Friday, April 25, 2014

Dashuria kalon dhe mbaron nëpërmjet stomakut

Eshtë një nga ato fjalitë që ta mësojnë mamatë dhe gjyshet njëkohësisht me fshirjen e pluhurave dhe qëndisjen: rruga për në zemrën e një burri kalon nga stomaku. Thënë në shqip në zhargon gjyshesh: nëse arrin t’i ngopësh mirë barkun, është i joti përjetë.
Kjo thënie pastaj me kalimin e viteve fillon të sofistikohet, bashkë me sofistikimin e recetave. Në vend të flitet për ngopje zorre, nisin fjalitë me rrugë stomakësh zemrash dhe dashuri të përjetshme. Ose nis të thuhet që gruaja duhet te jetë qingj në kuzhinë dhe tigër në dhomën e gjumit. Ose të jetë amvisë në kuzhinë, zonjë në sallon dhe kuçkë në dhomën e gjumit  (shumica e grave më kollaj bëhen kucka në sallon, zonja në kuzhinë dhe amvisa në dhomën e gjumit). Kurse recetat sofistikohen më me lehtësi sesa zonjlliku dhe amvislliku: pilafi me formulën preçize matematike dy ujë e një oriz shndërrohet pak e nga pak në risoton që nuk ka masa, e që gjyshja ime do e quajnte thjesht “llapa orizi” dhe që e përdorte kur fëmijët i zinte barku…  Japrakët dhe dollmat e dikurshme zëvendësohen nga kërpudhat dhe domatet e mbushura kurse kukureci nuk është aspak ‘in’: zemra e një burri, domethënë stomaku, më kollaj mund të magjepset me ‘foie gras’ (ai me shpirt do donte një kukurrec të shoqëruar me një raki të mirë, por ty s’ka ç’të duhet një burrë i tillë aspak i sofistikuar). Grosha? Turp e faqja e zezë. Thjerrëza është fjala – tendencë. Trahanaja apo paparja s’duhen përmendur, as në kujtime: të dielave, një vajzë, që po shtron rrugën drejt zemrës së “të zgjedhurit”, bën pancake.
Por tek ky sofistikimi nuk shkohet sa hap e mbyll syte brenda ditës… Ka punë kjo punë. Se dhe këto gatimet kaq fashion nuk u mësuan sa hap e mbull sytë. U deshën vite të tera revolucion kulinar që të kalohej  pa dhimbje tranzicioni nga makaronat e zeza shqiptare që thyheshin më tresh tek ‘pasta al dente” dhe ndoca vite të tjera, që të vinim tek receta që për vite me radhë, qe më e dashura e vajzave fashioniste shqiptare të  pas 95-ës: tortellini me panna e proshutë. Oh, sa bukur dukeshe kur e thoje në restorant! Sidomos kur aty rrotull qëllonte ndokush që sapo kishte porositur biftekun me garniturë dhe kthente kokën dhe s’të shqiste atë vështrimin ça-do-me-thënë-kjo? Pale ato fatlumet që kishin arritur ta bënin të vetën këtë recetë! Domethënë jo thjesht ta porositnin ballëlartë, por të arrinin  ta gatuanin në shtëpi. Njëra madje asokohe qe aq e zonja, sa u martua me të tillë recetë. E rritur me një mama ca më të zonjën se këto tonat, kishte mësuar madje se jo vetëm zemra e atij, por edhe e mamit të tij, arrihet duke kaluar nga stomaku. Madje formulimi i duhur ishte: rruga për tek zemra e burrit kalon fillimisht nga stomaku i mamit të tij, pastaj nga i atij dhe i gjithë familjës dhe në fund martoheni dhe jetoni të gjithë të lumtur dhe të ushqyer… Dhe kështu ndodhi. Me një ndryshim të vogël: në një pikë të historisë ai filloi të hante shumë gatime të tjera jashtë shtëpisë (mami dhe të vetët jo) dhe sot e kësaj dite ai ha ku të mundet, kurse ajo jeton pa të e vijon e gatuan lloj lloj recetash të ndërlikuara për mamin e tij, që tashmë e ka si vajzë…
Kurse unë mbaj mend si u kompleksova njëherë kur porosita tiramisu dhe Zemra ime më tha se ish-i i tij e bënte gjithmonë vetë. U desh vetëm leximi i një kutie ‘mascarpone’ teksa bëja pazar në supermarket që të mësoja se ajo na qenkësh gjëja më e thjeshtë në botë. Ishte vetëm shtrimi në tavë i gjërave që duheshin… Dreqi e mori: syltiashi që bëra unë një të dielë ishte ku e ku më i koklavitur dhe unë s’e llogarita hiç si një hap që shtron rrugën drejt zemrës së tij, por si një gjë ‘old fashioned” që po tregonte që thjesht isha rritur me gjyshe në shtëpi (mirë që s’bëra hasude se kushedi sa hapa pas do kisha bërë). Kaq e kuptova, ndaj dhe vendosa të investoj në këtë fushë: një libër me receta ëmbëlsirash, shkruar nga një zonjë e njohur, që buzëqesh në një kopertinë aq të bukur me cheesecake-un më të bukur që më kishin zënë ndonjëherë sytë… Ja, kjo do ishte e ardhmja ime në kuzhinë dhe e ardhmja e lidhjes sime: gatimi  një e nga një çdo javë i atyre ëmbëlsirave. Duke filluar me të parën, “keku  dashurisë”, siç e quante zonja në fjalë atë ëmbëlsirën magjike me të cilën ishte futur  në zemrën e burrit të saj… “Ti mirë e ke këtë planin”, më thotë në telefon shoqja ime kur I raportoj e lumtur që e kam gjetur rrugën e duhur, “vetëm se gjithmonë do dalë një kek i ri, më I ëmbël ose më pikant dhe ai prape do ikë. Ndaj mos u lodh kot dhe ik e merru me ndonjë gjë të hajrit…”.
Po që ka të drejtë!?

