Wednesday, September 30, 2015

Dosjet X

Nuk e kam fjalën për X (iks), e panjohur. Por për X (eks, siç e thërrasin në X Factor Albania). E që në shqip ne i themi thjesht “ish”-i.
Vjen një pikë në çift dhe ajo dosje hapet. Ka disa që e bëjnë që në fillim. Që ato ditët e para fare, kur fillojnë të njihen bashkë dhe argumenti del me thjeshtësinë më të madhe dhe rrëfehet po njëlloj siç tregohet dhe shija e preferuar e akullores, siç flitet për aktorët e filmat që pëlqen më shumë, apo siç rrëfehet nëse je tip që zgjohesh herët në mëngjes ose nga ata që po nuk fjetën deri në dhjetë, nuk funksionon fare… Ja në këtë mënyrë një shoqja ime mësoi se ai djali me të cilin po dilte dhe po i pëlqente, kishte pasur një histori shtatë vjeçare dashurie, kishte blerë dhe një shtëpi, ku do jetonin të dy dhe fiks në ditët kur kishin vendosur që sobën e kuzhinës të mos e merrnin me gaz, por vetëm me korrent, sepse ajo tjetra kishte frikë, kishte dalë se ajo tjetra në të vërtetë kishte frikë edhe nga martesa në përgjithësi dhe thjesht i kishte thënë këtij “e lëmë me kaq edhe pse të dua shumë” dhe pastaj ishte zhdukur… Një rrëfim ky që erdhi fiks në kohën e duhur, pasi shoqja ime e kishte të thjeshtë të tërhiqej në kohë, pa arritur të mallkonte atë tjetrën kur të iknin dritat dhe të mos kishte mundësinë të skuqte as edhe një vezë në sobën që nuk kishte zgjedhur vetë, apo dhe ca më keq akoma, kur ta kalonte jetën duke vrarë mendjen se pse ajo tjetra kishte ikur ashtu pa pritur e pa pandehur pas shtatë vitesh. Ja, të tilla rrëfime ta shpëtojnë jetën.
Ka pastaj te tjera raste kur këto takimet përpara lidhjes nuk i hapin fare “Dosjet X”. Të dy mendojnë se e shkuara nuk ka rëndësi dhe se për njëri – tjetrin ata kanë lindur ditën që janë njohur. Dhe kështu mund të funksionojë për bukuri. Derisa ndonjë ditë ajo nuk rrëmon në facebook-un e tij dhe në komentet poshtë një fotografie, përtej komplimenteve të zakonshme një fjali hedh ca hije mbi të shkuarën… Ai tjetri, pa ndjerë ndonjë kërcënim në pyetjen “kush është kjo” tregon i qetë se është ish e dashura e kohës së shkollës, që tani jeton jashtë dhe ja ku jemi: “Dosja X” hapet e plotë. E nëse ajo e pyet nëse kjo  X-i ishte apo jo e rëndësishme, ai e ka punën pisk, sepse sido që të përgjigjet, do sjellë patjetër shqetësim. Nëse i thotë që ajo tjetra ka qenë fare e parëndësishme, do quhet gënjeshar. Nëse i thotë që ishte e rëndësishme njëherë e një kohë, por jo tani, dihet ç‘dramë do shkaktojë… Sido që t’i përgjigjet, kjo histori nuk do mbetet me kaq, do gërrmohet kush ka qenë para saj, kush ka qenë pas, pastaj në njëzetë vitet e ardhshme çdo bisedë pa lidhje do përfundojë aty, tek “Dosjet X”, që ai na i paska mbajtur të fshehta, sepse i këtillë njeriu na qenka, që e ndërton jetën mbi mashtrime…
Ka pastaj dhe ca raste të tjera që këto “Dosje X” nuk janë aspak të fshehta, ndoshta sepse të dy njihen prej kohësh dhe dinë pothuajse gjithçka për njëri tjetrin përpara se të mendojnë se mund të bëhen çift. Në të tilla raste X-et nuk futen fare nëpër dosje dhe duket se janë fare të padëmshëm. Me tam und të përshendetesh në rrugë teksa jeni të dy, mund të pish edhe kafe kur je vetëm dhe pastaj ta tregosh si pa gjë të keq. Për sa kohë që flitet, nuk është e dëmshme. Derisa ndonjë ditë të bukur ty nuk të shpëton goja të tregosh se si  një herë në kohën e gjimnazit të kishte rënë në kokë për një djalë të vitit të katërt që e kishte klasën përballë teje… Atëherë po që gjendesh me “Dosjet X” përpara, dhe aty rriskojnë të futen edhe shokët e tu më të ngushtë, që befas shikohen me syrin e dyshimit, si ndonjë gjë që mbahet e fshehur, sepse ti befas na dole tipi me të shkuar të fshehtë…

