kur nuk ke mbushur ende gropat e udhëtimeve të fundvitit dhe xhinglave të Krishtlindjeve. Pale që dhe moda tregohet tepër mizore: ndryshon çdo vit dhe se nga nxjerr ca ngjyra dhe forma të reja, që trazojnë shpirtin edhe të atyre që janë betuar që këtë vit nuk do blejnë asgjë të re, por thjesht do rregullojnë dollapët dhe do fusin nëpër kuti veshjet e dimrit dhe do nxjerrin jashtë veshjet e lehta.
7. Pastrimet e pranverës i quante Wendy dhe Piter Pani. Që në kohërat e sotme janë reduktuar thjesht në rregullimin dy herë në vit të dollapëve. Rregull që në shtëpinë time nuk zbatohet dhe aq me përpikmëri. Domethënë nuk zbatohet fare, sepse rrobat e dimrit dhe të verës mund të kombinohen mjaft mirë bashkë për të nxjerrë stilin “në çdo stinë”.
8. E detyrueshme: të jesh e dashuruar. Zogjtë dhe pemët japin shembullin të parët. Ndaj dhe njerëzit s’kanë pse bëjnë ndryshe. Ata që janë në çift, më shumë shëtitje dorë për dore dhe më shumë foto në instagram apo facebook. Të tjerët në kërkim të një njeriu të veçantë (ose aty rrotull) për të ecur për dore ose për të bërë foto për në instagram dhe në facebook. Nëse nuk e bën, je armik i pranverës. Më shumë se ata që e urrejnë thjesht për shkak të alergjive.

Apshuuuuuu!