Zonja e kopertinës është ndarë ndërkaq dhe keku është harruar… Nuk dihet nëse ajo që i ka zënë vendin ia thotë për kek ose jo… Kurse ajo e tortelinit është penduar si dreqi që nisi punën me stomakun e vjehrrës… Duhej të kishte gjetur të paktën një tjetër recetë. Alla putanesca?! Kjo po, që do kishte bërë goxha punë.

Sunday, April 13, 2014

Single, po! City? Jo më!

"Bam, bam, bam”, zhurma vjen ritmike, e qartë, fiks si një javë më parë. Ora shënon fiks 7:32 minuta. Një javë me parë ishte qenë 7:28, kurse në një nga të shtunat e muajit të fundit 7:50, ç’ka më bëri tmerrësisht merak: mos vallë teta e katit të katërt tek pallati përballë ishte pa qejf, ndaj edhe ishte ngritur vonë për të bërë punën e saj të preferuar, shkundjen e tapeteve dhe rrugicave me një rrahëse kauçuku tek hyrja?! Jo për gjë, por ajo është gjithmonë korrekte: 7:30 në dimër dhe 7:00 në verë, plus ose minus dy tre minuta. Çdo dreq të shtune, shi, erë, borë, diell, Shën Valentin, 1 Maj a 1 qershor, festë a mort në lagje, kurdo që të qëllojë e shtuna ajo është aty, stoike, bashkë me rrahësen e kauçukut, tapetin bezhë me bordura kafe dhe dy rrugica të së njëjtës ngjyrë… “Bam, bam, bam”, janë ritmi që nuk i mungojnë asnjë të shtune, me gjithë protestat e mia herë të heshtura (shoqëruar me sharje e mallkime në facebook) e herë të zhurmshme (shoqëruar nga sharjet e tetës dhe thirrjet, se në shtëpinë e vet ajo mund të bëjë ç’të dojë).
Teksa përpiqem të fle sërish, pasi shkundja çerekorëshe mbaron me sukses, më kujtohet se si përpara se të blija apartamentin në një nga rrugicat në qendër të Tiranës, një mik i familjes që po ndërtonte një shtëpi diku në një nga kodrat në lindje të qytetit, më këshilloi të bëja të njëjtën gjë. Atëherë i kisha gjithë argumentat e duhur për ta kundërshtuar: jam një vajzë që jetoj vetëm, ndaj edhe duhet të jetoj në qendër të qytetit (po ky miku i familjes kaq i humbur ishte, sa të ngatërronte serialin “Sex and the city” me “Desperate Houseëives” , nuk e di ky që unë jetoj në të parin dhe pas nja dhjetë vjetësh do nis të jetoj në të dytin?!)… Nis të përgjumem dhe ndoshta dhe dremis ca minuta, derisa ulërima e bebes së fqinjëve ma nxjerr gjumin vetëm dhjetë minuta përpara se në apartamentin sipër, të fillojë zhurma e një trapani… E kotë të shaj beben, trapani do më zgjonte gjithsesi… Dhe është nga ato zhurmat që s’të lënë të rrish as shtrirë kot, duhet të çohesh urgjentisht nëse nuk do të të zërë koka.
Divani i kuzhinës duket alternativa më e mirë, bashkë me një film të vjetër bardh e zi, që ata të programacionit duhet ta kenë menduar që është melhem për nervat e shkatërruara të atyre që zgjohen dhunshëm të shtunave… Por konkurenca me buçitjen e muzikës së BBF-së që vjen nga televizori i komshinjve është e fortë, shoqëruar me klithmat e kalamajve që luajnë poshtë pallatit dhe thirrjet e mamave që të ngjiten në shtëpi që të hanë apo të mos zihen me njëri tjetrin, të bëjnë të çohesh e të mendosh daljen si të vetmin shpëtim.
Dhe ashtu është. E shtuna kalohet mirë nëpër Tiranë, mund të hash mëngjes e drekë bashkë, të bësh muhabete me shoqet, të endesh dyqaneve të rrobave me shoqet, pastaj të shkosh dhe në një qendër tregtare, për të tjera dyqane rrobash dhe sidomos për një hypermarket të madh, ku tre orë mes rafteve të ushqimeve kalojnë pa u ndjerë fare dhe në fund fare një karrocë e madhe dhe lloj lloj kutish dhe shishesh mbushin bagazhin e makinës. “Sa shumë blen dhe ti, një njeri je në shtëpi dhe çdo javë me qese plot”, është i pari koment që dëgjoj nga një nga plakat e lagjes, sapo filloj të nxjerr dy tre qeset e para nga bagazhi. Janë komentet e përhershme nga grupi i të moshuarave, që çdo pasdite ulen te hyrja e pallatit, ku rrinë e sodisin kalimtarët e rrugicës, numërojnë kush hyn e del dhe sa qese ka, ça ka veshur, për ta krahasuar me sa qese kishte javën e shkuar dhe sa herë hyri doli, e mbi të gjitha me kë hyri e doli… Para tre vjetëve madje, njëra prej tyre, guxoi e i tha një djali me të cilin kisha disa javë që dilja, se pse ai nuk ngjitej lart, por më priste e më përcillte te hyrja (ça donte të thoshte ajo, që ndonjë tjetër ngjitej ndërkaq lart?!)… Kurse një tjetër, i kishte thënë të shoqes së nipit, që kishte një shoqe që punonte te studioja ku sapo kisha filluar punë, se unë bashkëjetoja aty me të dashurin tim, i cili kishte blerë madje shtëpinë… Mezi ia dola atëherë t’u mbushja mendjen kolegëve se nuk i kisha gënjyer për gjendjen time civile, se vërtetë kisha një lidhje, por shtëpia ime e imja dhe vetëm e imja. E di që është e kotë të kapem me plakat e pallatit, një buzëqeshje dhe jam në shtëpi.