Eshtë pastaj dhe ai problem tjetër: Sa fletë kanë këto dosje? Domethënë sa X-e gjenden brenda tyre. Nëse thua që ajo dosje ka një X të vetëm, është shumë keq, sepse i bie të jesh zemërthyera dhe shpirtpërvëluara, që thjesht po kërkon të gjesh një gozhdë të re për të shkulur gozhdën e vjetër. Nëse ka disa fletë, ti je e lehtë. Nëse ka një numër të papërcaktuar fletësh, je e fshehtë. Nëse ai pretendon se në dosje ka më shumë fletë, por ti s’po ia tregon të gjitha, duke u justifikuar se zilia e njerëzve po të përgojon, epo atëherë është shumë keq: ai s’do të të besojë kurrë. E nëse ti, për t’ju dhënë fund diskutimeve i thua “po zemra, ka kaq shumë fletë, sepse unë isha duke kërkuar dikë si ty dhe tani s’dua të shtoj më as edhe një fletë të vetme”, do kuptosh shumë shpejt që më mirë të mos e kishe pranuar kurrë numrin e vërtetë të fletëve (se në fund të fundit nuk je e sigurt, që ai nuk do zbulojë dhe të tjera fletë të grrisura e të harruara ndokund) dhe se ia vlen më mirë të diskutosh gjithe jetën mbi fletë të imagjinuara sesa të ulesh dhe të hapësh vërtetë ato të mallkuara “Dosje X”.