Friday, January 24, 2014

Pika ty dhe Onieginit tënd…

Duhet t’jua kem treguar para disa javësh: qëkur u ftova në një emission të rëndësishëm televiziv për të folur për blerjet online, dhe pasi rashë në sy për mirë aty më ftuan në një tjetër studio për të folur për ëndrrat (vijoj të jem juriste tek ajo studioja që u kam thënë që në fillim, s’kam ndryshuar zanat edhe pse tani jam vajzë ekranesh), një mori ftesash kanë mbërritur në derën time. Tashmë dhe nga shtypi i shkruar. Një revistë mode po bënte një shkrim për veshjet e zyrës: aty pozova dhe unë. Një tjetër shkruante për femrat në karrierë. Prapë unë. Një tjetër fliste për sportet. Unë prapë, fotografuar në palestër. Pastaj një vajzë nga një gazetë më nisi një pyetësor, të cilit çdo javë i përgjigjej një VIP (ja ku jam zyrtarisht VIP pra!!!) Prapë unë, që u përgjigjem pyetjeve me kë e pi kafen e mëngjesit, kur fle e kur zgjohem, ça më mërzit e s’më mërzit, e nga këto gjërat. Më duket intervistë e mirë (më e mirë se fotoja që e shoqëron madje, sepse ajo ka ca më shumë sa duhet photoshop). Shoqja ime e ngushtë, që ia çoj për ta parë përpara botimit, thotë se unë jam jashtëzakonisht e zgjuar, e vërtetë dhe me humor. Edhe unë veten për të tillë e njoh. Të nesërmen, kur gazeta del në treg, telefonatat lumë. Aq sa më mbushet mendja që e ardhmja ime është kjo, talenti im i pazbuluar është ky: të jap intervista. Sepse unë qenkam jashtëzakonisht interesante.
Java kalon në këtë dalldi VIP-i, duke menduar për intervistat e ardhme, kur do filloj të flas për fëmijërinë, kur do rrëfej nja dy zhgënjime dashurie dhe kur do tregoj se si mu thye zemra dhe pastaj si mu ngjit (nuk do i zbuloj të gjitha në një interviste de! Që të kem diçka të re gjithmonë për lexuesit). Dhe vjen prapë fundjava. Dita kur del sërish ajo gazeta, ku javën e kaluar kisha dalë dhe unë. E hap me idenë që një tjetër VIP, si puna ime, do jetë rrëfyer këtë javë. E hap gazetën. Qejfi në kulm. Këtë javë është një vajzë e vërtetë ekrani, një nga më të njohura, nga ato që quhen ikona (unë që paskam qenë përpara saj qenkërkam kaq e rëndësishme, apo kjo ikona ka vonuar përgjigjet dhe ata të gazetës më janë drejtuar mua si gur rezervë?! Ka mundësi të jetë kështu, por kjo pak rëndësi ka, unë isha në të njëjtin pyetësor me ikonën, këtu duhet të përqendrohem). Nis ta lexoj, për të parë nëse dhe unë jam në të njëjtën lartësi me të, me ikonën pra. Përshembull pyetjes, se ku e pi kafen e mëngjesit, unë i isha përgjigjur që e pi në shtëpi, nesskafe të madhe e të fortë, sepse ndryshe nuk i hap dot sytë. Kurse ikona: “Nuk ka kënaqësi më të përkorë për qiellzën, kur ndjen shijen e kafes herët në mëngjes, teksa truri është ende i turbullt, i mjegulltë e blu”. Zakonisht kuptoj gjithçka. Por këtu kam nevojë për fjalor. Në fjalorin e shqipes së sotme mungon. Marr në telefon një mikun tim gjuhëtar, që më thotë që fjala “i përkorë” ka kuptimin “e thjeshtë”, “jo e stërholluar dhe sofistikuar, pra pa lajlelule” (ec e gjeje pse kjo ikona e përdor fiks këtë stilin “e përkorë” dhe fjalën “e përkorë” në kuptimin e kundërt). Pastaj vijnë pyetje të tjera. Përshembull cili do ishte mëngjesi ideal. Unë isha përgjigjur pastër dhe thjesht: që të zgjohesha sa më vonë të mundja, nëse do më lejonin komshinjtë zhurmaxhij, e te dremisja prapë dhe pastaj të haja nja dy vezë të skuqura dhe të mbërthehesha para televizorit e të rrija kot deri në drekë. Por ndryshe ikona: “Zgjim i vonë, me kotje përmidis… Mandej lëng të freskët portokalli e një briosh në verandë, një kredhje në pishinë, dush të nxehtë paskëndaj, make up të lehtë e gati për t'ja shtrydhur lëngun ditës” (prandaj ndoshta unë s’ja shtrydh dot lëngun ditës, sepse nuk më shkon mendja për lëng portokalli por për coca – cola).
Vijoj më tej, tek pyetjet gjatë ditës. Ja të shohim profesionin. Unë kam thënë se më pëlqen puna që bëj dhe më pëlqen, që me rrogën e saj, jetoj mirë. Ndryshe mendon ikona: “Profesioni që kam zgjedhur më mban 24 orë në kontakt me punën që bëj edhe pasi jam larguar me kilometra prej zyrës apo studios së transmetimit. Ky është ndryshimi mes punës dhe profesionit, për të parën mjaftojnë 2 orë në ditë, për të dytën 24 orë janë pak. Pa pëlqimin në mes do isha një punëtore e medias, me dashurinë përmbi dhe nëpër të rrekem të bëj profesionisten”. (ndoshta këtu ajo ka të drejtë, po të isha gazetare dhe unë do isha profesioniste e tillë). Ja të shoh pyetjen tjetër, nëse i devijoj shpesh detyrimet e ditës. Kjo ishte pika e fortë e intervistës sime, ku unë kisha thënë, që nuk i le për nesër punët që mund të shtyj për pasnesër (për këtë pikë mora shumë lëvdata). Por tjetër përgjigje jep ikona: “përpiqem të përmbush baziket, thelbësoret, për të tjerat devijimi është shpëtim për të evituar ankthin e të qënurit supergrua”.

E hedh tutje gazetën. Pse nuk më thanë që unë paskam lënë nam javën e shkuar?! Unë qenkam një tralala, që s’di të shkruajë dy llafe për të qenë. Ku mësohet ky stili i përkorë?! Do u kthehem klasikëve. Ata bëjnë punë. Të lexoj njëherë Pushkinin? Tatiana i drejtohet Onieginit – Po marr guximin të të shkruaj çdo deshit të mendjes e të shpirtit tim… A pika ty e Onieginit tënd! Kurrë mos u bëfsha ikonë! Nuk flas dot kështu unë!  

