Monday, August 18, 2014

Sepse kështu bëjnë të gjitha

Epo më në fund e vendosa dhe unë: të shkoj një herë në atë plazhin ku të gjithë bëjnë check in në facebook. Aty ku këtë verë duhet të mos mungosh, se ndryshe nuk quhesh. Atë plazhin për të cilin të gjithë flasin sepse këtë vit është ‘in’. Ose është “mainstream’. As e di fare se çfarë domethënë kjo fjala, por duhet  të jetë një gjë tmerrësisht-në-modë-dhe-e-rëndësishme, sepse ndryshe nuk do ta përdornin të gjithë.
Vendosa të shkoj pra në atë plazhin, ku të gjithë bëjnë selfie dhe i hedhin në facebook (e di që jam totalisht rëndë që s’kam instagram, por mbase më falet) sepse e di që po nuk bëra dhe unë si gjithë dynjaja, do dukem si një pabukse dhe palekse, që nuk merr erë nga kjo jetë. E meqë ra fjala tek lekët, vendosa të shkoj e të shtrihem pikërisht aty, në rreshtin e parë të shezlongëve, që sipas statuseve në facebook, si në asnjë plazh tjetër na kushtokan ca më shtrenjtë dhe që vijnë duke u bërë më të lirë kur i largohen rreshtit të parë. Tamam tamam, do doja që të ulesha të zonën VIP, por sado që s’jam dhe aq pabukse e palekse, në fund të fundit ai çmim që flitet se kushtojnë ato dreq shezlongësh në atë vend edhe më duket njëçik si i ekzagjeruar. Se në fund të fundit për herë të parë e kam: s’do kapardisem direkt e tek viplliku. Le ta marr pak e nga pak. Të shkoj njeherë e të shoh ç‘bëhet, pa kismet, mund edhe të paguaj njëcikë më shumë e të ulem në zonën VIP.
Si njeri me fat që jam, ja ku më dalin dy shoqe, që nja dy javë më parë kanë bërë një rezervim në hotelin e plazhit të shumëlakmuar. Me një telefon, sigurohemi që një krevat shtesë është i mundshëm në dhomë, por sigurisht me pagesë ekstra (epo normal, nuk po shkojmë në plazh për të kursyer!) dhe ja ku jemi për rrugë. Dhe siç e do zakoni, postohet një selfie dhe tregohet destinacioni ku po shkojmë… Oh sa gjë e bukur kur shikon një mori me “like” dhe me komente. Nuk është se janë dhe aq të veçanta të thuash të drejtën, shumiica janë të tipit “për ty paska qenë kjo jetë!” e që ty të bëhen mbi çdo fotografi, si kur je në makinë duke shkuar në punë, ashtu dhe kur ke ikur në një plazh në fund të botës, si kur je në restorantin më të shtrenjtë të qytetit ashtu dhe kur poston një pjatë groshë apo thua se je duke ngrënë bukë me vaj ulliri e me kripë… Por gjithsesi gjithë ato komente të bëjnë mirë. Jo thjesht se të japin nga ajo energjia pozitive, të cilen na e ka bërë fiksim një prezantuese, por edhe sepse ti e kupton që ke bërë jashtëzakonisht mirë që ke vendosur të shkosh tek ai plazhi, ku qenka mainstream të shkosh… Dhe e kupton më mirë akoma kur një shoqe të merr në telefon dhe të bën ca thashetheme se si ca goca të tjera, që ne nuk i kemi dhe aq shoqe, na qenkan shumë të mërzitura, që nuk paskan gjetur vend në atë hotel as këtë javë dhe as tjetrën. A ka krenari e kënaqësi më të madhe kur mendon si po të zilepsin e mallkojnë?! Ia vleka pra! Me çdo çmim.
Dhe në fakt nuk të kanë gënjyer aspak. Eshtë i vetmi vend i shtrenjtë në Shqipëri, ku asnjë gjë në dhomë nuk të bën të nxehesh. Madje, madje po të mos bëje njëcik sherr me rojen e parkingut që pretendon që makina duhet lënë poshtë dhe valixhet duhen marrë në krahë në maloren që të shpie tek dhomat, do mund të mendoje se ishe ‘jashtë shtetit’. Të kthejnë brenda shtetit edhe bisedat që vijnë në shqip nga ballkoni i fqinjit, por ndërkohë sapo ke marrë vesh edhe një lajm tjetër të mirë: në plazhin aty poshtë nuk u lejokan fëmijët! Uuuurrrrraaaaaaaa!!!!! Ne që nuk i kemi dhe aq qejf të qarat e fëmijëve dhe as ulërimat e mamave, që i thërrasin nëpër plazh, paskemi përpara një fundjavë të qetë prej të rriturish.
Të qetë? Po disco ngjitur?