Fiks në kohë për të dëgjuar zënkën e radhës në shtëpinë e fqinjëve: ai do dalë me shokët, kurse ajo ulëret se nuk është skllavja e tij që do mbyllet në shtëpi për të rritur fëmijët. Nga të shtunat e tjera kam mësuar se diku nga ora dy e natës ajo do zgjohet, do e marrë në telefon dhe do t’i ulërijë pse nuk e ngre telefonin dhe pse nuk ka ardhur akoma në shtëpi. Mua do më zërë prapë gjumi dhe në 4 do zgjohem sërish, sepse ai do kthehet në shtëpi dhe do bërrtasë më shumë se ajo, se ai është burrë dhe ka të drejtë të hyjë e të dalë kur t’i dojë qejfi… Unë mund të fle rehat pas këtij sherri. Mund të fle sa të dua të dielën paradite, e kam këtë luks: nuk ka shkundje tapetesh, nuk ka as trapan as BBF e as kalamaj. Do jenë lodhur të gjithë e do pushojnë që të jenë gati për të shtunën tjetër. Për çdo dreq të shtune. Derisa mua të më jetë mbushur mendja se ka ardhur koha të ndërroj serial. “Sex and the city”!? Në djall vaftë qyteti. Dua të shkoj në periferi. Qoftë edhe vetëm!