Monday, September 14, 2015

Jam në dilemë, pa jam

Nuk është dhe aq e lehtë jeta kur je shenjë ajri si Binjakët. Për ta shpjeguar më mire, për ata që nuk marrin shumë vesh nga horoskopët, ose nuk besojnë fare se yjet hyjnë këtu, nuk është e lehtë të jesh një njeri i dyzuar. Jo vetëm sepse humori të ndryshon nga një moment në tjetrin, duke ua nxirë jetën atyre që ke pranë, që s’dinë kurrë se ç‘të presin nga ty,  por sepse ti vetë nuk je dhe aq rehat. Se ja përshembull: del nga shtëpia me idenë që jeta jote është e përsosur dhe ti je mjaft e lumtur dhe rrugës deri tek makina, teksa pllaka dalëvendi e trotuarit të spërkit këmbët, një zhurmë matrapiku të  jep alarmin në kokë, një sms që mbërrin në një kohë me zilen e celularit të dytë të fusin alarmin dhe sheh se një vizë bojëqielli mbi makinën tënde të kuqe është kujtimi që ka lënë ajo biondja e pallatit përbri, që ka pesë vjet që s’po mëson të parkojë siç duhet, humori nis të shkatërrohet pak nga pak, të pushton një ndjenjë parehatie që shndërrohet në ankth, pastaj të kap trishtimi, pastaj trishtimi kthehet në hall, halli në krizë identiteti, kriza e identitetit në ku-di-unë-se-çfarë.
Imagjino tani të jesh në çift. Ai del nga shtëpia me një njeri të lumtur. Dhjetë minuta më pas, në mes të trafikut, ka në krahë një të xhindosur, që shan mbarë e prapë kalimtarë e makina, biçikleta dhe të zotët e tyre, shan madje edhe atë gruan që kalon të trotuar dhe ka fajin e vetëm që atë ditë ka veshur një palë streçe animal print që ti i urren për vdekje dhe i ke të parat në listën e atyre gjërave që të ngrenë nervat.
E nëse i shkreti djalë arrin të dalë shëndoshë e mirë nga makina jote e të shkojë në punën e vet dhe mendon se ti do jesh gjithë ditën me buba, ndodh të shastiset pa masë teksa pesë orë më vonë të sheh në një restorant të Bllokut  teksa futesh me shoqet e ngushta duke qeshur me të madhe e me duart të mbushura plot me çanta kartoni. Tani po, që je i njëjti njeri i lumtur, fiks ai që ishe në mëngjes. Kurse ajo tipja e makinës për ty sikur nuk ka ekzistuar kurrë. Ndërsa ai tjetri s’do ta harrojë kurrë dhe në rastin më të parë do të të quajë të çmendur e do të ta kujtojë në çdo sherr që do bëni gjatë muajve të ardhshëm.
Nëse je kaq e pazbërthyeshme për të tjerët, imagjino tani brenda vetes.
Kërkon të punosh. Të punosh shumë. Nga mëngjesi deri në darkë. Të fitosh  lekët e tua. Të kesh pavarësi. Të blesh ç‘të kesh qejf. Të jesh në karrierë. Të jesh e lakmuar. E fortë. Superfemër. Pastaj një të premte në mbrëmje ndodh të jesh e lodhur apo e acaruar, apo ke takuar atë shoqen e shkollës që ka burrin e pasur apo atë vajzën tjetër që jeton si princeshë në shtëpinë, që i ka blerë i dashuri, dhe ja ku e gjen veten duke menduar se po bën jetën e gabuar… Nuk do që të shkosh kurrë në punë. Mos t’ia shohësh bojën punës. Të mos kesh emrin në asnjë listë rrogash. Të t’i sjellë dikush tjetër lekët në shtëpi dhe të mos duhet ta vrasësh kurrë mendjen për ato dreq lekësh. Pastaj të blesh ç‘të duash. Pastaj të kthehesh në shtëpi e të shohësh filma dhe jo emisione pasditeje, ku llomotisin goca që bëjnë karrierë. As të intereson të të lakmojnë të tjerët: rëndësi ka që ta kesh ditën të lirë që ta kalosh në pishinë, palestër, spa, manikyr a pedikyr e çdo lloj vendi ku ti rehatohesh dhe të shërbejnë. As që do fare të jesh femër e fortë. Ku ka më mirë sesa të jesh e butë dhe të të llastojnë!? Superfemër? Kush e shpiku këtë pisllëk? Kush i nxori gratë në punë? Poshtë feministet!
Ja e zgjidhe dhe dilemën ezistenciale: superfemër apo shtëpiake. Po ke atë dilemën tjetër tani: të lidhjes. Ti do dikë të butë. Dikë që të kupton. Dikë që kur është me ty nuk i kullot sytë vërdallë, qoftë dhe ashtu për qejf. Një njeri që të ndihmon e që përpiqet me mish e me shpirt të të bëjë  të lumtur, edhe pse hera herës gabon metodë. Dhe nuk është se ka shumë faj, ti nuk je nga ato të thjeshtat për t’u përballuar. E vetmja mënyrë për ta bërë është të të vijë nga mbrapa. Të jetë aty për ty, kur ti ke nevojë dhe kur nuk ke nevojë. Kur të prishet doreza e dushit, apo kur të bie goma e makinës, kur je e lodhur dhe ke nevojë thjesht për një përqafim apo kur do të tregosh me detaje gjithë hallet e zyrës… Kur nuk do të rrish vetëm dhe kur ndihesh e frikësuar… Pa prit njëherë! E kur nuk dashke ti të rrish vetëm? Fiks kur ai sistemohet në shtëpinë tënde, ty të ngrihen nervat dhe mezi pret të ikë. Ti nuk je nga ato që i kalon gjërat me një përqafim, ti nuk ke ç’e do një mashkull të tillë. Ty nuk të nevojitet, ai që dëgjon qaravitje për orë të tëra, por një që të shtyn për një sekondë të marrësh një vendim. Jo një palluq, që i lë gjithë punët e veta për një dorezë dushi, por një që të tregon në telefon ku ta blesh, sepse ti je aq e zonja për të montuar dhe raftet e një bliblioteke të tërë. Ty nuk të duhet një i butë, që të vjen mbrapa. Ty të duhet i forti. Që të bën të lumtur pikërisht se nuk është aty për ty orë e çast, por që kur vjen të duket  dhuratë nga qielli, pikërisht sepse e ke fituar me vështirësi. Ty të duhet ai i vështiri, që dhe po i hodhi sytë ndonjëherë vërdallë punëemadhe. Ty të duhet…
E ku di ti çtë duhet?! Ty të duhet ajo që s’ke. Ke fatin e keq që je shenjë e dyfishtë. Ec e thuaj që këtu nuk hyn horoskopi!

Google+ Followers