Tamam tamam është disko ajo që ka bërë të famshëm plazhin. Ndaj duhet duruar. Më saktë duhet shijuar. E nëse nuk do ishte për atë këngëtarën nga Kosova, që arrin të stonojë edhe pse nuk këndon live, edhe mund të shijohej… Pastaj në fund të fundit pas gjithë atyre dasmave nëpër lagje që të kanë stërvitur me këngët e Ylli Bakës, apo me nga pesë herë në natë “Të ka lali shpirt, të ka lali xhan”, mund të flesh si qingj duke dëgjuar hitet e kësaj vere.
Zbulon madje se hitet e verës mund të shijohen edhe në rreshtin e parë të shezlongëve (po, po, në rreshtin e parë, ku tjetër?!). Mund të shijohen edhe pisk të vapës madje, pasi je zënë me pronarin e restorantit, që pasi të ka sjellë një faturë dreke prej treqind mijë lekësh të thotë pa iu dridhur syri se kafe nuk shërbehet, se është fikur ekspresi. Dhe shijohen edhe në darkë sërish, kur gjumi të zë edhe më herët akoma, pasi lodhja e një nate më parë  ka bërë të vetën. Shijohen edhe gjatë kohës së zhegut ditën tjetër, teksa në disco ka nisur trendi më i bukur i verës “schuma party”… Mirë do ishte të shkoje aty në mes të shkumës dhe siç e kërkon zakoni të  vije një foto në facebook, por ja që kur mendon se pale me ç‘ilaç enësh bëhet ajo shkumë dhe si do ndikonte ajo në flokun që këtë vit ka pësuar disa dekolorime, stepesh. Pastaj është dhe ai mendimi tjetër, që të ngrin ne vend: a jam veshur unë denjësisht për të marrë pjesë në një schuma party? I hedh një sy të shpejtë vetes: mbathje plazhi të kuqe, të sipërmet blu, shapka llastiku me gisht, syze dielli dhe kaq. Aaaa poo, dhe shumë krem mbrojtës në fytyrë, që në vende të caktuara e ke vënë më shumë sesa duhet që të mos krijohen njolla dhe që ka ngrirë e duket si allci e bardhë… Sheh vajzat në shezlongët rreth e rrotull dhe kupton që pamja jote qenka për turp. Mirë që s’ke si ato rrobat e banjës së Alesia Marcuzzit, për të cilat një vajzë në Tiranë të ka thënë që-është-e-domosdoshme-t’i-kesh-se-ndryshe-nuk-quhet, por s’ke as vathë më ngjyra, as rruaza të mëdha në qafë, as një shall të madh që ta lidhësh në bel e me të të futesh në det e të shkosh në disko, as sytë e lyer dhe make up sikur po shkon në dasëm, por nuk ke as atë aksesorin e kësaj vere, atë që kanë të gjitha ato, që janë dikush: kurorën e luleve në kokë. Po, po, kurorë lulesh. Jo një rreth i thjeshte me copë me lule të spambuara. Por rreth me lule të vërteta (domethënë kauçuku ose cope), që mbijnë mbi kokë, ngjyra ngjyra ose njëngjyrëshe. Mund të jenë ndoca centimetra, por e mira fare është  të jenë si ato të kuqet e mëdha në pikturën e Frida Kahlos. Fiks si ato që shoqërojnë editorialet e modës nëpër revista, e që këtë vit na i paskan marrë seriozisht dhe i paskan veshur nëpër plazh.
Po si do bëj not me to në det? Po unë që vë syze dhe kapëse hunde dhe pastaj pllaquritem për një orë rresht? Epo ja ku ka ardhur momenti ta kuptoj që ia paskam futur kot! Pse ç’u bë plazhi? Pishinë për fitness??
E kuptoj që qenkam anakronike në kulm. Jo vetëm unë, por dhe një tufë shoqesh, që më dëgjojnë gjithë sy e veshë, pasi jam kthyer në Tiranë. Dëgjojnë dhe tundin kokat… ncuq ncuq ncuq… Tek e fundit ngushëllohen, që sa paku rriskova unë një javë dhe shkova e nxora mësime për të gjitha. Kështu do mësojmë të gjitha nga gabimet e mia, që kur të shkojmë të gjitha bashkë në fund të verës në një fundjavë gocash, të nderohemi. Dy prej shoqeve marrin vendimin të futen në dietë urgjente, kurse të gjitha bashkë vendosim që për dy javët e ardhshme asnjëra nga ne të mos hajë asnjë gram bukë. Si shoqëri do shtojmë seancat e palestrës, masazheve anticelulitë dhe elektrodave, sipas nevojës. Njëra nga ne, madje hedh idenë që të nisemi të gjitha në Bari dhe të përfitojmë nga uljet e çmimeve e të blejmë ca rroba për të qenë… Do thoja e para ‘jo’, meqë jam futur në dietë blerjesh, por pastaj kujtohem: “Po kurora?”. Ku ta gjej atë në Tiranë? Nuk do turpërohem në këtë moshë unë!  

Google+ Followers