Monday, January 13, 2014

Se lumturia gjendet edhe në kohë krizash

Kur isha e vogël mendoja se paraja të bën të  lumtur. Tani që jam rritur, kam zbuluar se… paskam qenë fëmijë tmerrësisht i zgjuar.
Epo më quani ç’të doni. Thomëni materialiste, të cekët, të pavetëdijshme për gjërat thelbësore të jetës, thoni sa të doni që paraja nuk është kaq e rëndësishme dhe se nuk e blen lumturinë. As kam ndërmend t’ju kundërshtoj fare e t’u futem polemikave. E si paraja nuk e bleka lumturinë, kur me të blen të gjitha gjërat që të bëjnë të lumtur!? Që nga ato xhinglat e vockla dhe veshjet e deri tek makinat e shtëpitë, shtëpitë e dyta, pushimet verore në mes të dimrit dhe ç‘të të dojë zemra… “Epo edhe Filankës që i ka të gjitha, nuk i qesh buza sepse i shoqi ia dredh”, - më thotë shoku im, teksa i tregoj për vilën e paparë të një zonje, ku sapo kam qenë për vizitë dhe kam dalë si e shushatur nga gjithë luksi që kam parë aty. “Ke të drejtë”, - i them, “ama dhe mërzitja duhet të jetë kaq e bukur brenda asaj vile, teksa ulesh e qan në buzë të pishinës dhe syri të sheh një kopsht aq të bukur…”. Do kisha qarë me më shumë qejf në buzë të asaj pishine sesa të vinte rasti e të qaja në divanin e shtëpisë sime, ku macja pa pasur mirësinë të krruajë thonjtë disa herë në ditë duke e shndërruar në “model peshqiri”. Por ja që ky divan, që unë s’e shoh më dot me sy, është objekti i ëndërruar i një shoqes sime, që ende ka një shtëpi me qira dhe divanin ku qan ndonjëherë e ka gjetur aty dhe duhet ta lërë aty, për të tjerë qiraxhij të mëvonshëm. Fiks siç ëndërron të jetë një tjetër shoqe, që ende nuk i ka mundësitë të ikë nga shtëpia e prindërve. “Ju të paktën  qani nëpër divanë, kurse unë mbyllem në banjo, që të mos më shohim prindërit, që ma nxijnë duke i rënë derës e duke thënë ‘hë, ke dhe shumë?’”, thotë ajo.
Ja pra, se si po pate lekë, ti mund të jesh e lumtur. Ose të qash në një ambient të lumtur. Se kur thahen lotët ti je prapë aty, në mes të të mirave dhe me ose pa atë burrin që ta ka thyer zemrën, nuk do rrish të vrasësh mendjen për atë mbijetesën e përditshme, kur gëzon që po mbaron muaji dhe afron data e rrogës dhe kështu rrogë pas rroge nuk e kupton se si po të ikën jeta…
Apo ajo kënaqësia e madhe e të shpenzuarit, e të blerit gjithçka që do. Hë a nuk të bën kjo të lumtur?!  Përshembull të rezervosh online biletën e avionit e hotelit dhe të shkosh në dhjetor në një kryeqytet evropian, të blesh gjithfarë gjërash, që nga çokollatat dhe qirinjtë aromatikë e parfumet e deri tek pulovrat e kashmirit dhe ato këpucët me shuall të kuq që i duam të gjitha… Hë, thotë dot njeri që këto nuk të bëjnë të lumtur? Por dhe një pasdite të diele e kaluar nëpër Conad, nga një raft në tjetrin, duke e mbushur karrocën me çdo gjë që të kap syri e dora, pa i hedhur sytë fare tek etiketa e çmimit në fund të fundit është një e dielë shumë e lumtur. Pale pastaj ca pazare të tjera, ku varëset dhe unazat futen në ca kutiçka ngjyrë bojëqielli… Unë nuk do haja vetëm mëngjesin aty si Audrey, por të trija vaktet sepse “nothing bad ever happens in Tiffany's”. Asgjë e keqe s’mund të të gjejë aty brenda, vërtetë.