Wednesday, April 2, 2014

Në luftë me fantazmën

Kjo mund të ishte një nga ato të dielat kur mund të flihet deri vonë, sidomos për shkak të shiut. Dhe kështu mund të kishte qenë nëse një natë më parë do isha kujtuar t’i hiqja zilen celularit. Kjo do bënte që telefonatën e shoqes ta humbja, ama të fitoja dhe ca orë gjumë… Gjithsesi, nuk ka pse tregohem kaq egoiste: nëse tjetra merr në pikë të mëngjesit, sigurisht që ka një nga ato hallet që vetëm unë mund t’ja zgjidh (unë ose nja dy shoqe të tjera, që i ka ca më të afërta, por që ndërkaq mund të jenë treguar aq të mençura sa t’i lënë telefonat pa zile ose t’i fikin fare).
Ja ku jam pra duke dëgjuar hallin e saj. Aspak i ri për mua: ka kontrolluar sërish telefonin e të dashurit dhe aty ka gjetur sërish gjurmë të asaj. Ishit të tij. “Po mirë ti dyshon se kanë prapë ndonjë gjë bashkë?”, e pyes, pasi dëgjoj atë lumin e përhershëm të të sharave për atë tjetrën, që të thëna me fjalë të ndryshme kanë të gjitha të njëjtin kuptim “Ç’i pëlqen ai asaj, nuk e kuptoj?!”
Po pra, ç’i pëlqen ai asaj?
Ç’i pat pëlqyer kur ishin afruar bashkë shumë vjet më pare, ndërsa ai ishte i përfshirë në një lidhje të rëndësishme?
Ç’i pëlqeu kur e la atë lidhjen e rëndësishme dhe nisi të rrinte me këtë?
Ç’i pëlqeu, kur pasi u ndanë herën e parë, u lidhën prapë?
Ç’i pëlqeu dhe kur u ndanë herën e pestë dhe ndenjën mbi dy muaj pa folur fare dhe ai kishte dhe të tjera lidhje dhe prapë vazhdonte me të?
Dhe ç’i pëlqeu sidomos kur edhe pasi nisi shkonte edhe me këtë shoqen time, pa e marrë vesh kjo “tjetra”, kurrsesi nuk ndahej me të. Dhe po të mos kishte qenë për shoqen time që i mori frenat e situatës në dorë dhe bëri ç’bëri i dërgoi haber asaj “tjetrës” që kjo dhe ai tashmë ishin bashkë, rrezik edhe sot e kësaj dite do vazhdonin të ishin të tre. Sepse edhe pse sado të vrasim mendjen se ç’dreqin i pëlqente ai asaj, një gjë ai duhej t’ia pëlqente që nuk e linte. Apo që vazhdoka të flasë nëpër telefona, edhe këtë të dielë me shi.
E pyes shoqen se çfarë gjurme ka gjetur në telefon. Zakonisht burrat fshijnë telefonatat e bëra por lënë gjurmë në log-un e telefonit (për të zezën e tyre kjo, se kur zbulohet që një telefonatë është fshirë, atëherë faji vërtetohet). Mirëpo kjo mesa dimë ne, ndodh vetëm në celularët Nokia, ndërsa i dashuri saj ka Blackberry (tani që po vras mendjen, prandaj janë shtuar ca si shumë këta telefona së fundmi?!). Gjë që ka dhe avantazhet e veta: mjafton që tjetrit t’i zbulosh paswordin (që në rastin e të dashurit të saj, që nuk e vret shumë mendjen për këto gjëra, na paskësh qenë thjesht viti i lindjes) dhe ja ku mund të bësh gjithçka: t’i fshish ish-it të tij kontaktet, ta zhdukësh nga chat-i i blackberry-t (madje dhe ta bllokosh që ai të mos ketë mundësi ta shtojë sërish dhe të mendojë se ka qenë ajo tjetra që e ka zhdukur), ta bllokosh në facebook, gmail, hotmail (ky i fundit thuhet që do mbyllet vetë, ndaj dhe mund ta kursesh). Normalisht që kjo shoqja ime i ka marrë këto masa me kohë e me vakt, madje bëri dhe një aksion të dytë, nja ca muaj të shkuar, kur kontakti i asaj “tjetrës” se nga ndreqin kishte mbirë sërish në chat-in e telefonit blackberry. Po ja që këtë të dielë na paska mbirë prapë, pikërisht aty ku ishte bllokuar. “Po kjo domethënë që janë takuar, që ai paska arritur ta zhbllokojë?”, i them me gjysmë zëri, e penduar në sekondë për fjalinë që sa nxora nga goja…
Apo mos ndoshta bëra mirë?
Sepse ndoshta ka ardhur momenti që shoqja ime ta kuptojë njëherë e mirë që kështu nuk ia del dot, fshi sot, ruaj nesër e fshi prapë pasnesër. Duhet të jetë e vështirë ta dish që ai është aty me ty, pa atë tjetrën, jo se vendosi vetë kështu, por sepse e vendose ti..

Ndoshta ajo do kishte bërë më mirë që ta kishte pyetur që në fillim “Ç’i pëlqen ti asaj?” Sepse nëse ai vazhdon ta kërkojë, ka një dreq gjëje që ia pëlqen. Dhe po qe kështu, më mirë ta dish sesa ta kalosh të dielën mëngjes duke gjurmuar fantazmat e tij. Dhe duke u prishur gjumin shoqeve.

Google+ Followers