E zgjuar unë ëëë???!!! Po pse kot shoh filma gjithë ditën? Ja për të vërtetuar këto teoritë e mia. Ose lexoj libra të Sophie Kinsella-s dhe vras mendjen se pse dreqin s’jam ulur me kohë të shkruaj bëmat e mia me kartën e kreditit, por doli kjo britanikja dhe u bë e famshme dhe e pasur përpara meje. Le që personazhi i saj nuk ka  as fatin e keq ta ketë shoqen drejtoreshë banke, kështu mund të zhytet në borxhe sa të dojë e t’i hedhë në kosh gjithë letrat, që i vijnë nga banka ndryshe nga unë, që nuk e bëj dot sepse Daninela (epo le ta marrin vesh të gjithë emrin e inkuizitores sime) nuk më lë të rri e qetë në padijen time. Kur e sheh që unë nuk reagoj ndaj email-eve zyrtarë të Bankës, më merr në cellular dhe më jep urdhra që të shkoj urgjent e të bëj derdhje për kreditë, se do më marrin shtëpinë ose makinën. Ose nëse në llogari hyjnë lekë, ajo direkt i kalon për kreditë dhe unë s’arrij t’i tërheq e të blej. Ose më keq akoma, kur e sheh se mua më kap ndonjë nga ato periudhat që nis e blej në internet, ma mbyll kartën pa më lajmëruar fare. Por ma mbyll edhe thjesht kur unë blej nëpër dyqane. I lutem të ma hapë sa herë udhëtoj, se më duhet për rezervimin e hotelit. E kotë  të them që ditën e dytë, karta mbyllet prapë dhe unë turpërohem në mes të Barcelonës përshembull dhe riskoj të më tregojnë me gisht…
Pale kur ajo bëhet bashkë me një shoqe tjetër, Inën, që gjithashtu nuk është tipi im për punë blerjesh. Kjo më keq akoma: vdes për kursime. Më saktë për bono thesari. Me llogaritë e mia, i bie që pas nja dhjetë vjetësh, kur t’i kalojë të pesëdhjetat ajo ta blejë shtëpinë (ndërkohë që kredia ime do jetë shlyer dhe unë do kem njëzetë vjet që jetoj  aty). Por kjo nuk e bën shoqen time pesimiste, përkundrazi. Më mban fjalime për vlerën e parave, objekteve apo sendeve dhe nuk i mbushet mendja për vlerën e këpucëve dhe fustaneve. Pale kur më këshillon që të bëj dhe master për ekonomi, që t’i kuptoj më në fund këto vlera… Nuk më mbetet t’i këshilloj të bëjë një master ku të mësojë për vlerën e qejfit.
Ja pra që nuk qenkam dhe kaq materialiste, siç mund të keni menduar në fillim. Sepse unë këto të shkreta lekë nuk i dua që t’i ruaj, por për qejf i dashkam! Domethënë për të qenë e lumtur.  Dhe po të mos ishin kaq të rëndësishme këto dreqka parash, nuk do flitej gjithë kohës për to, më saktë për krizën që ka ca vjet dhe nuk na ndahet nga çdo lajm. Që nga politika, tek aktualiteti, e deri tek kultura dhe sporti gjithçka lidhet me krizën ekonomike.  Kriza andej, kriza këndej, shtrëngim i kredive, mospagesa të kredive, rritje ekonomike, rënie të rritjes ekonomike, rënie të interesit të bonove të thesarit… Këtu mendoj sa gjynah ajo shoqja ime që ka investuar aty, kur me vjen telefonata e Danielës: “Këtë vit këstet e kredive i ke më të vogla, sepse kanë rënë bonot e thesarit…”

Hë??? Do më thoni gjë mua? Paskam qenë tmerrësisht e zgjuar, që fëmijë. Edhe në financë madje. 

Google+ Followers